EN 15820 Modyfikowane polimerami bitumiczne powłoki grubowarstwowe do hydroizolacji – Oznaczanie wodoszczelności

Europejska norma „EN 15820 Powłoki bitumiczne modyfikowane polimerami do izolacji przeciwwodnej – Oznaczanie wodoszczelności” opisuje procedurę określania wodoszczelności (tj. odporności na ciśnienie hydrauliczne) grubych powłok bitumicznych modyfikowanych polimerami do izolacji przeciwwodnej.

Powłoki bitumiczne modyfikowane polimerami to wysokowydajne materiały hydroizolacyjne, wytwarzane poprzez mieszanie bitumu z polimerami w celu zwiększenia trwałości, elastyczności oraz odporności na wodę i czynniki środowiskowe. Główne zastosowania tych powłok to:

• Hydroizolacja ścian podziemnych i fundamentów piwnic
• Powłoki ochronne do betonu i ścian
• W szczelinach konstrukcyjnych, przejściach rur i pod płytkami
• Do nowych projektów budowlanych i renowacyjnych

Zazwyczaj nakłada się ją w grubych warstwach, aby chronić elementy budynku przed wilgocią i wnikaniem wody.

Na potrzeby niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normie EN 15814. Ponadto, w przypadku hydroizolacji, powłokę można uznać za wodoodporną, jeżeli nie obserwuje się przesiąkania wody po nieeksponowanej stronie próbki.

Procedura opisana w niniejszej normie dotyczy badania powłok bitumicznych modyfikowanych polimerami przeznaczonych do zastosowań ciśnieniowych (np. woda pod ciśnieniem w gruncie). Zasadniczo próbkę badawczą poddaje się działaniu określonego ciśnienia wody przez co najmniej 24 godziny w krążku z czterema szczelinami o określonym kształcie i wymiarach. Obserwuje się, czy próbka zachowuje wodoodporność.

Do badań używa się próbki o kształcie koła, której średnica jest równa średnicy przedłużenia płytki trójżebrowej (około 130 mm).

Membrany uzyskuje się z grubych powłok bitumicznych modyfikowanych polimerami, zgodnych z klasami określonymi w tabeli zawartej w normie EN 15814. W przypadku stosowania zbrojenia, pierwsza warstwa jest układana na warstwie rozdzielającej o grubości około połowy grubości warstwy bitumicznej. Następnie układa się zbrojenie, a na koniec nakłada się drugą warstwę bitumiczną. Warstwa mokra musi być wystarczająco gruba, aby po wyschnięciu osiągnąć wymaganą grubość warstwy suchej. Aby uzyskać wymaganą grubość warstwy suchej, warstwa mokra musi zostać wypoziomowana za pomocą ramy lub łaty o odpowiedniej wysokości.

Próbki testowe należy przechowywać przez co najmniej 28 dni w normalnych warunkach klimatycznych, w temperaturze 23°C plus/minus 2° C i przy wilgotności względnej 50% plus/minus 5%, zgodnie z normą ISO 554. Grubość suchej warstwy mierzy się suwmiarką o dokładności do 0,1 mm. Wykonuje się dwanaście pomiarów. Najwyższą i najniższą wartość należy pominąć, a wartość średnią obliczyć z pozostałych 10 wartości.

Test przeprowadza się w temperaturze 23 stopni Celsjusza (plus/minus 2 stopnie Celsjusza). Ciśnienie testowe jest określone w specyfikacji produktu. Należy upewnić się, że krawędzie są wodoodporne.

Aparat napełnia się wodą aż do jej przepełnienia. Próbkę umieszcza się w aparacie górną częścią do dołu i przykrywa ją odpowiednią płytką z rowkami. Zakręca się pokrywę i stopniowo dokręca, aż próbka zostanie pewnie osadzona. Stopniowo przykłada się ciśnienie do określonego ciśnienia próbnego. Po osiągnięciu ciśnienia próbnego jest ono utrzymywane przez okres właściwy dla danego produktu, ale nie krótszy niż 24 godziny. Po zakończeniu badania sprawdza się szczelność próbki (nagły spadek ciśnienia lub obecność wody na odsłoniętej powierzchni próbki).

Badanie wodoszczelności uważa się za pomyślne, jeżeli wszystkie ścianki próbek testowych wystawione na działanie ciśnienia testowego zachowują wodoszczelność po upływie określonego czasu badania.

Norma EN 15820 jest uważana za ważną z wielu powodów. Główne powody jej wprowadzenia to:

• Zapewnia wodoszczelność: Norma ta określa wiarygodną metodę badania, czy jednoskładnikowe, grube powłoki bitumiczne modyfikowane polimerami skutecznie zapobiegają infiltracji wody. Wodoszczelność ma kluczowe znaczenie w budownictwie, szczególnie w fundamentach, piwnicach, tunelach i konstrukcjach podziemnych.
• Ustanawia jednolite procedury testowe: Norma ta definiuje znormalizowaną metodę testowania, która umożliwia spójną ocenę w różnych laboratoriach i u różnych producentów. Wspiera to porównywanie produktów, kontrolę jakości i certyfikację.
• Wspomaga integralność strukturalną: Infiltracja wody może prowadzić do uszkodzeń konstrukcyjnych, korozji, rozwoju pleśni i pogorszenia jakości izolacji. Zapewniając, że jednoskładnikowe, grube powłoki bitumiczne modyfikowane polimerami spełniają normy wodoodporności, norma ta pomaga przedłużyć żywotność budynku.
• Zgodność z przepisami i rynkiem: Oznakowanie CE zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wyrobów budowlanych (CPR) wymaga przede wszystkim zgodności z normą EN 15820. Aby móc wejść na rynki Unii Europejskiej, producenci muszą wykazać, że ich powłoki spełniają tę normę.
• Korzyści dla środowiska i bezpieczeństwa: Zapobieganie przedostawaniu się wody pomaga zapobiegać zanieczyszczeniu pomieszczeń wewnętrznych, a także przyczynia się do zrównoważonego rozwoju i zdrowia użytkowników poprzez redukcję konieczności przeprowadzania konserwacji.

W związku z tym norma EN 15820 jest uważana za istotną, ponieważ weryfikuje skuteczność powłok hydroizolacyjnych, gwarantuje bezpieczeństwo i trwałość budynków, umożliwia dostęp do rynku i wspiera zapewnienie jakości w budownictwie.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą EN 15820 dla grubych powłok bitumicznych modyfikowanych polimerami do hydroizolacji – Oznaczanie hydroizolacji.