ISO 717-1 Akustyka - Ocena izolacyjności akustycznej w budynkach i elementach budynków - Część 1: Izolacyjność akustyczna przenoszona drogą powietrzną

W normie „ISO 717-1 Akustyka – Ocena izolacyjności akustycznej budynków i elementów budynków – Część 1: Izolacyjność od dźwięków powietrznych” opublikowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO),

• Wielkości jednoliczbowe definiuje się dla izolacji akustycznej od dźwięków powietrznych w budynkach i elementach budynków, takich jak ściany, podłogi, drzwi i okna.
• Brane są pod uwagę różne widma poziomów dźwięku pochodzące z różnych źródeł hałasu, takich jak źródła hałasu wewnątrz budynku i ruch uliczny na zewnątrz budynku.
• Podano reguły określania tych wielkości na podstawie wyników pomiarów wykonanych w tercjach oktawy lub pasmach oktawowych, zgodnie np. z normami ISO 10140-2 i ISO 16283-1.

Jednoliczbowe wartości podane w tej normie mają na celu ocenę izolacyjności akustycznej w powietrzu i uproszczenie formułowania wymagań akustycznych w przepisach budowlanych. Dodatkowa jednoliczbowa ocena w krokach co 0,1 dB jest określona w celu wyrażenia niepewności. Wymagane wartości liczbowe wielkości jednoliczbowych określane są w zależności od zmieniających się potrzeb. Wielkości jednoliczbowe opierają się na wynikach pomiarów wykonanych w pasmach tercjowych lub oktawowych. W pomiarach laboratoryjnych zgodnych z normą ISO 10140-2, wielkości jednoliczbowe obliczane są wyłącznie na podstawie pasm tercjowych. Klasyfikację wyników pomiarów wykonanych w rozszerzonym zakresie częstotliwości zawarto w załączniku B do normy.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Wielkość jednoliczbowa to wartość w decybelach przy częstotliwości 500 Hz po przesunięciu krzywej odniesienia (dotyczącej stopnia izolacyjności od dźwięków powietrznych) zgodnie z metodą określoną w niniejszej normie. Terminy i symbole stosowane w przypadku wielkości jednoliczbowych zależą od rodzaju pomiaru. Przykłady podano w tabelach zamieszczonych w normie dotyczącej izolacyjności akustycznej elementów budowlanych i izolacyjności akustycznej w budynkach. Ogólnie rzecz biorąc, nowe wielkości nieparzyste wyprowadza się w podobny sposób.
• Termin adaptacji widmowej to wartość w decybelach, którą należy dodać do oceny jednoliczbowej, aby uwzględnić charakterystykę niektórych widm dźwiękowych. W tej normie zdefiniowano dwa widma dźwięku (w pasmach tercjowych i oktawowych). Załącznik do normy zawiera informacje o celu wprowadzenia tych dwóch pojęć adaptacji widma (załącznik A).

Zgodnie z procedurą oceny wielkości jednoliczbowych, np. zgodnie z normami ISO 10140-2 i ISO 16283-1, uzyskane wartości porównuje się z wartościami odniesienia przy częstotliwościach pomiarowych w zakresie od 100 Hz do 3150 Hz dla pasm tercjowych i od 125 Hz do 2000 Hz dla pasm jednooktawowych. Porównanie przeprowadza się zgodnie ze specyfikacją podaną w tej normie. Dodatkowo, na podstawie dwóch typowych widm w podanym powyżej zakresie częstotliwości, oblicza się dwa terminy adaptacji widmowej. Te dwa człony można opcjonalnie uzupełnić (jeśli jest to wymagane i dostępne są dane pomiarowe) o dodatkowe człony adaptacji widma, obejmujące szerszy zakres częstotliwości od 50 Hz do 5000 Hz.

Zestaw wartości odniesienia służących do porównania z wynikami pomiarów powinien być taki, jaki podano w tabeli zatytułowanej „Wartości odniesienia dla dźwięku powietrznego”.

Aby obliczyć warunki adaptacji widmowej, zbiór widm dźwiękowych w pasmach tercjowych i oktawowych powinien być taki, jak podano w tabeli zatytułowanej „Widma poziomów dźwięku do obliczania warunków adaptacji”. Widma są ważone A, a ogólny poziom widma jest znormalizowany do 0 dB.

Metoda porównawcza: Aby ocenić wyniki pomiaru izolacyjności akustycznej w pasmach tercjowych (lub pasmach oktawowych), dane pomiarowe muszą być podane z dokładnością do jednego miejsca po przecinku. Odpowiednią krzywą odniesienia przesuwa się co 32,0 dB w kierunku krzywej pomiarowej, aż suma odchyleń ujemnych będzie jak największa, lecz nie większa niż 10,0 dB lub 1 dB.

Krótko mówiąc, dźwięk rozchodzący się w powietrzu to hałas przenoszony w powietrzu. Hałas powietrzny przenosi się z zewnątrz do wnętrza budynku, a także z piętra na piętro lub z pomieszczenia do pomieszczenia (np. w obrębie budynku lub lokalu). Izolacja akustyczna powietrza polega na ograniczeniu przenoszenia dźwięku przez element oddzielający. Rachunek jest dość prosty. Część padającej energii dźwiękowej odbija się od powierzchni elementu separatora, a część jest pochłaniana przez sam element separatora. Inna część ucieka do sąsiedniego pokoju.

Izolacyjność akustyczna elementu budynku jest definiowana jako wskaźnik izolacyjności akustycznej. Jest to wartość różnicowa, co oznacza, że ​​im większa wartość, tym lepsza izolacja akustyczna. Wartość ta dotyczy elementu budynku, ale nie jego wpływu na pomieszczenie. Hałas w powietrzu przenosi się nie tylko bezpośrednio przez element separujący, ale także przez elementy sąsiednie (zjawisko to znane jest jako propagacja boczna). Skuteczność izolacyjną danego elementu budynku można ocenić na podstawie różnicy poziomu dźwięku między pomieszczeniem nadawczym i odbiorczym.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 717-1 Akustyka - Ocena izolacyjności akustycznej budynków i elementów budynków - Część 1: Izolacyjność od dźwięków powietrznych”.