EN 846 Metody badań elementów pomocniczych w murze

Norma europejska „ EN 846 Metody badań elementów pomocniczych w murze” składa się z szeregu podrozdziałów. Są to:

• Norma „EN 846-2 Część 2: Oznaczanie przyczepności prefabrykowanego zbrojenia spoin wspornych w spoinach zaprawy” opisuje metodę określania przyczepności prefabrykowanego zbrojenia spoin wspornych w próbce ściany wykonanej z określonych elementów i zaprawy. Niniejsza metoda badawcza ma zastosowanie do prefabrykowanego zbrojenia spoin wspornych zaprojektowanego zgodnie z normą „EN 845-3 Specyfikacja elementów dodatkowych do murów - Część 3: Zbrojenie spoin wspornych z siatki stalowej”. Metody tej nie można stosować w przypadku alternatywnych form zbrojenia, jakie można stosować w murze, takich jak pręty.

W tym teście, w zaprawie małej ściany z elementów murowych wiązanych, umieszcza się przygotowane wcześniej zbrojenie spoin wspornych. Następnie wzmocnienie poddaje się rozciąganiu w celu określenia wytrzymałości wiązania.

• Norma „EN 846-3 Część 3: Określanie nośności ścinającej spoin w prefabrykowanym zbrojeniu węzłów nośnych” opisuje metodę określania wytrzymałości na ścinanie spoin w prefabrykowanym zbrojeniu węzłów nośnych.

Zasadniczo próbki spoin zbrojenia prefabrykowanych węzłów nośnych typu klatkowego są prostowane i poddawane próbom na zwykłej maszynie do wytrzymałości na rozciąganie. Próbki spoin wykonane z prętów zbrojeniowych typu drabinowego są mocowane na jednym końcu w specjalnym zacisku, a następnie poddawane testom na standardowej maszynie do wytrzymałości na rozciąganie.

• Norma EN 846-4 Część 4: Określanie nośności i charakterystyk nośno-ugięciowych pasów opisuje metody określania nośności i charakterystyk nośno-ugięciowych pasów mocujących mocowanych do belek drewnianych, belek kalenicowych oraz drewnianych płyt ściennych i murowanych.

Zasadniczo pasy mocuje się do ścian, drewnianych belek, belek kalenicowych lub innych materiałów podłogowych/dachowych i obciąża w sposób odpowiadający ich zamierzonemu przeznaczeniu.

• Norma „EN 846-5 Część 5: Określanie nośności na rozciąganie i ściskanie oraz właściwości przemieszczeniowych łączników ściennych (badanie parowe)” opisuje metodę łączenia służącą do określania nośności na rozciąganie i ściskanie oraz właściwości przemieszczeniowych ściągów ściennych zatopionych w spoinach zaprawy murarskiej. Badanie jest przeznaczone do sprawdzania ściągów stosowanych do łączenia ze sobą dwóch płyt murowych oraz końców ściągów pokrytych zaprawą, stosowanych do łączenia płyt murowych z innymi konstrukcjami.

Zasadniczo połączenie wykonuje się pomiędzy parą elementów murowych w typowej zaprawie tego typu, dla którego połączenie jest przeznaczone. Następnie połączenie poddaje się rozciąganiu lub ściskaniu, aż do momentu jego uszkodzenia.

• Norma „EN 846-6 Część 6: Określanie nośności na rozciąganie i ściskanie oraz charakterystyk przemieszczenia pod wpływem obciążenia łączników ściennych (badanie jednopunktowe)” opisuje metodę określania nośności na rozciąganie i ściskanie oraz charakterystyk przemieszczenia pod wpływem obciążenia łączników ściennych przykręcanych, przybijanych gwoździami, zaprawianych zaprawą lub w inny sposób mocowanych do elementów szkieletu lub wewnętrznych materiałów okładzinowych. Metoda ta jest przeznaczona do wiązań stosowanych do mocowania płyt ściennych do konstrukcji szkieletowych i wewnętrznych płyt ścian szczelinowych, inaczej niż przez osadzanie wewnętrznego połączenia w spoinie zaprawy murarskiej.

Zasadniczo połączenie polega na przykręceniu, przybiciu gwoździami, zaprawie lub przymocowaniu do gniazd za pomocą innych urządzeń, takich jak klucze, do reprezentatywnej części elementu konstrukcyjnego lub materiału wewnętrznej warstwy, przy użyciu normalnych technik terenowych. Następnie połączenie poddaje się rozciąganiu lub ściskaniu, aż do momentu jego zerwania.

• Norma „EN 846-7 Część 7: Określanie nośności ścinającej i charakterystyk obciążenia-przemieszczenia ściągów ścinanych i ściągów przesuwnych (badanie dwuelementowe połączeń spoin zaprawy)” opisuje metodę łączenia służącą do określania nośności na obciążenia ścinające poziome i pionowe oraz zachowania się obciążenia-ugięcia ściągów ścinanych i ściągów przesuwnych osadzonych w spoinach zaprawy. Badanie jest przeznaczone do badania ściągów stosowanych do łączenia dwóch arkuszy ściany tworzących ścianę ze złączem kołnierzowym lub dwie ściany pod kątem prostym. Dotyczy to również ściągów służących do mocowania krawędzi ścian wypełniających do otaczającej je konstrukcji szkieletowej.

Zasadniczo jeden koniec ściągu umieszcza się w spoinie zaprawy murarskiej, dla której jest przeznaczony, pomiędzy typową parą typowych elementów murowych. Następnie zaciska się wolny koniec i dociska do reaktywnej podpory łącznika. Mocowania przesuwne można testować tą samą metodą. Metoda ta mierzy wyłącznie nośność wiązania i nie mierzy wkładu do całkowitej wytrzymałości na ścinanie dwóch powierzchni ściany rozdzielonych pionową spoiną zaprawy. Wartość tę należy uzyskać za pomocą testów portfela, jeżeli jest to konieczne.

• Norma „EN 846-8 Część 8: Określanie nośności i charakterystyk obciążenia i ugięcia wieszaków belek” opisuje metodę określania wytrzymałości i charakterystyk obciążenia i ugięcia wieszaków belek zamocowanych do muru i podtrzymujących belkę drewnianą.

Zasadniczo wieszaki belek są mocowane do ściany i obciążane za pośrednictwem belek w sposób odpowiadający ich zamierzonemu przeznaczeniu.

• Norma „EN 846-9 Część 9: Określanie wytrzymałości na zginanie i ścinanie nadproży” opisuje metody określania wytrzymałości na zginanie i ścinanie oraz właściwości ugięcia pod wpływem obciążenia nadproży jednoprzęsłowych, pojedynczych lub zespolonych, stosowanych do przenoszenia równomiernie rozłożonych obciążeń nad otworami w murze.

Zasadniczo, w celu określenia wytrzymałości na zginanie, ścinanie i ugięcia, przykładane nadproża są po prostu podpierane i poddawane obciążeniom pionowym.

• Norma „EN 846-10 Część 10: Określanie nośności i charakterystyk ugięcia pod obciążeniem wsporników” opisuje metodę określania nośności i charakterystyk ugięcia pod obciążeniem wsporników stosowanych do podparcia ścian, mocowanych do ściany lub konstrukcji szkieletowej.

Zasadniczo wsporniki próbki są mocowane do odpowiedniego materiału nośnego i poddawane obciążeniom pionowym. Podejmowane są pomiary w celu określenia wytrzymałości, ugięcia i powrotu.

• Norma „EN 846-13 Część 13: Oznaczanie odporności powłok organicznych na uderzenia, ścieranie i korozję” opisuje metodę określania poziomu odporności powłok organicznych klasyfikowanych jako Typ 845 w normach „EN 1-1 Wymagania dotyczące elementów pomocniczych do murów - Część 845: Kotwy ścienne, pasy napinające, wieszaki i wsporniki” oraz „EN 2-2 Wymagania dotyczące elementów pomocniczych do murów - Część 2: Nadproża”, stosowanych jako system ochronny do blach stalowych ocynkowanych stosowanych w produkcji elementów pomocniczych w murach.

Wydajność powłok organicznych określa się na podstawie badań odporności na uderzenia, odporności na ścieranie i przyspieszonych testów korozyjnych. Odporność na uderzenia i zużycie określa się przy użyciu ciężkiego, sztywnego aparatu wahadłowego, w którym sprężynujący koniec wahadła uderza w próbkę badaną w określonej odległości od dolnego punktu zwrotnego. Przyspieszoną odporność na korozję określa się na podstawie rezystancji elektrycznej powłoki organicznej podczas jej wystawienia na działanie roztworu alkalicznego.

• Norma „EN 846-14 Część 14: Określanie początkowej wytrzymałości na ścinanie pomiędzy prefabrykowaną częścią nadproża zespolonego a leżącym nad nim murem” opisuje metodę określania początkowej wytrzymałości na ścinanie w płaszczyźnie poziomego połączenia nośnego pomiędzy prefabrykowaną częścią nadproża zespolonego a leżącym nad nim murem przy użyciu próbki poddanej badaniu ścinania. Podano wskazówki dotyczące przygotowania próbek, wymaganego kondycjonowania przed badaniem, maszyny badawczej, metody badania, metody obliczeniowej i zawartości raportu z badania. Metoda ta odpowiada metodzie opisanej w normie EN 1052-3.

Zasadniczo początkową wytrzymałość na ścinanie poziomego połączenia nośnego między nadprożem kompozytowym a prefabrykowaną częścią muru znajdującą się nad nim wyprowadza się z wytrzymałości małych próbek poddanych testom aż do zniszczenia. Próbki poddawane są badaniu ścinania przy obciążeniu czteropunktowym.

Aby uzyskać wiarygodne wyniki, uwzględniono cztery różne tryby awarii. Obejmuje dwie procedury A i B. Procedura A obejmuje badanie próbek przy różnym wstępnym ściskaniu, a początkowa wytrzymałość na ścinanie jest opisana za pomocą liniowej krzywej regresji do zerowego naprężenia wstępnego. Procedura B obejmuje badanie próbek przy zerowym wstępnym ściskaniu i określenie charakterystycznej początkowej wytrzymałości na ścinanie poprzez prostą lub statystyczną ocenę wyników.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „EN 846 Metody badań elementów pomocniczych w murach”.