EN 13087-3 Hełmy ochronne – Metody badań – Część 3: Odporność na penetrację

Norma europejska „ EN 13087-3 Hełmy ochronne – Metody badań – Część 3: Odporność na przebicie” opisuje metody badań hełmów ochronnych. Celem tych badań jest zapewnienie, że właściwości hełmu są oceniane zgodnie z wymaganiami odpowiedniej normy dotyczącej hełmów. Norma ta zawiera metodę badania odporności na przebicie.

Testowanie bezpieczeństwa kasków jest niezwykle istotne, ponieważ gwarantuje skuteczną ochronę głowy przed uderzeniami, przebiciem i innymi zagrożeniami. Bez odpowiednich testów kaski mogą nie zapewniać odpowiedniej ochrony i narażać użytkowników na ryzyko poważnych obrażeń. Wiele norm bezpieczeństwa reguluje testowanie kasków na całym świecie. Te międzynarodowe normy określają wymagania dotyczące odporności na uderzenia, odporności na przebicie, wytrzymałości paska, pola widzenia i innych. Normy te są niezbędne dla producentów kasków, aby zagwarantować bezpieczeństwo i jakość swoich produktów na rynkach globalnych. Norma EN 13087-3 jest jedną z takich norm bezpieczeństwa opublikowanych w ramach tych ram.

Testy udarności oceniają zdolność kasku do pochłaniania i rozpraszania energii podczas wypadku. Obejmuje symulację uderzeń w różne części kasku i pomiar parametrów, takich jak maksymalne przyspieszenie, siły „g” i współczynniki opóźnienia. 

Najpowszechniejszą miarą parametru jest maksymalne przyspieszenie występujące podczas uderzenia, zwykle mierzone w jednostkach ciężkości (g). Kiedy obiekt doświadcza nagłej zmiany prędkości, na przykład podczas kolizji lub uderzenia, jego przyspieszenie wzrasta. Ten wzrost przyspieszenia wyraża się zwykle w „g”. Szczyt „g” jest ważną miarą w ocenie dotkliwości uderzeń, ocenie skuteczności sprzętu ochronnego i ograniczeniu sił działających na organizm ludzki. W kontekście testowania kasków, szczytowa siła „g” jest często wykorzystywana do oceny, jak dobrze kask pochłania i rozprasza energię podczas uderzenia. Niższa szczytowa siła „g” oznacza lepszą ochronę użytkownika. Kryteria urazów kasku i wartości czasu przebywania są również powszechnymi formatami pomiaru energii uderzenia.

Badanie odporności na penetrację ocenia odporność kasku na ostre przedmioty, zapobiegając ich przekłuciu i dotarciu do głowy użytkownika. Metody testowania obejmują upuszczanie spiczastych przedmiotów na hełm oraz ocenę głębokości penetracji i uszkodzeń.

Kaski są często wykonane z materiałów takich jak poliwęglan, włókno szklane, włókno węglowe i spieniona pianka polistyrenowa. Każdy materiał oferuje określone właściwości dotyczące wytrzymałości, wagi i absorpcji uderzeń. Projekt i konstrukcja kasku znacząco wpływa na jego bezpieczeństwo. Czynniki takie jak grubość skorupy, gęstość pianki, wentylacja i konstrukcja wizjera wpływają na to, jak dobrze kask chroni przed uderzeniami i przebiciami. Postępy w konstrukcji kasków obejmują technologię, która pomaga zmniejszyć siły obrotowe działające na mózg podczas uderzenia.

Główne procedury testowe obejmują:

• Testy laboratoryjne i testy w świecie rzeczywistym: Testy kasków obejmują zarówno symulacje laboratoryjne, jak i scenariusze ze świata rzeczywistego w celu oceny wydajności w kontrolowanych i dynamicznych środowiskach. Dane o wypadkach są często wykorzystywane do oceny i ulepszania wymagań dotyczących standardów bezpieczeństwa.
• Rygorystyczne protokoły testowe: Protokoły testowe są zgodne ze standardowymi procedurami, aby zapewnić spójność i dokładność oceny zabezpieczeń kasków. Zaawansowane laboratoria próbują symulować najgorszą możliwą sytuację, aby mieć pewność, że testowane kaski spełniają najwyższy poziom ochrony określony przez normę bezpieczeństwa.

Wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które przeprowadza dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponując wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, przeprowadza testy określone w „Norma EN 13087-3 Hełmy ochronne – Test metody - Część 3: Norma odporności na penetrację. Świadczy także usługi.