ISO 15148 Właściwości higrotermiczne materiałów i wyrobów budowlanych – Oznaczanie współczynnika absorpcji wody przez częściowe zanurzenie

ISO 15148 Właściwości higrotermiczne materiałów i wyrobów budowlanych – Oznaczanie współczynnika absorpcji wody przez częściowe zanurzenie

Norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) „ISO 15148 Higrotermiczne właściwości materiałów i wyrobów budowlanych – Wyznaczanie współczynnika absorpcji wody przez częściowe zanurzenie” opisuje metodę określania krótkotrwałego współczynnika absorpcji wody przez częściowe zanurzenie bez gradientu temperatury. Niniejsza norma ma na celu ocenę szybkości absorpcji wody przez materiały izolacyjne i inne materiały normalnie chronione przed działaniem kapilarnym przed ciągłym lub ulewnym deszczem podczas składowania lub budowy na miejscu. Metoda ta jest odpowiednia dla tynków i powłok, które są zazwyczaj badane w powiązaniu z podłożem, na którym są instalowane.

ISO 15148 Właściwości higrotermiczne materiałów i wyrobów budowlanych – Oznaczanie współczynnika absorpcji wody przez częściowe zanurzenie

Niniejsza publikacja nie służy do oceny absorpcji wody przez materiały stosowane pod wodą lub mające kontakt z nasyconym gruntem; w takim przypadku bardziej odpowiednie jest przeprowadzenie testu pełnego zanurzenia.

Na potrzeby niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w normie ISO 9346, stosuje się następujące definicje:

  • Współczynnik absorpcji wody: masa wody wchłoniętej przez próbkę badawczą na pierwiastek kwadratowy powierzchni i czasu.
  • Materiał jednorodny: Określenie to odnosi się do materiału, którego właściwości są jednakowe w skali makroskopowej.

Absorpcję wody przez częściowe zanurzenie zazwyczaj określa się, mierząc zmianę masy próbki badanej, której dolna powierzchnia pozostaje w kontakcie z wodą przez co najmniej 24 godziny. Wszelka woda przylegająca do powierzchni i niewchłonięta przez produkt jest całkowicie usuwana, na przykład poprzez przetarcie jej gąbką, przed zważeniem próbki.

Sprzęt używany w testach musi obejmować:

  • Waga umożliwiająca zważenie masy próbki z dokładnością plus/minus 0,1 procent.
  • Zbiornik na wodę zawierający urządzenie utrzymujące poziom wody na poziomie plus/minus 2 mm oraz urządzenie przytrzymujące próbkę w miejscu. Zbiornik powinien być wyposażony w nieniszczące podpory punktowe, które utrzymują próbkę na wysokości co najmniej 5 mm od dna.
  • Timer z dokładnością co najmniej jednej sekundy na 24 godziny.

Próbki do badań muszą być reprezentatywne dla danego materiału lub produktu oraz mieć stały przekrój poprzeczny i jednolity kształt, aby zapewnić równomierny przepływ wody. Powierzchnie muszą być wolne od nierówności.

Każda próbka testowa powinna mieć powierzchnię kontaktu z wodą wynoszącą co najmniej 50 cm² . Jednakże w przypadku materiałów zawierających cząstki makroskopowe, takie jak agregaty, krawędź lub najmniejsza średnica powierzchni kwadratowej próbki powinna być co najmniej dziesięciokrotnie większa od rozmiaru największej cząstki. Zaleca się stosowanie większych próbek, najlepiej o powierzchni co najmniej 100 cm² , ponieważ zapewniają one większą dokładność.

W miarę możliwości grubość próbki powinna odpowiadać pełnej grubości produktu. Próbki wycinane z produktów powinny być reprezentatywne dla badanego materiału i wystarczająco grube, aby umożliwić obróbkę bez uszkodzeń. W przypadku materiałów zawierających cząstki makroskopowe, takie jak kruszywa, grubość powinna wynosić co najmniej dziesięciokrotnie, a co najmniej pięciokrotnie.

Należy zbadać co najmniej trzy próbki. Jeśli powierzchnia kontaktu z wodą poszczególnych próbek jest mniejsza niż 100 cm², należy zbadać co najmniej sześć próbek o łącznej powierzchni co najmniej 300 cm².

Próbki do badań są cięte tak, aby były reprezentatywne dla całego materiału i nie uwzględniały krawędzi produktu. W przypadku materiałów o znanej izotropowości, zestawy próbek do badań są przygotowywane we wszystkich potencjalnych kierunkach działania materiału.

Próbki testowe należy przygotować metodami, które nie zmieniają oryginalnej struktury produktu, zachowując wszystkie powierzchnie, powłoki lub pokrycia. W przypadku produktów klejonych do podłoża powszechnie używanego, takiego jak fornir, cienki tynk lub stiuk, próbki należy uformować z połączonego produktu i standardowego podłoża. Całkowita grubość to suma grubości powłoki i podłoża.

Krawędzie próbek stałych należy uszczelnić uszczelniaczem nieprzepuszczającym wody i pary wodnej, który nie będzie wchodził w reakcje chemiczne z próbką ani znacząco nie wnikał w pory produktu. Szczególnie ważne jest uszczelnienie krawędzi próbek powlekanych powierzchniowo, aby zapobiec ominięciu powłoki.

Jeśli uszczelnienie nie jest możliwe w przypadku materiałów włóknistych lub wypełniaczy o bardzo niskiej gęstości, można je umieścić w rurce ściśle dopasowanej do siatki drucianej umieszczonej przy jej otworze. Otwór siatki powinien być jak najszerszy, aby zapewnić pełne podparcie próbki podczas całego badania. W takim przypadku powierzchnia próbki powinna wynosić co najmniej 100 cm², aby zminimalizować efekt krawędzi.

Powierzchnia mająca kontakt z wodą musi być płaska, aby uwzględnić normalną chropowatość powierzchni materiału.

Próbki testowe należy przechowywać w warunkach testowych, aż masa każdej próbki ustabilizuje się w granicach 0,1% jej masy całkowitej mierzonej w ciągu 24 godzin. Więcej szczegółów na temat odpowiednich technik kondycjonowania podano w normie ISO 12570.

W świecie budownictwa i nauki o budowlach, zachowanie materiałów w różnych warunkach środowiskowych ma kluczowe znaczenie. Kluczową kwestią jest interakcja materiałów budowlanych z wilgocią, a w szczególności ich zdolność do absorpcji wody, co może prowadzić do problemów, takich jak rozwój pleśni, degradacja konstrukcji i obniżenie sprawności cieplnej. Właśnie tutaj pojawia się norma ISO 15148. Zapewniając precyzyjną metodę pomiaru tego zachowania, norma ta oferuje inżynierom, badaczom i producentom niezawodne narzędzie do oceny krótkotrwałej absorpcji wody i zapewnienia bezpieczniejszych i trwalszych konstrukcji.

Absorpcja wody w materiałach budowlanych jest kluczowym czynnikiem wpływającym na właściwości higrotermiczne, obejmującym zarówno wymianę ciepła, jak i wilgoci. Nadmierna absorpcja może negatywnie wpłynąć na wygląd elewacji budynku.

Nasza organizacja, z kompetentnym i doświadczonym zespołem, od lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi testowe oraz pomagając im we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 15148 „Właściwości higrotermiczne materiałów i wyrobów budowlanych – Oznaczanie współczynnika absorpcji wody przez częściowe zanurzenie”.

WhatsApp