Norma europejska EN 310 Płyty drewnopochodne – Oznaczanie modułu sprężystości przy zginaniu i wytrzymałości na zginanie opisuje metodę określania pozornego modułu sprężystości przy zginaniu prostym i wytrzymałości na zginanie płyt drewnopochodnych o grubości nominalnej 3 mm lub większej. Wartości konstrukcyjne należy określać zgodnie z normą EN 789 Konstrukcje drewniane – Metody badań – Oznaczanie właściwości mechanicznych płyt drewnopochodnych.
Zasadniczo moduł sprężystości i wytrzymałość na zginanie przy zginaniu określa się poprzez przyłożenie obciążenia do środka próbki badanej podpartej w dwóch punktach. Moduł sprężystości oblicza się, wykorzystując nachylenie liniowego odcinka krzywej obciążenie-ugięcie. Obliczona wartość to moduł pozorny, a nie moduł testowy, ponieważ metoda badawcza obejmuje zarówno ścinanie, jak i zginanie. Wytrzymałość na zginanie każdej próbki badanej określa się poprzez wyznaczenie stosunku momentu zginającego przy maksymalnym obciążeniu do momentu w całym przekroju.
Pobieranie próbek i cięcie próbek do badań należy przeprowadzać zgodnie z normą EN 326-1. Wymagana jest seria próbek poprzecznych i podłużnych. Próbki muszą mieć kształt prostokątny i szerokość 50 mm plus/minus 1 mm.
W przypadku paneli wytłaczanych, paneli komórkowych lub paneli o podobnej konstrukcji z wnękami równoległymi do długości próbki testowej, szerokość próbki testowej powinna być co najmniej równa szerokości pojedynczego elementu rdzeniowego (np. dwóch średnic rury plus dwóch grubości siatki), a próbki testowe powinny mieć symetryczny przekrój poprzeczny, jak pokazano na rysunku podanym w normie.
W przypadku próbek z odstępami prostopadłymi do długości, głowica obciążająca powinna być umieszczona bezpośrednio na wstędze. Długość powinna wynosić 20-krotność grubości nominalnej plus 50 mm, przy czym maksymalna długość wynosi 1050 mm, a minimalna 150 mm.
Jeśli ugięcie próbki jest duże, ale nie występuje pęknięcie, należy zmniejszyć odległość między podporami do badania wytrzymałości na zginanie. W sprawozdaniu z badań należy podać odległość między podporami, na których wykonano badania pękania. Jeśli ta procedura jest konieczna, należy użyć nowego zestawu próbek.
Próbki sklejki nie powinny mieć widocznych cech zmniejszających wytrzymałość.
Próbki do badań należy kondycjonować do uzyskania stałej masy w atmosferze o gęstości względnej 65% plus/minus 5% i temperaturze 20°C plus/minus 2°C. Masę stałą uważa się za osiągniętą, gdy wyniki dwóch kolejnych ważeń, przeprowadzonych w odstępie 24 godzin, nie różnią się od masy próbki do badań o więcej niż 0,1%.
Podczas badania krawędź i grubość każdego elementu testowego mierzone są w następujących punktach zgodnie z normą EN 325:
Odległość między środkami podpór jest regulowana z dokładnością do 1 mm do 20-krotności nominalnej grubości płyty, ale nie mniej niż 100 mm i nie więcej niż 1000 mm. Odległość między środkami podpór jest mierzona z dokładnością do 0,5 mm. Próbkę do badań umieszcza się płasko na podporach, osią podłużną prostopadłą do osi podpór, a punkt środkowy jest pod obciążeniem. Obciążenie należy przykładać ze stałą prędkością poprzeczki przez cały czas trwania badania. Szybkość obciążenia należy regulować tak, aby maksymalne obciążenie zostało osiągnięte w ciągu 60 sekund plus/minus 30 sekund. Ugięcie w środku próbki do badań (bezpośrednio pod głowicą obciążeniową) mierzy się z dokładnością do 0,1 mm, a wartość tę nanosi się na wykres względem odpowiadających zmierzonych obciążeń z dokładnością do 1 procenta zmierzonej wartości. Jeżeli ugięcie jest określane za pomocą odczytów przyrostowych, należy użyć co najmniej sześciu par instrumentów odczytujących. Maksymalne obciążenie należy rejestrować z dokładnością do 1 procenta zmierzonej wartości.
Testy przeprowadza się na dwóch grupach próbek, zgodnie z dwoma kierunkami ułożenia płyty, tj. wzdłużnym i poprzecznym. W każdej grupie połowę próbek bada się górną stroną do góry, a połowę dolną stroną do góry.
W skrócie, norma EN 310 obejmuje metodę badania właściwości zginania płyt drewnopochodnych, takich jak sklejka, płyta wiórowa, płyta o wiórach zorientowanych (OSB) i płyta pilśniowa średniej gęstości (MDF). Te właściwości mechaniczne mają kluczowe znaczenie dla oceny właściwości użytkowych materiałów w zastosowaniach konstrukcyjnych lub nośnych.
Podstawowym celem niniejszej normy jest ustanowienie jednolitej metody badawczej służącej ocenie:
Wartości te są kluczowymi wskaźnikami właściwości mechanicznych i wytrzymałości strukturalnej materiału. Moduł sprężystości oblicza się na podstawie nachylenia krzywej obciążenie-ugięcie w obszarze sprężystości liniowej. Wytrzymałość na zginanie wyprowadza się z maksymalnego obciążenia przy zerwaniu.
Normę EN 310 stosują:
Niniejsza norma jest szczególnie ważna w kontekście inżynierii, konstrukcji i jakości produktów z płyt drewnopochodnych. Norma ta jest uważana za ważną z następujących powodów:
W związku z tym norma EN 310 odgrywa kluczową rolę w badaniach mechanicznych i normalizacji płyt drewnopochodnych. Poprzez pomiar modułu sprężystości i wytrzymałości na zginanie, dostarcza ona kluczowych danych, które wspierają integralność strukturalną, rozwój produktów i zgodność z przepisami w szerokim zakresie branż. Gwarantuje, że materiały używane w budownictwie i produkcji są zarówno bezpieczne, jak i odpowiednie do danego zastosowania.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia nauki i techniki oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN 310 „Płyty drewnopochodne – Oznaczanie modułu sprężystości i wytrzymałości na zginanie przy zginaniu”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
