Norma europejska „EN 14150 Bariery geosyntetyczne – Oznaczanie przepuszczalności cieczy” opisuje metodę pomiaru ustalonego przepływu cieczy przez barierę geosyntetyczną przeznaczoną do długotrwałego zatrzymywania cieczy. Niniejsza metoda badawcza i opisane urządzenie umożliwiają precyzyjny pomiar przepływów do 10⁻⁶ m³ /m³/dobę. W szczególności, jeśli wyniki badań wykażą, że wartości uzyskane dla bariery geosyntetycznej są poniżej progu czułości tej metody badawczej, wartość przepływu cieczy deklaruje się jako mniejszą niż 10⁻⁶ m³ /m³/dobę. Ze względu na długotrwały charakter, niniejsza metoda badawcza nie nadaje się do badań kontrolnych produkcji. Bariery geosyntetyczne gliniane nie mogą być badane tym urządzeniem.
Zasadniczo, między obiema stronami bariery geosyntetycznej przykładana jest różnica ciśnień hydraulicznych. Utrzymuje się ją na poziomie 100 kPa przez cały czas trwania testu. Ciśnienie wlotowe wynosi 150 kPa, a wylotowe 50 kPa. Przepływ przez barierę geosyntetyczną oblicza się na podstawie zmian objętości cieczy mierzonych po obu stronach bariery geosyntetycznej. Test przeprowadza się z użyciem wody, ale możliwe jest użycie innych cieczy, o ile spełnione są wymagania dotyczące odporności chemicznej i kompatybilności przyrządów pomiarowych.
W oparciu o doświadczenia laboratoryjne zaleca się przegląd progu czułości procedury badawczej, modernizację sprzętu oraz ocenę przydatności procedury badawczej do przepuszczalności produktu w regularnych odstępach czasu nieprzekraczających 12 miesięcy. Za zgodą wszystkich zaangażowanych osób lub stron można stosować różne poziomy ciśnienia. W takich przypadkach zaleca się opisanie zastosowanych poziomów ciśnienia w raporcie z badania.
Dwuczęściowa komora używana w testach musi być odporna na utlenianie i ciśnienie hydrauliczne stosowane przez cały czas trwania testu. Każda sekcja komory zawiera wnękę umożliwiającą przyłożenie ciśnienia hydraulicznego. Porowata tarcza odporna na utlenianie umieszczona w dolnej wnęce zapobiega deformacji bariery geosyntetycznej.
Komora powinna być zaprojektowana tak, aby ściskać próbkę bez przecieków. Ponieważ ściskanie między płaskimi powierzchniami jest zazwyczaj wystarczające, nie jest wymagany system zaciskowy. Niektóre materiały mogą wymagać zastosowania uszczelniacza. Można użyć dowolnego uszczelniacza, który nie jest wrażliwy na wodę i zapobiega przeciekom. W przypadku bitumicznych barier geosyntetycznych można zastosować uszczelniacz bitumiczny na bazie kauczuku.
Komory powinny być tak skonstruowane, aby odsłonięta średnica próbki wynosiła 200 mm lub więcej. Średnicę tę należy mierzyć z maksymalnym dopuszczalnym błędem pomiaru plus/minus 1 mm. Komora jest wyposażona w wlot cieczy (zawór U) po stronie wlotowej, wylot cieczy (zawór D) po stronie wylotowej oraz zawory spłukujące (zawory FU i FD) po obu stronach. Komora powinna być umieszczona pionowo, aby umożliwić łatwiejszy i lepszy przepływ powietrza. Zawory spłukujące (FU i FD) powinny znajdować się w górnej części komory, a wlot (U) i wylot (D) powinny znajdować się u dołu komory.
Komórka może zawierać pierścieniową wnękę sterującą w obu częściach. W takim przypadku dolna wnęka sterująca musi być wyposażona w porowatą płytę pierścieniową. Każda wnęka pierścieniowa jest połączona z niezależnym urządzeniem do pomiaru objętości oraz układem dystrybucji ciśnienia, aby zapewnić takie samo ciśnienie, jak w odpowiadającej jej wnęce pomiarowej. Te przestrzenie pierścieniowe mają na celu minimalizację odkształceń wnęki pomiarowej.
Urządzenia do pomiaru objętości i systemy dystrybucji ciśnienia są zazwyczaj ze sobą powiązane. Urządzenia do pomiaru objętości powinny umożliwiać pomiar przepływów cieczy mniejszych niż 10−6 m³ /m²/g przez barierę geosyntetyczną. Maksymalny dopuszczalny błąd pomiaru objętości powinien wynosić plus/minus 10−8 m³ . Maksymalny dopuszczalny błąd pomiaru ciśnienia przyłożonego po obu stronach bariery geosyntetycznej powinien wynosić plus/minus 2 kPa.
Pomiary objętości można wykonywać przy użyciu rurek kapilarnych (urządzenie typu A) lub regulatorów ciśnienia i objętości (urządzenie typu B).
Zaleca się stosowanie wody odgazowanej (o zawartości tlenu rozpuszczonego poniżej 1 mg/l) do badań. Odgazowana ciecz jest niezbędna, aby zminimalizować zmiany objętości spowodowane zmianami temperatury. W przypadku badań z użyciem innych cieczy zaleca się uwzględnienie kwestii lotności i bezpieczeństwa.
W przypadku przeprowadzania testu za pomocą urządzenia typu A, należy go przeprowadzić w temperaturze 23°C plus/minus 0,2°C (w komorze termostatycznej). W przypadku przeprowadzania testu za pomocą urządzenia typu B, należy zastosować temperaturę 23°C plus/minus 1°C (w komorze o kontrolowanej temperaturze). W urządzeniu typu B należy zastosować co najmniej trzy przetworniki temperatury, umieszczone przy każdym regulatorze ciśnienia i objętości oraz na każdym naczyniu pomiarowym. Pomiary temperatury należy wykorzystać do ewentualnej korekty zmian objętości. Maksymalny dopuszczalny błąd pomiaru dla przetworników temperatury powinien wynosić plus/minus 0,2°C.
W świecie inżynierii lądowej i wodnej oraz ochrony środowiska bariery geosyntetyczne odgrywają kluczową rolę w zatrzymywaniu cieczy i zapobieganiu zanieczyszczeniom. Materiały te, często stosowane na składowiskach odpadów, w zbiornikach i systemach kanalizacyjnych, muszą spełniać rygorystyczne normy, aby zapewnić bezpieczeństwo i trwałość. Właśnie tutaj pojawia się norma EN 14150, kluczowa norma określająca ostateczną metodę określania przepuszczalności tych barier dla cieczy. Norma ta stanowi wiarygodne ramy do badania odporności geosyntetyków na infiltrację cieczy w warunkach ustalonych. Pomaga ona inżynierom, producentom i organom regulacyjnym weryfikować, czy bariery te działają zgodnie z przeznaczeniem w wymagających zastosowaniach. Norma ta odzwierciedla ciągły postęp w materiałoznawstwie i przepisach dotyczących ochrony środowiska.
Bariery geosyntetyczne, znane również jako geosyntetyczne wykładziny gliniane lub wykładziny syntetyczne, to materiały inżynieryjne przeznaczone do stosowania jako warstwy nieprzepuszczalne w projektach budowlanych. Zazwyczaj składają się z cienkich folii, tkanin lub kompozytów, które oddzielają, zatrzymują lub wzmacniają glebę i inne materiały. Do popularnych typów należą:
Bariery te odgrywają ważną rolę w sytuacjach, w których zatrzymanie płynów jest krytyczne, takich jak:
Brak skutecznych barier może doprowadzić do katastrof środowiskowych, takich jak zanieczyszczenie gleby i wody, co sprawia, że standaryzowane testy stają się koniecznością.
Norma EN 14150 szczegółowo omawia przepuszczalność barier geosyntetycznych – szybkość, z jaką płyny mogą przez nie przenikać w kontrolowanych warunkach. Przepuszczalność jest miarą porowatości lub nieprzepuszczalności materiału. Wysoka przepuszczalność wskazuje na słabą retencję, natomiast niższe wartości oznaczają wysoką wydajność.
Niniejsza norma ma zastosowanie do barier geosyntetycznych stosowanych w aplikacjach długotrwałego zabezpieczenia przed cieczami. Nie obejmuje ona barier ilastych, które wymagają innych badań ze względu na ich właściwości pęczniejące. Niniejsza metoda badawcza została opracowana do kompleksowej walidacji laboratoryjnej, a nie do szybkiej kontroli produkcji.
Norma EN 14150 ujednolica ten proces, zapewniając spójność w całej Europie i ułatwiając handel, innowacje i przestrzeganie przepisów.
Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia wykwalifikowany zespół i dysponuje rozbudowaną infrastrukturą do przeprowadzania badań, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi badawcze zgodnie z normą EN 14150 „Bariery geosyntetyczne – Oznaczanie przepuszczalności cieczy”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
