Norma europejska „EN 1156 Płyty drewnopochodne – Oznaczanie czasu trwania obciążenia i współczynników pełzania” opisuje metodę określania zarówno czasu trwania obciążenia, jak i współczynnika pełzania dla płyt drewnopochodnych poddanych płaskiemu naprężeniu zginającemu, z udziałem i bez udziału składowej ścinającej, w stałych warunkach klimatycznych. Szczegóły alternatywnej, ale tymczasowej metody z wykorzystaniem próbek o średniej wielkości znajdują się w załączniku A do normy. Metodę tę można również stosować do próbek poddawanych obciążeniu w zmiennych warunkach klimatycznych.
Współczynnik obciążenia trwałego jest niezbędny do uzyskania wartości długoterminowych poprzez modyfikację charakterystycznych wartości wytrzymałości uzyskanych w krótkoterminowych badaniach konstrukcyjnych. Współczynnik pełzania uzyskany w badaniu służy do oszacowania ugięcia długotrwałego wynikającego z początkowego odkształcenia sprężystego.
Norma ta opiera się na zasadzie, że w stałych warunkach klimatycznych do środka badanego elementu przykładany jest stały moment i utrzymywany w nim, a następnie w próbie zginania określa się współczynnik czasu trwania obciążenia (utratę wytrzymałości w czasie pod obciążeniem) oraz współczynnik pełzania (stosunek wzrostu ugięcia w czasie do początkowego ugięcia sprężystego). Mierzony jest zarówno czas do pęknięcia, jak i wzrost ugięcia w czasie.
Płyty drewnopochodne, takie jak sklejka, płyta wiórowa, płyta pilśniowa średniej gęstości (MDF) i płyta OSB, są niezbędne w nowoczesnym budownictwie. Te materiały inżynieryjne, wytwarzane poprzez łączenie włókien, cząstek lub fornirów drzewnych za pomocą klejów, stanowią wszechstronną i ekonomiczną alternatywę dla litego drewna.
W świecie inżynierii lądowej i materiałowej znormalizowane metody badań są niezbędne do zapewnienia jakości, bezpieczeństwa i wydajności elementów budowlanych. Jedna z tych kluczowych norm, EN 1156, określa precyzyjną metodologię pomiaru interakcji płyt drewnopochodnych, takich jak sklejka, płyta wiórowa i płyta pilśniowa, z parą wodną.
Norma ta dotyczy przepuszczalności pary wodnej – kluczowej właściwości, która bezpośrednio wpływa na trwałość, odporność na wilgoć i ogólną żywotność wyrobów drewnianych stosowanych w podłogach, ścianach, sufitach i meblach. W związku ze zmianami klimatycznymi, które prowadzą do wzrostu wilgotności w budynkach, a także rosnącym znaczeniem materiałów zrównoważonych, norma EN 1156 zyskała na znaczeniu bardziej niż kiedykolwiek.
Niniejsza norma to specyfikacja techniczna opisująca laboratoryjny test pomiaru współczynnika przenikania pary wodnej przez płyty drewnopochodne. Przepuszczalność pary wodnej odnosi się do zdolności materiału do przepuszczania wilgoci w postaci pary. Różni się ona od absorpcji wody w stanie ciekłym, koncentrując się na dyfuzji gazowej, która jest kluczowa dla zapobiegania problemom takim jak rozwój pleśni, wypaczanie się lub degradacja konstrukcji w wilgotnym środowisku.
Norma ta jest częścią większej rodziny norm dotyczących płyt drewnopochodnych, w tym EN 382 dotyczącej pęcznienia pod wpływem wody oraz EN 317 dotyczącej gęstości płyt wiórowych. Dotyczy ona zarówno płyt niepowlekanych, jak i powlekanych, zapewniając wszechstronność w różnych zastosowaniach. Zgodność z normą EN 1156 pomaga producentom certyfikować swoje produkty do użytku na rynkach regulowanych, takich jak dyrektywa Unii Europejskiej w sprawie wyrobów budowlanych (CPR), która nakłada obowiązek deklaracji właściwości użytkowych dla materiałów budowlanych.
Norma EN 1156 dotyczy płaskich płyt drewnopochodnych, zazwyczaj o grubości od 3 mm do 50 mm. Norma ta opiera się na pomiarze ustalonej dyfuzji pary wodnej w warunkach kontrolowanych gradientów wilgotności, z wykorzystaniem metody kontenerowej. Do utrzymania precyzyjnych warunków podczas badań stosuje się urządzenia takie jak zamknięte naczynia testowe, suszarki i komory klimatyczne.
Płyty drewnopochodne są higroskopijne, co oznacza, że pochłaniają i uwalniają wilgoć z otaczającego powietrza. Nadmierna przepuszczalność może prowadzić do:
Z drugiej strony, materiały o nadmiernej nieprzepuszczalności mogą zatrzymywać parę wodną wewnątrz konstrukcji, co prowadzi do kondensacji i rozkładu. Norma EN 1156 pozwala projektantom dobierać płyty o optymalnych wartościach przepuszczalności, zazwyczaj wyrażanych w gramach na metr kwadratowy, dostosowanych do konkretnych warunków klimatycznych. Na przykład, sklejka do zastosowań zewnętrznych wymaga niskiej przepuszczalności (poniżej 10 g/m² dziennie ), podczas gdy płyty wiórowe do zastosowań wewnętrznych mogą wytrzymywać wyższe wartości. W zastosowaniach w zrównoważonym budownictwie dane zawarte w normie EN 1156 wspierają ocenę cyklu życia, prognozując długoterminową wydajność i redukując straty wynikające z przedwczesnych awarii.
Norma EN 1156 jest szeroko stosowana w następujących obszarach:
Ostatecznie norma EN 1156 jest świadectwem rygorystycznej wiedzy naukowej stojącej za codziennymi materiałami budowlanymi. Poprzez pomiar przepuszczalności pary wodnej, umożliwia ona branży tworzenie bezpieczniejszych konstrukcji, które przetrwają próbę czasu i wilgoci.
Nasza organizacja, z kompetentnym i doświadczonym zespołem, od lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym kontekście świadczymy również usługi badawcze zgodnie z normą EN 1156 „Płyty drewnopochodne – Oznaczanie czasu trwania obciążenia i współczynników pełzania”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
