EN 13087-4 Hełmy ochronne – Metody badań – Część 4: Skuteczność systemów przytrzymujących

EN 13087-4 Hełmy ochronne – Metody badań – Część 4: Skuteczność systemów przytrzymujących

Norma europejska „ EN 13087-4 Hełmy ochronne – Metody badań – Część 4: Skuteczność systemu retencyjnego” opisuje metody badań hełmów ochronnych. Celem tych badań jest zapewnienie, że właściwości hełmu są oceniane zgodnie z wymaganiami odpowiedniej normy dotyczącej hełmów. Norma ta zawiera metodę badania skuteczności systemu retencyjnego.

EN 13087-4 Hełmy ochronne – Metody badań – Część 4: Skuteczność systemów przytrzymujących

Niniejsza norma ma stanowić uzupełnienie konkretnych norm produktowych dotyczących hełmów ochronnych. Metody badawcze można zastosować do całych hełmów lub ich części.

W niniejszej normie podano metodę określania systemu mocowania kasku. Aby zastosować tę normę, przynajmniej niektóre parametry muszą być określone w odpowiedniej normie kasku. Warunki wstępne opisanych testów określa się w następujący sposób:

  • wymagania dotyczące wydajności
  • Liczba próbek
  • Przygotowanie próbek
  • Kolejność warunkowania
  • Zamówienie testowe
  • Kierunek przyłożenia siły
  • Wymiary form głów
  • Energia uderzenia łącznie z tolerancją spadającej masy
  • Instrukcja montażu

Niniejsza metoda badawcza jest przeprowadzana w warunkach środowiskowych określonych w normie EN 13087-1. Test ten można wykonać, przykładając przyczepność z przodu lub z tyłu. Metodę, którą należy zastosować, określono w normie dotyczącej kasku.

Zasadniczo podczas wykonywania badania kask montowany jest na hełmie testowym, a następnie poddawany nagłemu działaniu siły na przednią lub tylną krawędź kasku, która ma tendencję do obracania się kasku na hełmie. Obserwuje się stopień każdego ruchu.

Ogólnie rzecz biorąc, sprzęt badawczy obejmuje głównie: zestaw modeli głowicy, sztywną podstawę do mocowania modeli głowicy, masę spadającą i związany z nią system prowadzenia, urządzenie do pomiaru prędkości uderzenia oraz drut stalowy. Rozmieszczenie urządzenia pokazano na rysunku podanym w normie.

Głowice muszą być zgodne z normą EN 960. Rozmiary, które należy zastosować, są określone w normie kasku, ale należy je wybrać z definicji rozmiarów 495, 515, 535, 555, 575, 585, 605 i 625.

Sztywna podstawa musi zapewniać podparcie modelu głowy w taki sposób, aby środkowa oś pionowa modelu głowy była rzeczywiście pionowa i nie poruszała się podczas badania.

Należy zapewnić system prowadzenia zapewniający upuszczenie spadającej masy o masie 10 plus/minus 0,1 kg w wyniku upadku prowadzonego na metalowy ogranicznik końcowy. Całkowita masa systemu prowadzącego musi wynosić 3 plus/minus 0,1 kg. Spadającą masę należy przymocować do kasku za pomocą skręconego drutu stalowego o średnicy co najmniej 100 mm, przechodzącego przez krążek o średnicy 2 plus/minus 25 mm i hak o średnicy nominalnej 3 mm.

System naprowadzania musi zapewniać spadanie spadającej masy z prędkością uderzenia wynoszącą co najmniej 95 procent prędkości, która teoretycznie zostałaby osiągnięta w przypadku swobodnego spadania.

Należy zapewnić środki do pomiaru prędkości spadającej masy z dokładnością plus/minus 60 procent z odległości nie większej niż 1 mm przed uderzeniem. Prędkość uderzenia należy zmierzyć podczas uruchamiania urządzenia. Nie trzeba tego robić przy każdym badaniu.

Podczas testów kask zakładany jest zgodnie z instrukcją montażu na najmniejszy dostępny model głowy odpowiedni dla rozmiaru kasku. System mocowania jest regulowany ręcznie tak ciasno, jak to możliwe. Jeżeli odpowiedni standard kasku wymaga pomiaru rotacji, na zewnątrz kasku zaznaczona jest pozioma linia odniesienia.

Hak mocuje się na środku przedniej lub tylnej krawędzi hełmu, a stalowy drut jest dostosowany tak, aby przechodził przez podłużną pionową płaszczyznę środkową kształtu głowy hełmu. Jeżeli odpowiedni standard kasku wymaga pomiaru obrotu, z dokładnością do najbliższego stopnia mierzony jest kąt, pod jakim hełm mógł pierwotnie się obrócić.

Spadająca masa jest przystosowana do spadania z wysokości odpowiadającej wymaganej energii uderzenia określonej w odpowiedniej normie dotyczącej kasku, po czym masa jest uwalniana. Obserwuje się, czy hełm całkowicie oddzielił się od kształtu głowy. Jeżeli nie odpada, a wymaga tego odpowiednia norma kasku, to kąt obrotu kasku mierzony jest z dokładnością do stopnia. Jest to kąt pomiędzy linią odniesienia narysowaną na kasku a poziomem (ostatni obrót).

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzanych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponując przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, przeprowadza badania określone w „EN 13087-4 Hełmy ochronne – Metody badań - Część 4: Standard efektywności systemu retencyjnego. Świadczy także usługi.

WhatsApp