Europejska norma „EN 15812 Grube powłoki bitumiczne modyfikowane polimerami do hydroizolacji – Oznaczanie zdolności mostkowania rys” opisuje dwie metody określania właściwości mostkowania rys grubych powłok bitumicznych modyfikowanych polimerami do hydroizolacji: metodę A i metodę B. Obie metody badawcze są równie stosowne.
Na potrzeby niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normie EN 15814. Zdolność do mostkowania pęknięć oznacza zdolność produktu do mostkowania pęknięć w określonych warunkach bez powodowania uszkodzeń.
Zasadniczo, po pokryciu podłoża, w nominalnym punkcie pęknięcia powstaje wyraźne pęknięcie. Nałożoną powłokę bitumiczną naciąga się na tę szczelinę. Do powłoki bitumicznej przykłada się naprężenie mechaniczne. Szerokość pęknięcia jest stale poszerzana z określoną szybkością. Pomiar kończy się w momencie uszkodzenia powłoki bitumicznej lub osiągnięcia wymaganej szerokości pęknięcia. Wymagana szerokość pęknięcia jest utrzymywana na stałym poziomie przez 24 godziny. Po upływie tego czasu przeprowadza się ocenę wizualną. Właściwości mostkowania pęknięć określa się w określonej temperaturze.
Zgodnie z tą normą można stosować dwie różne metody badań:
Urządzenie badawcze używane w tych badaniach musi gwarantować, że ruch pęknięć mieści się w określonych granicach i zapobiega ich poślizgowi (ruchomości poziomej i pionowej) podczas pomiaru. Musi być ono wyposażone w urządzenie utrzymujące temperaturę, w której mają być określone właściwości mostkowania pęknięć (zwykle 4°C). Tolerancja temperatury badania powinna wynosić plus/minus 1°C.
Przygotowanie próbki należy przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta. Zazwyczaj przygotowuje się ją w temperaturze pokojowej. W każdym teście używa się co najmniej dwóch próbek testowych.
W przypadku metody A, próbką badawczą jest płyta żelbetowa o wymiarach 300 mm x 200 mm x 40 mm. Płyty betonowe są produkowane i przechowywane zgodnie z normą EN 1766, z maksymalnym uziarnieniem kruszywa 8 mm. Powierzchnia płyty betonowej musi być wolna od substancji mogących wpływać na przyczepność. Po utwardzeniu zgodnie z normą EN 1766, płyty betonowe należy przechowywać przez co najmniej 7 dni w normalnym klimacie, w temperaturze 23°C +/- 2°C i wilgotności względnej 50% +/- 5%, zgodnie z normą ISO 554, przed nałożeniem powłoki.
Płyty betonowe powinny być pokryte zgodnie z instrukcją producenta, pasem o szerokości 150 mm na całej długości płyty. Pas o szerokości 25 mm pozostawia się odkryty wzdłuż podłużnych krawędzi powierzchni płyty w celu wykrycia pęknięć podczas testów mostkowania rys. Próbki są utwardzane i przechowywane w klimacie zgodnym z instrukcją producenta (zwykle 23°C plus/minus 2°C i 50% plus/minus 5% wilgotności względnej). Grubość mokrej warstwy należy dostosować tak, aby uzyskać pożądaną grubość suchej warstwy po wyschnięciu, z tolerancją 10%. Grubość suchej warstwy powinna być najmniejsza możliwa, ale nie mniejsza niż 3 mm. Aby uzyskać określoną grubość suchej warstwy, mokrą warstwę należy wypoziomować za pomocą ramy lub przyrządu montażowego o odpowiedniej wysokości.
Próbki testowe są następnie kondycjonowane przez 28 dni w normalnym klimacie, w temperaturze 23 stopni Celsjusza plus/minus 2 stopnie Celsjusza i wilgotności względnej 50% plus/minus 2%. Następnie próbki testowe są kondycjonowane przez 12 godzin w temperaturze 4 stopni Celsjusza plus/minus 1 K przed badaniem.
Mostek pęknięcia bada się w maszynie rozciągającej z kontrolowanym ruchem lub odkształceniem w temperaturze 4°C plus/minus 1°C, zgodnie z normą EN 1062-7 dotyczącą obciążenia. Następnie, w razie potrzeby, można rozpocząć badanie z prędkością 0,1 mm/min, aż do osiągnięcia wymaganej szerokości pęknięcia. Szerokość pęknięcia 2 mm należy sprawdzić za pomocą urządzeń pomiarowych lub czujników zamontowanych po obu stronach blachy.
W przypadku metody B próbką badaną jest płyta betonowa o wymiarach 150 mm x 150 mm x 40 mm. Płyty betonowe są produkowane zgodnie z normą EN 1766 z betonu próbnego o następujących właściwościach:
Powierzchnia płyt betonowych musi być wolna od substancji mogących wpływać na przyczepność. Zgodnie z normą EN 1766, płyty betonowe po okresie magazynowania należy przechowywać przez co najmniej siedem dni przed nałożeniem powłoki, w normalnym klimacie o temperaturze 23°C (+/- 2°C) i wilgotności względnej 50% (+/- 2%).
Płyty betonowe układa się na powierzchni o wymiarach 120 mm x 120 mm. Grubość warstwy mokrej należy nakładać w taki sposób, aby po wyschnięciu uzyskać pożądaną grubość warstwy suchej, z tolerancją 10%. Grubość warstwy suchej powinna być minimalna, ale nie mniejsza niż 3 mm. Aby uzyskać wymaganą grubość warstwy suchej, warstwę mokrą należy wypoziomować za pomocą ramy lub łaty o odpowiedniej wysokości.
Próbki testowe są następnie kondycjonowane przez 28 dni w temperaturze 23 stopni Celsjusza (+/- 2 stopnie Fahrenheita) i wilgotności względnej 50 procent (+/- 5 procent). Następnie próbki testowe są kondycjonowane przez 12 godzin w temperaturze 4 stopni Celsjusza (+/- 1 stopień Fahrenheita) przed badaniem.
Oba elementy ze stali nierdzewnej są wyjmowane z betonu w celu oczyszczenia i umieszczane z powrotem w rurach. Są one mocowane na zewnątrz płyty, na przykład kawałkiem gumy, aby utrzymać je na miejscu.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą EN 15812 dla grubych powłok bitumicznych modyfikowanych polimerami do hydroizolacji – Oznaczanie zdolności mostkowania rys.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
