EN 826 Wyroby izolacji termicznej do zastosowań budowlanych – Określanie zachowania się pod wpływem ciśnienia

Norma europejska „EN 826 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Oznaczanie odporności na ściskanie” opisuje urządzenia i procedury stosowane przy określaniu odporności na ściskanie próbek do badań. Procedury te mają zastosowanie do wyrobów do izolacji cieplnej i mogą być stosowane do określania naprężeń ściskających w próbach pełzania przy ściskaniu oraz w zastosowaniach, w których wyroby izolacyjne poddawane są jedynie krótkotrwałym obciążeniom.

Metodę tę można stosować do celów kontroli jakości. Można ją również wykorzystać do uzyskania wartości odniesienia, na podstawie których można obliczyć wartości projektowe przy użyciu współczynników bezpieczeństwa.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Odkształcenie względne: Jest to stosunek zmniejszenia grubości próbki testowej mierzonej w kierunku obciążenia do grubości początkowej.
• Wytrzymałość na ściskanie: Określa ona stosunek maksymalnej siły ściskającej osiąganej, gdy odkształcenie przy granicy plastyczności lub zerwaniu wynosi mniej niż 10 procent do początkowego pola przekroju poprzecznego badanej próbki.
• Naprężenie ściskające przy odkształceniu 10 procent: W przypadku produktów, które wykazują odkształcenie 10 procent przed możliwym płynięciem lub pęknięciem, odnosi się to do stosunku siły ściskającej przy odkształceniu 10 procent do początkowej powierzchni przekroju poprzecznego próbki testowej.
• Moduł sprężystości przy ściskaniu: Jest to iloraz naprężenia ściskającego i odpowiadającego mu odkształcenia poniżej granicy proporcjonalności, gdy istnieje zależność liniowa.

Zasadniczo, siła ściskająca jest przykładana z określoną prędkością przemieszczenia prostopadle do głównych powierzchni próbki testowej o przekroju kwadratowym, a następnie obliczane jest maksymalne naprężenie przenoszone przez próbkę. W przypadku wyrobów stożkowych próbki testowe należy ciąć tak, aby uzyskać dwie równoległe powierzchnie. Jeżeli maksymalna wartość naprężenia odpowiada odkształceniu mniejszemu niż 10%, określa się ją jako wytrzymałość na ściskanie, a odpowiadające jej odkształcenie podaje się w raporcie. Jeżeli przed osiągnięciem 10% odkształcenia nie zaobserwowano pęknięcia, oblicza się naprężenie ściskające przy odkształceniu 10%, a jego wartość podaje się jako naprężenie ściskające przy odkształceniu 10%.

Sprzęt użyty w testach to:

• Maszyna do badania ściskania: Maszyna do badania ściskania posiadająca dwie bardzo sztywne, polerowane, kwadratowe lub okrągłe, płasko-równoległe płyty, zaprojektowane tak, aby dopasować się do odpowiedniego zakresu sił i przemieszczeń, o minimalnej długości boku (lub średnicy) równej długości boku (lub przekątnej) badanej próbki. Jedna płyta powinna być zamocowana na stałe, a druga, w stosownych przypadkach, ruchoma, i połączona za pomocą centralnie umieszczonego przegubu kulowego, aby zapewnić przyłożenie wyłącznie siły osiowej do badanej próbki. Ruchoma płyta powinna być zdolna do poruszania się ze stałą prędkością przemieszczenia, zgodnie z niniejszą normą.
• Miernik przemieszczenia: Urządzenie do pomiaru przemieszczenia, które jest instalowane w maszynie do testowania ciśnienia i zapewnia ciągły pomiar przemieszczenia ruchomej płyty z dokładnością plus/minus 5 procent lub plus/minus 0,1 mm, w zależności od tego, która wartość jest mniejsza.
• Siłomierz: Czujnik przymocowany do jednej z płyt maszyny, mierzący siłę generowaną przez reakcję próbki na płyty. Czujnik ten musi być tak skonstruowany, aby jego własne odkształcenie podczas pomiaru było pomijalne w porównaniu z odkształceniem mierzonym, a jeśli nie, to jest uwzględniane w obliczeniach. Musi również umożliwiać ciągły pomiar siły z dokładnością plus/minus 1%.
• Rejestrator: Urządzenie umożliwiające jednoczesną rejestrację siły i przemieszczenia, generujące krzywą w funkcji przemieszczenia. Krzywa dostarcza dodatkowych informacji o zachowaniu produktu i potencjalnie umożliwia określenie modułu sprężystości przy ściskaniu.

Próbki testowe muszą mieć grubość oryginalnego produktu. Szerokość próbek testowych nie może być mniejsza niż ich grubość. Produkty z formowanymi powierzchniami zewnętrznymi, które pozostają w użyciu, są testowane z nienaruszonymi powierzchniami zewnętrznymi. Próbek testowych nie wolno nakładać warstwami w celu uzyskania grubszej powierzchni do testów.

Próbki testowe należy pociąć na kwadraty o następujących wymiarach:

• 50 mm x 50 mm
• 100 mm x 100 mm
• 150 mm x 150 mm
• 200 mm x 200 mm
• 300 mm x 300 mm

Wybór wymiarów, które mają być użyte, jest określony w odpowiedniej normie produktowej. W przypadku braku normy produktowej, wymiary próbki do badań mogą zostać uzgodnione między stronami. Wymiary liniowe określa się zgodnie z normą EN 12085 z dokładnością do 0,5%. Tolerancja równoległości i płaskości między dwiema powierzchniami próbki nie powinna przekraczać 0,5% długości krawędzi próbki lub 0,5 mm, w zależności od tego, która wartość jest mniejsza. Jeżeli próbki nie są płaskie, należy je przeszlifować lub nałożyć odpowiednią powłokę w celu przygotowania powierzchni do badania. Podczas badania nie powinny wystąpić żadne znaczące odkształcenia powłoki. Jeżeli grubość próbek do badań jest mniejsza niż 20 mm, dokładność wyniku badania ulegnie obniżeniu.

Podczas przygotowywania próbek do badań, próbki powinny być cięte podstawami prostopadle do kierunku ściskania, zgodnie z zamierzonym zastosowaniem produktu. Próbki do badań powinny być cięte metodami, które nie zmieniają struktury oryginalnego produktu. Metoda doboru próbek do badań powinna być taka, jak określono w odpowiedniej normie produktowej. W przypadku produktów stożkowych równoległość dwóch powierzchni próbki do badań powinna być zgodna z tą normą. W przypadku braku normy produktowej, metoda doboru prędkości badania może zostać uzgodniona między stronami. Szczegółowe metody przygotowania, jeśli to konieczne, są określone w odpowiedniej normie produktowej. W przypadku gdy pożądana jest bardziej kompleksowa charakterystyka lub gdy podstawowy kierunek anizotropii jest nieznany, może być konieczne przygotowanie dodatkowych zestawów próbek do badań.

Liczba próbek testowych musi być zgodna z odpowiednią normą produktową. W przypadku braku takiej specyfikacji, należy użyć co najmniej pięciu próbek testowych. W przypadku braku normy produktowej, liczba próbek testowych może zostać uzgodniona między stronami.

Próbki testowe należy przechowywać w temperaturze 23 stopni +/- 5 stopni przez co najmniej 6 godzin. W przypadku braku porozumienia, próbki należy przechowywać w temperaturze 23 stopni +/- 2 stopnie i przy wilgotności względnej 50% +/- 5% przez okres określony w odpowiedniej normie produktowej.

Test należy wykonać w temperaturze 23 stopni +/- 5 stopni. W przypadku braku porozumienia, należy go wykonać w temperaturze 23 stopni +/- 2 stopnie i przy wilgotności względnej 50% +/- 5%.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN 826 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Określanie odporności na ciśnienie.