EN 13687 Ochrona i naprawa konstrukcji betonowych – Określanie kompatybilności termicznej

Norma europejska „EN 13687 Wyroby i systemy do ochrony i naprawy konstrukcji betonowych – Metody badań – Oznaczanie kompatybilności cieplnej” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN 13687-1 Część 1: Cykle zamrażania i rozmrażania z zanurzeniem w soli odladzającej” jest pierwszą z pięciu części normy dotyczącej oceny kompatybilności termicznej produktów i systemów naprawczych, w tym tynków, zapraw i betonów, a także systemów ochrony powierzchni stosowanych do naprawy i ochrony konstrukcji betonowych. Metoda określona w tej normie mierzy efekt cyklu szoku termicznego zamrażania i rozmrażania z zanurzeniem w nasyconym roztworze soli odladzającej. Metoda ta nadaje się do produktów i systemów naprawczych oraz systemów ochrony powierzchni opartych na spoiwach cementowych (CC), cementowych (PCC) i cementowych (PC).

Na próbkę betonu referencyjnego, przygotowaną zgodnie z normą EN 1766, nakłada się warstwę tynku, zaprawy, betonu lub systemu ochrony powierzchni (lub obu). Po utwardzeniu próbkę poddaje się cyklowi szoków termicznych zamrażania i rozmrażania w temperaturze od 21°C ± 2°C do minus 15°C ± 2°C, w tym zanurzeniu w nasyconym roztworze soli odladzającej. Po cyklu temperaturowym rejestruje się widoczne defekty, a przyczepność produktu lub systemu naprawczego do podłoża betonowego określa się poprzez próbę rozciągania.

• Norma „EN 13687-2 Część 2: Cykl burzowy (szok termiczny)” opisuje metodę pomiaru efektu chłodzenia szokowego (dym burzowy) wywołanego podwyższoną temperaturą. Metoda ta nadaje się do produktów i systemów naprawczych opartych na spoiwach CC, PCC i PC, a także do systemów ochrony powierzchni.

Warstwę produktu naprawczego lub systemu naprawczego lub systemu ochrony powierzchni nakłada się na próbkę referencyjną betonu, przygotowaną zgodnie z normą EN 1766. Po utwardzeniu próbkę poddaje się cyklowi szoków termicznych w temperaturze od 60°C do 12°C. Po cyklu temperaturowym rejestruje się widoczne defekty, a przyczepność produktu naprawczego lub systemu naprawczego do podłoża betonowego określa się poprzez badanie wytrzymałości na rozciąganie.

• Norma „EN 13687-3 Część 3: Cykle termiczne bez działania soli odladzającej” opisuje metodę pomiaru wpływu cykli termicznych, obejmujących zwilżanie i suszenie, ale bez zanurzania w soli odladzającej, na systemy ochrony powierzchni i wtryskiwania stosowane jako część produktu lub systemu naprawczego.

System ochrony powierzchniowej nakłada się na próbkę betonu referencyjnego, przygotowaną zgodnie z normą EN 1766. Po utwardzeniu systemu ochrony powierzchniowej próbkę poddaje się cyklom zamrażania i rozmrażania z zanurzeniem w wodzie w temperaturze od 60°C plus/minus 2°C do minus 15°C plus/minus 2°C, z wyłączeniem zanurzenia w nasyconym roztworze soli odladzającej. Po cyklicznych zmianach temperatury rejestruje się widoczne defekty, a przyczepność systemu ochrony powierzchniowej do podłoża betonowego określa się za pomocą próby rozciągania (zgodnie z normą EN 1542). Cykle termiczne przeprowadza się w sposób ciągły w programowalnej komorze klimatycznej lub ręcznie, z użyciem agregatu chłodniczego, łaźni wodnej i pieca.

• Norma „EN 13687-4 Część 4: Suche cykle termiczne” opisuje metodę pomiaru wpływu suchych cykli termicznych na naprawiony produkt lub system bez narażenia na działanie soli odladzającej. Metoda ta nadaje się do napraw i systemów opartych na spoiwach CC, PCC i PC, a także do systemów ochrony powierzchni.

Na próbkę betonu referencyjnego, przygotowaną zgodnie z normą EN 1766, nakłada się warstwę zaprawy naprawczej, zaprawy i betonu lub systemu ochrony powierzchni. Po utwardzeniu próbkę poddaje się cyklowi zamrażania i rozmrażania w powietrzu w temperaturach od 55°C do -25°C. Po cyklu temperaturowym rejestruje się widoczne defekty (takie jak pęknięcia, łuszczenie, kredowanie), a przyczepność produktu naprawczego lub systemu do podłoża betonowego określa się za pomocą próby rozciągania (zgodnie z normą EN 1542).

Do każdego badania wymagane są trzy próbki betonu, z których jedna służy jako próbka referencyjna. Przed zastosowaniem produktu lub systemu naprawczego wszystkie materiały muszą być przechowywane przez co najmniej 24 godziny w standardowych warunkach laboratoryjnych (temperatura +/- 2°C i wilgotność względna 60% +/- 10%). Zaprawę naprawczą, zaprawę, beton lub system ochrony powierzchni należy przygotować i nałożyć na próbki betonu w standardowych warunkach laboratoryjnych, zgodnie z instrukcją producenta lub w alternatywnym środowisku odpowiednim do zamierzonego zastosowania. Po zastosowaniu produktu lub systemu naprawczego próbki muszą zostać utwardzone zgodnie z wymaganiami Załącznika A.

• Norma „EN 13687-5 Część 5: Odporność na szok termiczny” jest piątą z pięciu części normy dotyczącej oceny kompatybilności termicznej wyrobów i systemów do naprawy i ochrony betonu. Niniejsza część dotyczy wyłącznie systemów ochrony powierzchni i określa metodę określania odporności systemów ochrony powierzchni na szok termiczny. Niniejsza metoda badawcza nadaje się również do badania odporności systemów ochrony powierzchni na działanie gorących substancji chemicznych.

Metoda badawcza polega na nałożeniu warstwy systemu ochrony powierzchni przygotowanej zgodnie z normą EN 1766. Po utwardzeniu próbka badawcza jest poddawana szokowi termicznemu, uzyskanemu poprzez nałożenie gorącego asfaltu, bitumu lub środków chemicznych. Po obciążeniu termicznym rejestruje się widoczne uszkodzenia, a przyczepność systemu ochrony powierzchni określa się poprzez próbę rozciągania (zgodnie z normą EN 1542).

Nakładanie systemu ochrony powierzchni na dwa podłoża betonowe należy przeprowadzić w standardowych warunkach klimatycznych lub w alternatywnych warunkach środowiskowych, określonych dla zamierzonego zastosowania. Do każdego badania wymagane są dwie próbki, z których jedna służy jako próbka odniesienia. Boki próbek płyt betonowych umieszczonych pod wylewką należy poddać piaskowaniu zgodnie z normą EN 1766, utwardzeniu zgodnie z tą normą (kondycjonowanie na sucho), a następnie przygotować i nałożyć system ochrony powierzchni zgodnie z instrukcją producenta. Badaną powłokę należy utwardzić zgodnie z instrukcją producenta w temperaturze 21°C (+/- 2°C) i wilgotności względnej 60% (+/- 10%).

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „EN 13687 Wyroby i systemy do ochrony i naprawy konstrukcji betonowych – Metody badań – Oznaczanie kompatybilności termicznej”.