Norma europejska „EN 1383 Konstrukcje drewniane – Metody badań – Wytrzymałość na rozciąganie łączników do drewna” opisuje metodę badania odporności drewna na wyrywanie łba łączników do drewna. W tej normie termin „drewno” obejmuje drewno lite, drewno klejone warstwowo oraz produkty drewnopochodne. Opisana metoda badania obowiązuje dla wszystkich rodzajów gwoździ, wkrętów i zszywek, z wyjątkiem wkrętów z trzpieniem gwintowanym na całej długości.
Zawartość wilgoci i gęstość badanych gatunków drewna lub materiałów drewnopochodnych należy określić zgodnie z odpowiednimi normami.
Próbki powinny być wykonane z tarcicy lub materiałów drewnopochodnych w temperaturze 20°C plus/minus 2°C i wilgotności równowagowej odpowiadającej 65% plus/minus 5% wilgotności względnej. Materiał kondycjonuje się po osiągnięciu stałej masy. Masę stałą uważa się za osiągniętą, gdy masa materiału zmienia się o nie więcej niż 0,1% po dwóch kolejnych ważeniach wykonanych w odstępach 6-godzinnych.
W przypadku niektórych badań odpowiednie mogą być inne warunki wilgotności, o czym należy poinformować.
Oś łącznika powinna być prostopadła do powierzchni. Umieszczenie łącznika powinno być zgodne ze standardowymi metodami przygotowania (np. wstępnego nawiercania) i montażu. Wymiary próbki do badań powinny być zgodne z tabelą zawartą w normie. Jeśli próbki do badań są wykonane z litego drewna, połowę łączników należy umieścić promieniowo do słojów przyrostowych, a połowę stycznie do nich.
W zrównoważonym budownictwie drewno pozostaje fundamentalnym materiałem cenionym za odnawialne źródła energii, lekkość i walory estetyczne. Jednak prawdziwa siła każdej konstrukcji drewnianej tkwi nie tylko w samym drewnie, ale także w łączących je elementach złącznych: gwoździach, wkrętach i zszywkach, które muszą bez zarzutu wytrzymywać rozciąganie, ścinanie i obciążenia środowiskowe. Norma EN 1383 określa znormalizowaną metodę oceny odporności łba łącznika na wyrwanie z powierzchni drewna pod obciążeniem. Norma ta gwarantuje, że połączenia w drewnianych budynkach, mostach i meblach będą w stanie wytrzymać rzeczywiste siły, zapobiegając przedwczesnemu uszkodzeniu, które mogłoby zagrozić bezpieczeństwu. Wraz z przechodzeniem branży budowlanej na systemy z litego drewna, takie jak drewno klejone krzyżowo, w budynkach średniej i wysokiej wysokości, normy takie jak EN 1383 stały się niezbędne. Normy te wypełniają lukę między innowacyjnością materiałową a zgodnością z przepisami.
Norma EN 1383 koncentruje się na podatności łączników do drewna na pękanie przy rozciąganiu. Uszkodzenie to występuje, gdy główka gwoździa, wkrętu lub zszywki zostanie osadzona zbyt głęboko w drewnie, tracąc wytrzymałość na ściskanie i powodując rozwarstwienie połączenia. Tego typu uszkodzenie jest szczególnie istotne w połączeniach narażonych na rozciąganie, takich jak więźby dachowe, panele ścienne czy systemy stężeń sejsmicznych. Norma ta ma zastosowanie do szerokiej gamy gatunków drewna, w tym litego drewna tarcicy, drewna klejonego warstwowo (glulam) oraz produktów z drewna konstrukcyjnego, takich jak płyty o wiórach zorientowanych (OSB) czy sklejka.
Główne cele niniejszej normy to:
Wyłączając śruby z pełnym gwintem (objęte innymi normami, takimi jak EN 14592 dla elementów złącznych typu kołkowego), norma EN 1383 dotyczy elementów złącznych z łbem, co czyni ją specjalistycznym, ale niezbędnym narzędziem dla producentów elementów złącznych i inżynierów konstrukcyjnych.
Metoda badawcza zgodna z normą EN 1383 to prosta, a zarazem dokładna metoda, której prostota jest kluczowa dla jej powszechnego zastosowania. Wykorzystuje ona urządzenie do symulacji sił rozciągających działających bezpośrednio na drewno, prostopadle do jego słojów, oraz symuluje sytuacje związane z podnoszeniem lub pękaniem.
Próbki tarcicy, zazwyczaj prostokątne bloki o przekroju poprzecznym 50 mm x 50 mm i długości 100 mm, poddaje się działaniu wilgotności względnej na poziomie 65% i wilgotności równowagowej na poziomie 20% w temperaturze 20°C. W testach krawędziowych orientacja włókien jest równoległa do kierunku obciążenia.
Element złączny (np. gwóźdź lub wkręt) jest wbijany prostopadle do faktury powierzchni, aż łeb będzie równy lub lekko zagłębiony. Testy przeprowadza się wielokrotnie (co najmniej trzy razy), aby uwzględnić zmienność. Do testów wykorzystuje się uniwersalną maszynę wytrzymałościową wyposażoną w ogniwo obciążnikowe (dokładność plus/minus 1%) oraz uchwyty do bezpiecznego mocowania klocka drewnianego i trzpienia elementu złącznego.
Aby rozpocząć badanie, przykłada się niewielkie obciążenie początkowe (np. 5% oczekiwanego obciążenia niszczącego), aby osadzić próbkę i usunąć luz. Element złączny jest ciągnięty ze stałą prędkością 2–5 mm/min, aż do momentu zniszczenia. Zniszczenie definiuje się jako moment, w którym przemieszczenie rozciągające łba osiągnie 5 mm lub obciążenie spadnie do 80% wartości maksymalnej. Krzywe obciążenia i przemieszczenia są monitorowane w celu określenia granicznego obciążenia rozciągającego i odpowiadającego mu przemieszczenia.
Krótko mówiąc, norma EN 1383 wydaje się na pierwszy rzut oka prostym badaniem wytrzymałości na rozciąganie, ale jej wpływ rozciąga się na każdy punkt połączenia gwoździami w konstrukcji drewnianej.
Nasza organizacja, z kompetentnym i doświadczonym zespołem, od lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi testowe oraz pomagając we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN 1383 Konstrukcje drewniane – Metody badań – Wytrzymałość na rozciąganie łączników drewnianych.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
