ISO 6383-1 Tworzywa sztuczne – Folie i arkusze – Oznaczanie odporności na rozdarcie – Część 1: Metoda rozdarcia spodni

W normie „ISO 6383-1 Tworzywa sztuczne – Folie i arkusze – Oznaczanie odporności na rozdarcie – Część 1: Metoda rozdzierania spodni” opracowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) norma jest testowana w określonych warunkach, takich jak obróbka wstępna, temperatura, wilgotność i prędkość badania Ujawniono metodę badania służącą do określania wytrzymałości na rozdarcie folii lub arkusza z tworzywa sztucznego o grubości mniejszej niż 1 mm, w postaci próbek do badań w kształcie spodni.

Niniejsza metoda badania jest odpowiednia dla folii i materiałów wykonanych zarówno z materiałów elastycznych, jak i sztywnych, pod warunkiem, że materiał nie jest na tyle twardy, aby podczas badania nie doszło do kruchego pękania lub jest nieodwracalnie odkształcalny, a energia użyta do odkształcenia nóg próbki nie jest znacząca ( tj. pomijalna) w stosunku do energii zużytej na rozdzieranie. Dotyczy płyt.

Metoda ta może nie być odpowiednia do określania właściwości rozdzierania arkusza i folii komórkowej.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Siła rozrywająca odnosi się do średniej siły wymaganej do propagacji rozdarcia przy stałej prędkości rozdzierania przez próbkę testową zgodną z kształtem podanym w normie.
• Odporność na rozdarcie wyraża siłę rozdarcia podzieloną przez grubość próbki.

Metoda ta może dostarczyć danych do kontroli jakości, akceptacji lub odrzucenia oraz badań i rozwoju zgodnie z wymaganiami specyfikacji. Właściwości rozdzierania mogą się różnić w zależności od przygotowania próbki, szybkości badania i środowiska testowego. W związku z tym, gdy wymagane są dokładne wyniki porównawcze, czynniki te muszą być dokładnie kontrolowane.

W zasadzie możliwe jest porównanie wytrzymałości na rozdarcie próbek wykonanych z różnych materiałów, pod warunkiem, że ich grubość nie różni się o więcej niż plus/minus 10%. Należy jednak zachować ostrożność przy interpretacji takich wyników, ponieważ energia rozdarcia może znacznie różnić się w zależności od prędkości testowania dla różnych materiałów.

Podczas wykonywania tego badania prostokątna próbka z podłużną szczeliną rozciągającą się na ponad połowie jej długości poddawana jest próbie rozciągania na „nogawkach spodni” utworzonych przez szczelinę. Do obliczenia wytrzymałości na rozdarcie badanego materiału w N/mm wykorzystuje się średnią siłę potrzebną do całkowitego rozerwania próbki na całej długości.

Głównym sprzętem używanym w tych testach jest:

• ISO 527-Maszyna do próby rozciągania (nie typu wahadłowego) podobna do tej określonej w normie 3 i charakteryzująca się:
  • Musi mieć napęd i być w stanie utrzymać odpowiedni stopień rozłączenia sprzęgła określony w niniejszej normie. Istotne jest, aby urządzenie do pomiaru obciążenia było wyposażone w autograficzne urządzenie rejestrujące, które rejestruje obciążenie przyłożone do próbki w zależności od czasu, jaki upłynął od rozpoczęcia badania.
  • Uchwyty muszą być wyposażone w uchwyty zaprojektowane tak, aby bezpiecznie i bez poślizgu trzymały nogi badanej próbki. Trzpienie powinny być szersze niż szerokość badanej próbki i nie powinny być mocowane na złączach obrotowych, tak aby podczas badania pozostawały względem siebie równoległe.
• Sprzęt odpowiedni do pomiaru grubości próbek metodą opisaną w normie ISO 4593. W przypadku folii lub arkusza wytłaczanego należy zastosować urządzenie określone w normie ISO 4591.

Próbki do badań muszą mieć kształty i wymiary pokazane na rysunku w normie. Długość szczeliny pośrodku próbki powinna wynosić 75 mm plus/minus 1 mm.

Próbki do badań należy przyciąć tak, aby ich krawędzie były gładkie i pozbawione wyszczerbień. Zaleca się kontrolę za pomocą mikroskopu o małej mocy, aby sprawdzić, czy nie mają nacięć. Szczególną uwagę należy zwrócić na końcówkę szczeliny pośrodku próbki.

Właściwości niektórych materiałów foliowych i arkuszowych mogą się różnić w zależności od kierunku w płaszczyźnie folii. W takich przypadkach niezbędne jest przygotowanie dwóch kompletów próbek do badań, których główne osie są odpowiednio równoległe i prostopadłe do kierunku cechy folii lub arkusza, która jest widoczna lub wynika ze znajomości metody produkcji.

Kierunek badania definiuje się jako kierunek długiej osi badanej próbki.

W przypadku niektórych rodzajów folii, np. próbek badanych w kierunku maszynowym, można uzyskać różne wyniki wytrzymałości na rozdzieranie dla dowolnego kierunku badania (np. w kierunku maszynowym lub w kierunku poprzecznym), w zależności od tego, czy rozdzieranie następuje w kierunku obróbki, czy przeciwnie do kierunku przetwarzania. Jeżeli wiadomo, że tak się stanie, należy przeciąć dwie grupy próbek w kierunku badania i wykonać nacięcie w taki sposób, aby można było uzyskać wyniki dla dwóch możliwych kierunków propagacji rozdarcia.

W każdym z wymaganych kierunków badania bada się co najmniej pięć próbek do badań. Próbki, w których rozdarcie wykracza poza linię do punktu dotarcia do jednej z krawędzi próbki badanej, są odrzucane i badane są pozostałe próbki.

Prędkość testowa musi należeć do jednej z poniższych:

• 200 mm/min plus/minus 10 procent
• 250 mm/min plus/minus 10 procent

Nasza organizacja, dysponująca wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, „ISO 6383-1 Tworzywa sztuczne – Folie i arkusze – Oznaczanie odporności na rozdarcie – Część 1: Rozdarcie spodni Świadczy także usługi testowania określone w standardzie „metoda”.