EN 12939 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych - Określanie oporu cieplnego za pomocą chronionej płyty grzejnej i metod przepływomierza ciepła - Wyroby grube o wysokim i średnim oporze cieplnym

EN 12939 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych - Określanie oporu cieplnego za pomocą chronionej płyty grzejnej i metod przepływomierza ciepła - Wyroby grube o wysokim i średnim oporze cieplnym

Europejska norma „EN 12939 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych – Określanie oporu cieplnego metodami chronionej płyty grzejnej i przepływomierza ciepła – Wyroby grube o dużym i średnim oporze cieplnym” opisuje procedury określania oporu cieplnego wyrobów o grubościach przekraczających maksymalną grubość dla chronionej płyty grzejnej lub urządzenia przepływomierza ciepła.

EN 12939 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych - Określanie oporu cieplnego za pomocą chronionej płyty grzejnej i metod przepływomierza ciepła - Wyroby grube o wysokim i średnim oporze cieplnym

We wszystkich przypadkach większość procedur opisanych w tej normie wymaga aparatury umożliwiającej badanie próbek o grubości do 100 mm. Norma ta zawiera wytyczne dotyczące oceny znaczenia wpływu grubości, tj. ustalenia, czy opór cieplny grubego produktu można obliczyć jako sumę oporów cieplnych plastrów wyciętych z produktu. Niniejsze wytyczne stanowią uzupełnienie wskazówek podanych w normie ISO 8302 dotyczącej urządzeń z płytą grzejną zabezpieczoną. W normie opisano warunki badania zapobiegające konwekcji, która może wystąpić w niektórych produktach przy określonych różnicach temperatur i grubościach.

Dla celów niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normie „EN ISO 7345 Izolacja cieplna – Wielkości fizyczne i definicje”. Podczas gdy norma EN ISO 9288 definiuje wyłącznie współczynniki widmowej ekstynkcji kierunkowej, absorpcji i rozpraszania oraz współczynnik odbicia kierunkowego, w tej normie stosuje się całkowite współczynniki półkuliste, które można uzyskać z poprzednich norm za pomocą odpowiednich całek.

Do pomiarów należy używać zabezpieczonej płyty grzejnej lub miernika przepływu ciepła spełniającego wymagania normy EN 12667. Niniejsza norma nie podaje odpowiednich kryteriów projektowych, sprawdzonych metod kontroli wydajności ani sposobu określania emisji urządzeń. Te i szczegółowe wymagania dotyczące urządzeń, mające zastosowanie do procedur opisanych w niniejszej normie, można znaleźć w normie EN 1946-2 lub EN 1946-3, w zależności od zastosowanego urządzenia. W niniejszej normie podano jedynie wymagania dotyczące urządzeń, które mają wpływ na wymiary i tolerancje próbek.

Jeżeli nie określono inaczej, przyjmuje się, że wymagania dotyczące urządzeń z zabezpieczoną płytą grzejną mają zastosowanie do urządzeń do pomiaru przepływu ciepła.

Norma ta określa zalecane wymiary i tolerancje, a także wymagania dotyczące typowych warunków testowych. Dalsze informacje znajdują się w załączniku do normy (Załącznik A).

Maksymalna grubość próbki powinna być zgodna z normą EN 12667, dla niektórych powszechnie stosowanych rozmiarów aparatów należy przyjąć za podstawę wartości graniczne podane w tabeli w normie. Więcej informacji na temat próbek o niskiej gęstości znajduje się w załączniku standardowym (Załącznik A).

Procedury opisane w niniejszej normie mogą wymagać pomiarów przy minimalnej dopuszczalnej grubości próbki (w zależności od parametrów urządzenia i warunków badania). Należy spełnić wymagania normy EN 12667, a opór cieplny próbki należy rozszerzyć tak, aby wynosił co najmniej 0,3 m2 K/W. Podane tutaj dwa warunki testowe należy rozważyć w kontekście niniejszej normy zarówno w przypadku osłoniętej płyty grzejnej, jak i urządzenia do pomiaru przepływu ciepła:

  • Badania na próbkach niesztywnych, zapewniających dobry kontakt z urządzeniem i mających opór cieplny większy lub równy 0,3 m2-K/W, np. płyty z wełny mineralnej lub płyty komórkowe klastomerowe. W tym przypadku odchylenia od prawdziwej płaszczyzny będą powodować błąd pomiaru grubości próbki. Błąd ten powinien być mniejszy niż 0,5 procent.
  • Badania na próbkach sztywnych o oporze cieplnym 0,3 m2 KAV lub większym, np. płyty polistyrenowe lub sztywne poliuretanowe. W tym przypadku odchylenia od płaszczyzny rzeczywistej są źródłem rezystancji styku. Powinny one stanowić mniej niż 0,5 procent oporu cieplnego próbki.

Niniejsza norma nie obejmuje szczególnych technik badawczych (wykorzystanie płytek kontaktowych), które należy stosować, gdy opór cieplny próbki jest mniejszy niż 0,3 m2K/W.

Przygotowanie i przetwarzanie próbek musi być zgodne z normą EN 12667. Szczegółowe informacje dotyczące przygotowania próbek można znaleźć w odpowiedniej normie produktu, która odwołuje się do procedur opisanych w niniejszej normie.

Procedury opisane w niniejszej normie można pogrupować w następujący sposób:

  • Procedury wstępne mające na celu ocenę, czy wpływ grubości jest istotny.
  • Procedury stosowane w przypadku, gdy efekt grubości nie jest istotny.
  • Procedury stosowane w przypadku, gdy istotny jest wpływ grubości.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 12939 Właściwości cieplne materiałów i wyrobów budowlanych – Oznaczanie oporu cieplnego metodą chronionej płyty grzejnej i przepływomierza ciepła – Wyroby grube o dużym i średnim oporze cieplnym”.

WhatsApp