EN 14901-1 Rury, kształtki i akcesoria z żeliwa sferoidalnego – Wymagania i metody badań powłok organicznych armatury i akcesoriów z żeliwa sferoidalnego – Część 1: Powłoka epoksydowa (o dużej wytrzymałości)

W normie europejskiej „EN 14901-1 Rury, kształtki i akcesoria z żeliwa sferoidalnego – Wymagania i metody badań powłok organicznych armatury i akcesoriów z żeliwa sferoidalnego – Część 1: Powłoka epoksydowa (do dużych obciążeń)”, EN 545, EN 598 Opisuje wymagania oraz metody badań nakładanych fabrycznie powłok epoksydowych (spawanych proszkowo lub w płynie dwuskładnikowych) stosowanych do ochrony antykorozyjnej armatury i akcesoriów z żeliwa sferoidalnego, zgodnych z normami EN 969, EN 12842 i EN 14525. Wymienione standardy są wykorzystywane głównie do następujących celów:

• Transport wody (np. pitnej) o temperaturze roboczej do 50 stopni z wyłączeniem mrozu
• Transport ścieków o temperaturze roboczej do 45 stopni z wyłączeniem szronu
• Transport gazu w temperaturze roboczej do 50 stopni
• Nadaje się do środowisk zewnętrznych, takich jak gleba, woda i atmosfera, w których występują wszystkie typowe obciążenia korozyjne określone w normie EN 545.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Żeliwo sferoidalne to rodzaj żeliwa stosowanego na rury, kształtki i akcesoria, w którym grafit występuje głównie w postaci kulistej. wyraża
• Dopasowanie odnosi się do odlewu na zewnątrz rury lub akcesoriów, co pozwala na odchylenie sieci rurociągów, zmianę kierunku lub otworu. Armatura kołnierzowa, armatura do kranu i kołnierze są również klasyfikowane jako armatura.
• Akcesorium odnosi się do dowolnego odlewu innego niż rura lub złączka stosowana w rurociągu wodnym. Przykładowymi akcesoriami są: zawory, studzienki rewizyjne, włazy, złączki do mechanicznych połączeń elastycznych, złączki i pierścienie blokujące do połączeń elastycznych z wymuszonym gwintem, siodełka rurowe i kołnierze regulowane do przyłączy domowych.
• Komponent odnosi się do produktu zdefiniowanego powyżej.
• Przyczepność odnosi się do siły na jednostkę powierzchni przyłożonej prostopadle do powierzchni wymaganej do oddzielenia powłoki od podłoża.
• Odporność na uderzenia odnosi się do energii uderzenia, którą powłoka może wytrzymać bez uszkodzeń w określonych warunkach testowych.
• Odporność na wgniecenia odnosi się do odporności powłoki na penetrację stemplem w określonych warunkach testowych.
• Brak porowatości odnosi się do braku przebicia elektrycznego podczas testów wysokonapięciowych w określonych warunkach testowych.
• Proszkowy materiał poliolefinowy modyfikowany kwasem termoplastycznym odnosi się do proszkowej żywicy poliolefinowej TMPO, w której znaczna ilość wiązań chemicznych węgiel-wodór jest zastąpiona grupami funkcyjnymi kwasu karboksylowego.
• Powłoka poliolefinowa modyfikowana kwasem termoplastycznym. Powłoka TMPO odnosi się do części pokrytych fabrycznie nałożonym proszkiem TMPO, metodą spiekania lub natryskiwania flokującego, lub zanurzania w złożu fluidalnym lub natryskiwania elektrostatycznego na wstępnie ogrzane części, a następnie podgrzewane.
• Testowanie wydajności odnosi się do testów przeprowadzanych jednorazowo i powtarzanych dopiero po zmianie dostawcy materiału powłokowego, materiału powłokowego lub odpowiedniego zastosowania procesu.
• Badania rutynowe oznaczają badania przeprowadzane w celu kontroli procesu produkcyjnego z częstotliwością określoną przez producenta powlekanego elementu z żeliwa sferoidalnego.
• Wyznaczone strefy odnoszą się do obszarów odlewania, w których nie da się uniknąć gorszych właściwości powłoki ze względu na ograniczenia tolerancji złącza, trudności w testowaniu lub zakrycie uszczelką itp. Na potrzeby niniejszej normy obszary te definiuje się jako: obszary połączeń, otwory na śruby, dopuszczalne oznaczenia, listwy i krawędzie. W razie potrzeby obszary te można zabezpieczyć odpowiednimi dodatkowymi środkami antykorozyjnymi w trakcie lub po montażu. Jednakże takie środki nie są częścią tego standardu.
• Średnia grubość odnosi się do średniej arytmetycznej wszystkich pomiarów grubości wykonanych na powlekanym produkcie.
• Grubość lokalna odnosi się do grubości mierzonej w dowolnym miejscu powlekanego produktu.

Powłoka musi spełniać wymagania techniczne podane w normie. Na przykład przygotowanie powierzchni musi być zaprojektowane tak, aby osiągnąć wymagane właściwości określone w niniejszej normie. Obowiązkiem producenta jest wdrożenie procedury kontroli jakości w celu wykazania przydatności technologii przygotowania powierzchni do określonego celu i zapewnienia stabilności tych parametrów.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponująca przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, ustaliła „EN 14901-1 Rury, kształtki i akcesoria z żeliwa sferoidalnego – Organiczny materiał ciągliwy okucia i akcesoria żeliwne” Świadczy także usługi badawcze określone w normie „Wymagania i metody badań powłok – Część 1: Powłoka epoksydowa (typ ciężki)”.