EN 15824 Specyfikacje techniczne dla tynków zewnętrznych i wewnętrznych na bazie spoiwa organicznego

Norma europejska „EN 15824 Specyfikacja dotycząca tynków zewnętrznych i wewnętrznych na bazie spoiw organicznych” ma zastosowanie do tynków i tynków produkowanych fabrycznie na bazie spoiw organicznych, stosowanych jako powłoki zewnętrzne lub wewnętrzne na ścianach, słupach, ściankach działowych i sufitach. Produkty są produkowane w postaci pasty, gotowej do użycia lub proszku. Norma ta ma również zastosowanie do tynków i tynków zawierających spoiwa nieorganiczne, takie jak krzemiany, silany, siloksany i silikony. Tynki i tynki, z fakturą lub bez, mogą stanowić ostateczną powierzchnię konstrukcji lub zapewniać wystarczająco gładkie podłoże do dalszych zabiegów dekoracyjnych.

Niniejsza norma zawiera definicje i ostateczne wymagania dotyczące właściwości użytkowych. Zawiera ona odpowiednie kategorie charakterystyczne dla specyfikacji tynków i stiuków. Norma umożliwia ocenę i weryfikację spójności właściwości użytkowych produktu w porównaniu z wymaganiami niniejszej normy. Obejmuje ona również wymagania dotyczące oznakowania produktów objętych niniejszą normą.

Niniejsza Norma Europejska nie ma zastosowania do materiałów powłokowych i systemów powłokowych zgodnych z normami EN 1062-1 i EN 13300. Norma ta nie zawiera zaleceń dotyczących projektowania i stosowania tynków i otynkowań. Może być jednak stosowana do opisu tynków i otynkowań w powiązaniu z przepisami i krajowymi specyfikacjami dotyczącymi wykonania robót.

Właściwości tynków zewnętrznych i wewnętrznych na bazie spoiw organicznych zależą przede wszystkim od rodzaju lub rodzajów zastosowanych spoiw oraz ich proporcji. Tynki organiczne i wewnętrzne można zdefiniować według:

• Struktura chemiczna i fizyczna głównych spoiw czynnych oraz ich stan rozpuszczenia, dyspersji lub proszku decydują o końcowych właściwościach powłoki powierzchniowej nakładanej w jednej lub kilku warstwach.
• Jakość powierzchni określana na podstawie rozmieszczenia kruszywa i techniki aplikacji
• Charakterystyka lub rodzaj zastosowania.

Tynki i tynki wewnętrzne osiągają swoje ostateczne właściwości dopiero po odpowiednim wyschnięciu i stwardnieniu po nałożeniu. Funkcjonalność tynków i tynków wewnętrznych zależy od rodzaju użytych surowców, grubości warstw oraz sposobu aplikacji. Producent określa odpowiednie właściwości dla końcowego zastosowania i wyglądu oraz musi dostarczyć informacji na temat zastosowania tynków lub tynków wewnętrznych i związanych z nimi warunków użytkowania.

Zasadniczo wymagania dotyczące właściwości wysuszonych i stwardniałych tynków i gipsu powinny być określone przy użyciu metod i procedur badawczych określonych w niniejszej normie. Do tych badań próbki tynków i gipsu w postaci pasty należy pobierać zgodnie z normą EN ISO 15528, a próbki tynków i gipsu w postaci proszku – zgodnie z normą EN 1015-2. Właściwości tynków i gipsu zostały określone w warunkach laboratoryjnych i nie zawsze można je bezpośrednio porównać z właściwościami uzyskanymi w warunkach rzeczywistych. We wszystkich badaniach należy stosować grubość warstwy zalecaną w instrukcji producenta.

Przepuszczalność pary wodnej dla tynków zewnętrznych należy określić poprzez pomiar współczynnika przepuszczalności pary wodnej według wartości podanych w tabeli podanej w normie.

W przypadku tynków zewnętrznych przepuszczalność wody w stanie ciekłym należy określić poprzez pomiar przepuszczalności wody w stanie ciekłym zgodnie z normą EN 1062-3 i sklasyfikować według wartości podanych w tabeli.

Przyczepność systemu musi zostać zadeklarowana i określona zgodnie z normą EN 1542 po 28 dniach suszenia, utwardzania i kondycjonowania w temperaturze 23°C ± 2°C i wilgotności względnej 50% ± 10%. Wszystkie zmierzone wartości nie mogą być niższe niż 0,3 MPa.

Tynk zewnętrzny oceniany zgodnie z tą normą musi zostać przebadany pod kątem odporności na warunki zamrażania i rozmrażania na podstawie przepuszczalności wody w stanie ciekłym, zgodnie z normą EN 13687-3, a przyczepność musi zostać zadeklarowana po cyklach zamrażania i rozmrażania. Wszystkie wartości zmierzone po cyklach zamrażania i rozmrażania nie mogą być mniejsze niż 0,3 MPa.

W przypadku tynków i gipsu przeznaczonych do stosowania w elementach podlegających wymaganiom termicznym, producent musi określić średni współczynnik przewodzenia ciepła tynków i gipsu zgodnie z tabelą zawartą w normie EN 1745. W szczególności w przypadku tynków lekkich i gipsu, wartości zmierzone zgodnie z normą EN 1745 mogą być deklarowane alternatywnie. Producent musi podać podstawę deklaracji.

W przypadku badania tynków i gładzi zgodnie z normą EN 1745, przewodność cieplna nie może być większa od wartości deklarowanej.

Zgodnie z normą EN 13820 tynki i stiuki zawierające co najmniej 1,0% masy lub objętości jednorodnie rozłożonej materii organicznej są klasyfikowane jako materiały o odporności ogniowej klasy A1 bez konieczności przeprowadzania badań. Zgodnie z normą EN 13820 tynki i stiuki zawierające co najmniej 1,0% masy jednorodnie rozłożonej materii organicznej muszą zostać przebadane odpowiednimi metodami dla danej klasy odporności ogniowej, aby mogły zostać sklasyfikowane zgodnie z normą EN 13501-1.

Krajowe przepisy dotyczące substancji niebezpiecznych mogą wymagać weryfikacji i deklaracji emisji, a czasem również zawartości, gdy wyroby budowlane objęte niniejszą normą są wprowadzane do obrotu. W przypadku braku europejskich zharmonizowanych metod badań, weryfikacja i deklaracja emisji/zawartości muszą być dokonywane z uwzględnieniem przepisów krajowych obowiązujących w miejscu użytkowania.

Krótko mówiąc, norma EN 15824 ma zastosowanie do tynków i otynkowań prefabrykowanych, przeznaczonych zarówno do celów estetycznych, jak i ochronnych. Produkty te służą do pokrywania powierzchni budynków, zapewniając trwałość, odporność na warunki atmosferyczne (w zastosowaniach zewnętrznych) oraz wykończenie dekoracyjne. Norma ta nie zawiera zaleceń dotyczących projektowania i stosowania tynków i otynkowań, ale może być stosowana w powiązaniu z krajowymi przepisami i specyfikacjami dotyczącymi robót budowlanych.

Niniejsza norma definiuje kryteria wydajności i metody badań w celu zapewnienia niezawodności i spójności produktu. Podstawowe wymagania obejmują:

• Właściwości użytkowe: Norma EN 15824 określa kategorie właściwości, takich jak przepuszczalność pary wodnej, nasiąkliwość, przyczepność, kompatybilność termiczna i reakcja na ogień. Kategorie te zapewniają, że tynki i otynkowania spełniają wymagania funkcjonalne i bezpieczeństwa dla ich przeznaczenia.
• Ocena i weryfikacja powtarzalności działania: Producenci muszą oceniać i weryfikować powtarzalność działania produktu zgodnie z wymaganiami normy, aby zapewnić powtarzalność jakości w trakcie produkcji. Załącznik do niniejszej normy określa częstotliwość przeprowadzania kontroli produkcji w zakładzie (Załącznik A).
• Oznaczanie i etykietowanie: Aby zagwarantować możliwość śledzenia i przejrzystość, produkty muszą być oznaczone konkretnymi informacjami, obejmującymi m.in. dane producenta, typ produktu i zgodność z normą EN 15824.
• Zgodność z przepisami Unii Europejskiej: Niniejsza norma jest zgodna z rozporządzeniem w sprawie wyrobów budowlanych (CPR) nr 305/2011 i zapewnia, że ​​produkty spełniają wymagania rynku UE w zakresie bezpieczeństwa, zdrowia i ochrony środowiska. Szczegółowe informacje dotyczące zgodności z tym rozporządzeniem znajdują się w załączniku do normy (Załącznik ZA).

Norma EN 15824 ustanawia ramy oceny i weryfikacji właściwości użytkowych tynków i otynkowań. Kluczowe wymagania określone w tej normie to:

• Przepuszczalność pary wodnej: Mierzy zdolność materiału do przepuszczania pary wodnej. Ma to kluczowe znaczenie dla zapobiegania gromadzeniu się wilgoci i zapewnienia oddychalności. Jest badana zgodnie z normą EN ISO 7783-1.
• Absorpcja wody: Określa, ile wody pochłania materiał. Wpływa to na jego odporność na warunki atmosferyczne i degradację. Jest ona badana zgodnie z normą EN 1062-3.
• Przyczepność: Zapewnia skuteczną przyczepność tynku lub gipsu do podłoża, zapobiegając rozwarstwianiu się lub łuszczeniu. Jest testowana zgodnie z normą EN 1542.
• Zgodność termiczna: Oceniana zgodnie z normą EN 13687-3 w celu zapewnienia, że ​​materiał może wytrzymać rozszerzalność cieplną i kurczenie się bez pękania.
• Odporność na ogień: Klasyfikacja zgodna z normą EN 13501-1 w celu określenia reakcji materiału na ogień i zapewnienia zgodności z przepisami bezpieczeństwa.
• Trwałość: Zapewnia odporność na czynniki środowiskowe, takie jak warunki atmosferyczne, a także jest testowany pod kątem przewodnictwa cieplnego zgodnie z normą EN 13820 i podobnymi normami.

Właściwości te są kluczowe dla zapewnienia, że ​​tynki i stiuki będą działać niezawodnie w różnych warunkach środowiskowych.

Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia wykwalifikowany zespół i dysponuje rozbudowaną infrastrukturą do przeprowadzania badań, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN 15824: „Specyfikacje techniczne dla tynków zewnętrznych i wewnętrznych na bazie spoiw organicznych”.