
Norma europejska „ EN 998 Specyfikacja zapraw murarskich” składa się z podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem. W szczególności:

Niniejsza norma przewiduje ocenę i weryfikację ciągłości właściwości użytkowych produktu w odniesieniu do niniejszej normy. Wymóg oznakowania dotyczy produktów objętych niniejszą normą. Norma ta nie obejmuje jednak zapraw, w których głównym spoiwem aktywnym jest siarczan wapnia. Spoiwo siarczan wapnia może być stosowane jako dodatkowe spoiwo w połączeniu z wapnem napowietrzającym. Jeśli głównym spoiwem aktywnym jest wapno napowietrzające, zaprawa tynkarska/gipsowa jest objęta niniejszą normą. Jeśli głównym spoiwem aktywnym jest siarczan wapnia, zaprawa jest objęta normą EN 13279.
Specjalne zaprawy ognioodporne i akustyczne, zaprawy do napraw konstrukcyjnych i obróbki powierzchni elementów budowlanych, np. materiały wygładzające lub naprawcze, farby, powłoki, cienkowarstwowe tynki organiczne/płyty gipsowo-kartonowe i elementy prefabrykowane (np. płyty gipsowo-kartonowe) nie są objęte zakresem niniejszej normy.
Niniejsza norma obejmuje zaprawy gipsowe/płyt gipsowo-kartonowych zdefiniowane w niej, z wyłączeniem zapraw gipsowych/płyt gipsowo-kartonowych wykonywanych na miejscu. Normę tę można jednak stosować łącznie z przepisami technicznymi i specyfikacjami krajowymi dotyczącymi zapraw wykonywanych na miejscu.
Dla celów niniejszej normy, zaprawa tynkarska to mieszanina jednego lub więcej spoiw nieorganicznych, kruszyw, wody, a czasami dodatków lub dodatków, stosowana jako tynk zewnętrzny lub wewnętrzny. Świeża zaprawa tynkarska to zaprawa całkowicie wymieszana i gotowa do użycia. Zaprawa tynkarska inżynieryjna to zaprawa, której skład i metoda produkcji są dobierane przez producenta w celu uzyskania określonych właściwości (koncepcja właściwości użytkowych), natomiast zaprawa tynkarska recepturowa to zaprawa wykonana w z góry określonych proporcjach, której właściwości wynikają z określonego stosunku składników (koncepcja receptury).
Niniejsza norma określa właściwości użytkowe świeżych zapraw w zakresie trwałości użytkowej, zawartości chlorków, zawartości powietrza, gęstości i czasu wiązania (tylko dla zapraw cienkowarstwowych). W przypadku zapraw stwardniałych określa ona właściwości użytkowe w zakresie wytrzymałości na ściskanie, wytrzymałości wiązania i gęstości, mierzone zgodnie z odpowiednimi metodami badawczymi zawartymi w odrębnych normach europejskich.
Niniejsza norma umożliwia ocenę zgodności produktu z normą europejską. Wymagania dotyczące oznakowania dotyczą produktów objętych tą normą europejską.
Niniejsza norma obejmuje zaprawy murarskie zdefiniowane w niej, z wyłączeniem zapraw wytwarzanych na miejscu. Normę tę można jednak stosować w powiązaniu z kodeksami postępowania i specyfikacjami krajowymi dotyczącymi zapraw wytwarzanych na miejscu.
W rozumieniu niniejszej normy zaprawa murarska oznacza mieszaninę jednego lub więcej spoiw nieorganicznych, kruszyw, wody, a czasami dodatków lub domieszek do podbudowy, wiązania i iniekcji. Świeża zaprawa murarska to zaprawa całkowicie wymieszana i gotowa do użycia. Zaprawa murarska modyfikowana chemicznie to zaprawa, której skład i metoda produkcji są dobierane przez producenta w celu uzyskania określonych właściwości (koncepcja właściwości użytkowych), natomiast zaprawa murarska recepturowa to zaprawa wykonana w ustalonych proporcjach, której właściwości wynikają z określonego stosunku składników (koncepcja receptury).
Niniejsza norma ma zastosowanie do wszystkich wyrobów do konstrukcji zewnętrznych i wewnętrznych z muru i betonu, które pełnią podstawową funkcję ochronną. Dotyczy to również wyrobów do zewnętrznych systemów izolacji termicznej, jeśli spełniają one również wymagania norm EN 13499 lub EN 13500.
Niniejsza norma zawiera definicje i ostateczne wymagania dotyczące właściwości użytkowych. Określa ona wyroby i systemy budowlane do ochrony i dekoracji zewnętrznych i wewnętrznych, nowych i starych, powlekanych lub niepowlekanych podłoży murowych i betonowych. Zawiera ona odpowiednie kategorie charakterystyczne, umożliwiające precyzyjną identyfikację różnych typów wyrobów.
Niniejsza norma nie ma zastosowania do zapraw i wyrobów powłokowych, w których podstawowym spoiwem aktywnym jest spoiwo mineralne (np. cement, wapno, siarczan wapnia), ani do farb i powłok zgodnych z normą EN 1062-1.
Niniejsza norma nie zawiera zaleceń dotyczących projektowania i montażu wyrobów tynkarskich. Jednakże, niniejsza norma, w powiązaniu z przepisami technicznymi i krajowymi specyfikacjami dotyczącymi wykonania robót, może być stosowana do opisu wyrobów.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą EN 998 dotyczącą zapraw murarskich.
