EN 1015 Metody badań zapraw murarskich

Europejska norma „EN 1015 Metody badań zapraw murarskich” składa się z podrozdziałów opracowanych pod tym samym tytułem. Mianowicie,

• Norma „EN 1015-1 Część 1: Oznaczanie rozkładu wielkości cząstek (metodą analizy sitowej)” opisuje dwie metody badawcze służące do określania rozkładu wielkości cząstek zapraw mieszanych na sucho lub nieutwardzonych zapraw mieszanych na mokro. Metodę przesiewania na mokro stosuje się do zapraw zawierających kruszywa normalne, natomiast metodę przesiewania na sucho stosuje się do zapraw zawierających kruszywa lekkie. Niniejsza norma europejska nie obejmuje rozkładu wielkości cząstek poszczególnych kruszyw, który należy określić zgodnie z metodą badawczą opisaną w normie „EN 933 Badania właściwości geometrycznych kruszyw”. Wyklucza się również mieszanki zawierające włókna, których nie można usunąć przed przesianiem.
• Norma „EN 1015-2 Część 2: Pobieranie próbek zapraw i przygotowywanie zapraw do badań” opisuje metody pobierania próbek zbiorczych ze świeżej zaprawy i przygotowywania z niej próbek zbiorczych do badań. W normie określono również procedurę przygotowywania zapraw testowych z suchych składników i wody.
• Norma „EN 1015-3 Część 3: Oznaczanie konsystencji świeżej zaprawy (za pomocą tabeli płynięcia)” opisuje metodę oznaczania konsystencji świeżo wymieszanych zapraw, w tym zapraw zawierających spoiwa mineralne oraz kruszywa zwykłe i lekkie, za pomocą wskaźnika płynięcia.
• Norma „EN 1015-4 Część 4: Oznaczanie konsystencji świeżej zaprawy (metodą penetracji tłoka)” opisuje metodę oznaczania konsystencji świeżo wymieszanych zapraw, w tym zapraw zawierających spoiwa mineralne oraz kruszywa zarówno gęste, jak i lekkie, za pomocą wartości penetracji tłoka.
• Norma „EN 1015-6 Część 6: Oznaczanie gęstości objętościowej świeżej zaprawy” opisuje metodę oznaczania gęstości objętościowej świeżych zapraw, w tym zapraw zawierających spoiwa mineralne oraz kruszywa zarówno gęste, jak i lekkie.
• Norma „EN 1015-7 Część 7: Oznaczanie zawartości powietrza w świeżej zaprawie” opisuje dwie metody oznaczania zawartości powietrza w świeżych zaprawach, w tym zaprawach zawierających spoiwa mineralne oraz kruszywa gęste i lekkie: Metoda A – metoda ciśnieniowa i Metoda B – metoda alkoholowa. Dla zawartości powietrza mniejszej niż 20 procent, prawidłowa jest metoda A. Dla zawartości powietrza wynoszącej 20 procent lub więcej, obowiązuje metoda B.
• Norma „EN 1015-8 Część 8: Oznaczanie zdolności retencji wody przez świeże zaprawy” opisuje metodę oznaczania zdolności retencji wody przez świeżo wymieszane zaprawy zawierające spoiwa mineralne oraz kruszywa zwykłe i lekkie poddane absorpcji. Norma ta ma zastosowanie do zapraw ściennych, zapraw tynkarskich i zapraw do tynkowania.
• Norma „EN 1015-9 Część 9: Oznaczanie trwałości użytkowej i okresu korekcji świeżej zaprawy” opisuje metody określania trwałości użytkowej i okresu korekcji świeżo wymieszanych zapraw. Metoda A jest metodą określania okresu przydatności do użycia uniwersalnych zapraw murarskich i tynkarskich, w tym zapraw zawierających spoiwa mineralne oraz kruszywa gęste i lekkie. Metody B i C służą do określania okresu przydatności do użycia i okresu korekcyjnego zapraw cienkowarstwowych.
• Norma „EN 1015-10 Część 10: Oznaczanie gęstości objętościowej suchej zaprawy stwardniałej” opisuje metodę oznaczania gęstości objętościowej suchej zaprawy stwardniałej. Normę tę stosuje się do lekkich zapraw ogólnego przeznaczenia i cienkowarstwowych, do których wykorzystuje się próbki o regularnych kształtach.
• W normie „EN 1015-11 Część 11: Oznaczanie wytrzymałości na zginanie i ściskanie stwardniałej zaprawy” wyjaśniono metodę oznaczania wytrzymałości na zginanie i ściskanie formowanych próbek zaprawy. Niniejsza norma ma zastosowanie do zapraw cementowo-wapiennych, zapraw wapienno-powietrznych, zapraw ze spoiwem hydraulicznym i zapraw opóźniających wiązanie.
• Norma „EN 1015-12 Część 12: Oznaczanie przyczepności stwardniałych tynków i zapraw tynkarskich do podłoży” opisuje metodę określania przyczepności pomiędzy tynkami i zaprawami a podłożem.
• Norma „EN 1015-13 Część 13: Oznaczanie stabilności wymiarowej stwardniałych zapraw” opisuje metodę określania stabilności wymiarowej (tj. ruchów skurczowych i rozszerzalnościowych) zapraw zawierających hydrauliczne spoiwa mineralne oraz kruszywa zwykłe i lekkie, wynikającej ze zmian zawartości wilgoci. Metodę tę stosuje się zarówno do zapraw murarskich i tynkarskich normalnych, jak i opóźnionych. Badanie kurczenia się lub rozszerzania polega na pomiarze zmiany długości graniastosłupa zaprawy przechowywanego na powietrzu po wyjęciu z formy w znormalizowanych warunkach otoczenia, w zależności od czasu.
• Norma „EN 1015-14 Część 14: Oznaczanie trwałości stwardniałych zapraw murarskich (cement stanowiący ponad 50 procent całkowitej masy spoiwa)” opisuje laboratoryjną metodę badań w trudnych warunkach, służącą do określania trwałości zapraw murarskich zawierających spoiwa mineralne oraz kruszywa zwykłe i lekkie, w których cement stanowi ponad 50 procent całkowitej masy spoiwa. Metodę tę można również stosować do warstw zaprawy pobieranych z istniejących konstrukcji.
• Norma „EN 1015-17 Część 17: Oznaczanie zawartości chlorków rozpuszczalnych w wodzie w świeżych zaprawach” opisuje metodę oznaczania zawartości chlorków rozpuszczalnych w wodzie w świeżych zaprawach.
• Norma „EN 1015-18 Część 18: Oznaczanie współczynnika absorpcji wody przez stwardniałą zaprawę w wyniku podciągania kapilarnego” opisuje metodę oznaczania współczynnika absorpcji wody przez stwardniałe zaprawy zawierające spoiwa mineralne oraz kruszywa zwykłe i lekkie w wyniku podciągania kapilarnego.
• Norma „EN 1015-19 Część 19: Oznaczanie przepuszczalności pary wodnej przez stwardniałe tynki i zaprawy” opisuje metodę określania ustalonej przepuszczalności pary wodnej przez tynki i zaprawy w górnej i dolnej części zakresu higroskopijnego zgodnie z normą EN 998-1. Niniejsza metoda badawcza ma zastosowanie do zapraw, z których można uzyskać próbki w kształcie krążków o jednolitej grubości od 10 mm do 30 mm.
• Norma „EN 1015-21 Część 21: Określanie zgodności zapraw tynkarskich jednowarstwowych z podłożami” opisuje metodę badania służącą do oceny zgodności zapraw tynkarskich jednowarstwowych z ich danym tłem. Ocena opiera się na określeniu przyczepności i przepuszczalności wody stwardniałego tynku nałożonego na badane podłoża po wystawieniu na działanie czynników atmosferycznych.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „EN 1015 Metody badań zapraw murarskich”.