Metoda badawcza AATCC TM 197 do pomiaru szybkości odprowadzania wilgoci w pionie w tekstyliach na określone odległości

Metoda badawcza AATCC TM 197 do pomiaru szybkości odprowadzania wilgoci w pionie w tekstyliach na określone odległości

Norma „Metoda testowa AATCC TM 197 dotycząca pionowego współczynnika wchłaniania wilgoci przez tekstylia do określonych odległości”, opublikowana przez Amerykańskie Stowarzyszenie Chemików Tekstylnych i Kolorystów (AATCC), opisuje metodę testową służącą do oceny zdolności pionowo ułożonych próbek tkanin do transportu cieczy wzdłuż lub przez nie. Ma ona zastosowanie do tkanin tkanych, dzianych i włókninowych.

Metoda badawcza AATCC TM 197 do pomiaru szybkości odprowadzania wilgoci w pionie w tekstyliach na określone odległości

Historycznie rzecz biorąc, przemysł tekstylny stosował wiele różnych procedur testowych w celu określenia właściwości chłonnych tkanin, czyli przepływu wody lub cieczy przez nie. W ciągu ostatniej dekady branża opracowała nowe technologie, które zmieniły reakcje tekstyliów na ruch wody i chłonność, co doprowadziło do wprowadzenia na etykietach terminu „zarządzanie wilgocią” do opisu tych zjawisk. Liczne organizacje, w tym producenci tekstyliów, dostawcy chemikaliów, sprzedawcy detaliczni i niezależne laboratoria badawcze, dążą do standaryzacji metod testowania w celu pomiaru chłonności pionowej tkanin z właściwościami zarządzania wilgocią.

W metodzie badawczej opisanej w niniejszej normie, prędkość (odległość na jednostkę czasu), z jaką ciecz przemieszcza się w poprzek lub przez próbkę tkaniny, jest zasadniczo obserwowana wizualnie, ręcznie mierzona i rejestrowana w określonych odstępach czasu.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

  • Tkanina w kontekście tekstyliów oznacza płaską strukturę wykonaną z przędz lub włókien (norma ASTM D123).
  • Zjawisko to polega na przemieszczaniu się cieczy ku górze od krawędzi cięcia w materiale tekstylnym trzymanym pionowo.
  • Szybkość wchłaniania pionowego odnosi się do szybkości, z jaką ciecz przemieszcza się w poprzek lub przez materiał tekstylny.
  • W tekstyliach zjawisko wchłaniania wody polega na przemieszczaniu się cieczy w poprzek lub przez materiał wskutek działania sił kapilarnych.
  • Odległość podciągania to liniowy wynik pomiaru przepływu płynu wzdłuż lub przez materiał tekstylny od punktu początkowego do punktu zatrzymania.
  • Czas wchłaniania wilgoci to mierzalny czas, w którym ciecz przemieszcza się w poprzek lub przez materiał tekstylny.

Na ruch cieczy w tkaninie może wpływać skład włókien, konstrukcja tkaniny, obróbka mechaniczna lub chemiczna, a także kombinacja tych czynników. Niniejsza metoda badawcza służy do oceny chłonności pionowo ustawionych próbek testowych wystawionych na działanie wody destylowanej lub dejonizowanej, gdzie grawitacja wpływa na chłonność.

W tym teście można używać cieczy innych niż woda destylowana lub dejonizowana (takich jak woda barwiona, roztwory barwników). W przypadku użycia cieczy innej niż woda należy zmierzyć i podać napięcie powierzchniowe, ponieważ roztwory o różnym napięciu powierzchniowym mogą dawać różne wyniki.

Ciemne kolory tkanin, nadruki i wzory mogą być trudne do sprawdzenia. Użycie rozpuszczalnego tuszu w kontrastowym kolorze może pomóc w lepszym uwidocznieniu śladów.

Procedura mierzy czas i odległość, na jaką woda będzie migrować w górę od krawędzi cięcia próbki, ale nie odzwierciedla ekspozycji produktu końcowego podczas ścierania. Wyniki uzyskane w tym teście nie są miarą komfortu, co wykracza poza zakres tej metody. Zależność między wynikami uzyskanymi w testach odprowadzania wilgoci w pionie i w poziomie jest nieznana.

Należy ustalić, czy tkanina ma stronę hydrofobową, czy hydrofilową. Po uzgodnieniu stron, należy ustalić, czy testowane będą obie strony tkaniny. Jeśli testowana ma być tylko jedna strona tkaniny, zaznaczana jest wybrana strona. Jeśli test ma być przeprowadzony po praniu, stronę tkaniny wybraną do testu oznacza się markerem permanentnym.

Ponieważ oleje skórne mogą wpływać na ruch wilgoci, należy zminimalizować kontakt z próbkami testowymi lub nosić rękawiczki. Wszystkie próbki powinny być wycięte co najmniej 100 mm plus/minus 5 mm od krawędzi. W przypadku testowania odzieży, próbki należy pobierać z różnych paneli odzieży, z dala od szwów, kieszeni, zatrzasków i innych elementów łączących. Każda próbka powinna być pobrana z zestawami nici o różnej długości i szerokości (materiału).

Trzy próbki, każda o wymiarach co najmniej 165 mm plus/minus 3 x 25 mm plus/minus 3 mm, wycina się równolegle do kierunku badanej tkaniny. W przypadku badania w kierunku długości, kierunek podłużny szablonu jest wyrównany z włóknami osnowy; w przypadku badania w kierunku szerokości, kierunek podłużny szablonu jest wyrównany z włóknami wypełnienia. Przed rozpoczęciem badania wycina się dodatkową próbkę w celu określenia poziomu wody w butelce lub zlewce. W przypadku badania trwałości powierzchni po praniu lub oceny właściwości odprowadzania wilgoci, próbki pobiera się z próbek tkanin pranych zgodnie z wybranymi warunkami.

Przed badaniem próbki są kondycjonowane zgodnie z normą „ASTM D1776/D1776M 20 Standard Practices for Conditioning and Testing of Textiles”. Próbki są kondycjonowane przez co najmniej cztery godziny w atmosferze o temperaturze 21°C (+/- 2°C) i wilgotności względnej 65% (+/- 5%), poprzez umieszczenie każdej próbki testowej osobno na sicie lub perforowanej półce regału kondycjonującego. Wszystkie testy przeprowadza się w atmosferze standardowej.

Krótko mówiąc, norma AATCC TM 197 to kluczowa metoda badawcza służąca do pomiaru pionowego współczynnika odprowadzania wilgoci przez tekstylia. Ta właściwość ma kluczowe znaczenie dla oceny skuteczności odprowadzania wilgoci przez tkaniny, co ma kluczowe znaczenie dla komfortu w odzieży sportowej, tekstyliach medycznych i innych zastosowaniach o wysokiej wydajności.

Głównym celem niniejszej normy jest określenie właściwości materiałów tekstylnych w zakresie pionowego transportu wilgoci (przesiąkania). Norma ta ocenia, jak daleko i jak szybko ciecz (zazwyczaj woda lub płyn symulujący pot) przemieszcza się pionowo przez tkaninę w wyniku działania sił kapilarnych.

Metoda ta jest szczególnie cenna przy ocenie:

  • Wydajność odzieży sportowej i ubioru sportowego.
  • Właściwości chłonne tekstyliów medycznych i wyrobów higienicznych.
  • Możliwości zarządzania wilgocią w tekstyliach technicznych i inteligentnych.

Niniejsza norma ma zastosowanie do:

  • Tkaniny tkane
  • Tkaniny dzianinowe
  • Tkaniny nietkane
  • Materiały gotowe lub niedokończone

Norma ta zasadniczo nie ma zastosowania do tekstyliów o wysokiej hydrofobowości, chyba że są one specjalnie zaprojektowane do wchłaniania wilgoci.

AATCC TM 197 jest ważny, ponieważ odprowadzanie wilgoci jest kluczowym parametrem wydajności nowoczesnych tekstyliów. Zdolność do odprowadzania potu lub cieczy od skóry przyczynia się do:

  • Komfort cieplny
  • Suchość skóry
  • Higiena i kontrola zapachów
  • Zapobieganie tarciu i podrażnieniom

Jest powszechnie stosowany przez producentów tekstyliów i instytucje badawcze podczas rozwoju produktu, kontroli jakości i weryfikacji wydajności.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowania zgodne z normą „AATCC TM 197 Metoda testowania pionowego współczynnika odprowadzania wilgoci z tekstyliów w określonych odległościach”.

WhatsApp