
Norma ISO 4920 „Tkaniny tekstylne – Oznaczanie odporności na zwilżanie powierzchni (test rozpyłowy)”, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metodę testu rozpyłowego służącą do określania odporności dowolnej tkaniny, z powłoką wodoodporną lub hydrofobową lub bez niej, na zwilżanie wodą. Nie jest ona przeznaczona do szacowania odporności tkaniny na deszcz, ponieważ nie mierzy przepuszczalności wody przez tkaninę.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Zasadniczo, określona objętość wody destylowanej lub całkowicie dejonizowanej jest rozpylana na próbkę testową zamontowaną na pierścieniu i ustawioną pod kątem 45 stopni, tak aby środek próbki znajdował się w określonej odległości od dyszy rozpylającej. Stopień rozpylenia określa się poprzez porównanie wyglądu próbki z wzorcami opisowymi i fotografiami.
Główne urządzenia i materiały stosowane w testach to:
Kondycjonowanie i badania należy przeprowadzać zgodnie z normą ISO 139 Tekstylia – Standardowe warunki atmosferyczne do kondycjonowania i badań. Po uzgodnieniu kondycjonowanie i badania mogą być przeprowadzane w atmosferze otoczenia.
Pobiera się co najmniej trzy próbki testowe, każda o boku co najmniej 180 mm, z różnych części tkaniny, aby zapewnić jak najpełniejsze odwzorowanie materiału i zamocować je w uchwycie. Próbki testowe nie są pobierane z obszarów zmarszczek lub fałd.
Próbki testowe są kondycjonowane przez co najmniej 4 godziny w atmosferze zdefiniowanej w niniejszym dokumencie. Po kondycjonowaniu próbkę testową umieszcza się bezpiecznie w uchwycie, tkaniną do góry na podpórce tamborka. Uchwyt umieszcza się na podpórce. O ile specyfikacja materiału nie stanowi inaczej, próbkę należy zorientować tak, aby kierunek osnowy lub długości był równoległy do kierunku wody spływającej po próbce.
Szybko, ale równomiernie wlewamy do lejka 250 ml plus/minus 2 ml wody, aby strumień był ciągły od samego początku. Czas trwania strumienia powinien wynosić od 25 do 30 sekund.
Natychmiast po zakończeniu natryskiwania, uchwyt wraz z próbką jest usuwany. Uchwyt próbki jest trzymany za dolną krawędź, z tkaniną w pozycji niemal poziomej, a tkaniną skierowaną w dół. Uchwyt jest mocno uderzany o twardy przedmiot, tkaniną zwróconą w stronę obiektu. Uchwyt próbki jest obracany o 180 stopni i ponownie mocno uderzany. Natychmiast po uderzeniu, z próbką nadal przymocowaną do uchwytu, rejestrowany jest stopień zwilżenia tylko powierzchni próbki.
Każdej próbce testowej przypisuje się ocenę, która najlepiej odpowiada stopniowi zwilżenia, zgodnie z opisem w skali oceny rozpylania lub fotograficznej skali standardowej oceny rozpylania. Można stosować oceny pośrednie w krokach co 0,5, odpowiadające ocenie ISO 1 lub AATCC 50 lub wyższej. Standardy fotograficzne nie są w pełni satysfakcjonujące w przypadku tkanin o ciemnych kolorach, gdzie konieczne jest poleganie na opisach słownych.
Skala oceny rozpylania jest zdefiniowana w następujący sposób:
Normę ISO 4920 uważa się za ważną z następujących powodów:
Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodne z normą ISO 4920 „Tkaniny tekstylne – Oznaczanie odporności na zwilżanie powierzchni (test natrysku)”.
