ISO 17299 Tekstylia – Oznaczanie właściwości dezodorujących

Norma „ISO 17299 Tekstylia – Oznaczanie właściwości dezodorujących”, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) , składa się z następujących podsekcji opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „ISO 17299-1 Część 1: Zasada ogólna” opisuje zasadę ogólną oraz metody badania dezodorantów w produktach tekstylnych do dezodoryzacji, takich jak tkaniny tkane, dzianiny, włókniny, włókna i przędze, produkty plecione, taśmy i zawiesia.

Zasadniczo stężenie gazowych składników zapachowych w pojemnikach, z których pobrano próbki (A) i pojemnikach, z których nie pobrano próbek (B), mierzy się za pomocą określonych przyrządów po określonym czasie kontaktu. Stopień redukcji określa się na podstawie stężenia substancji chemicznej z próbką i bez niej. Badanie należy przeprowadzić z samą substancją chemiczną zapachu lub z mieszaniną substancji chemicznych składników zapachowych, zgodnie z opisem w poszczególnych rozdziałach normy ISO 17299.

Środowisko testowe musi być utrzymywane w temperaturze 20 stopni Celsjusza i wilgotności względnej 65%, zgodnie z normą ISO 139. Próbki są przechowywane w tych samych warunkach przez co najmniej 24 godziny. Do tego testu można zastosować temperaturę 23 stopni Celsjusza i wilgotność względną 50%, zgodnie z normą ISO 139, a zastosowane warunki są następnie rejestrowane w raporcie z testu.

Procedura badania jest opisana w innych częściach niniejszej normy. We wszystkich częściach stężenia gazu testowego bez próbki i z próbką są oznaczone odpowiednio jako B i A.

• Norma „ISO 17299-2 Część 2: Metoda z rurką wskaźnikową” opisuje metodę badania dezodorantów z użyciem rurki wskaźnikowej dla wszystkich tekstyliów. Metoda ta ma zastosowanie do substancji zapachowych, takich jak amoniak, kwas octowy, merkaptan metylowy i siarkowodór.

Zasadniczo stężenie gazowych składników zapachowych w pojemnikach z próbką testową lub bez niej, po określonym czasie kontaktu, mierzy się za pomocą rurek wskaźnikowych. Procentową redukcję zapachu dla stężenia substancji chemicznej oblicza się na podstawie danych dotyczących stężenia z próbką i bez niej. Każda substancja chemiczna musi być badana oddzielnie.

Badanie każdego składnika chemicznego zapachu przeprowadza się oddzielnie. Każdy składnik chemiczny zapachu jest przygotowywany bezpośrednio przed badaniem. Można również zastosować inne metody przygotowania gazu, takie jak użycie standardowego generatora gazu (np. parmearator lub butla).

Środowisko testowe utrzymuje się w temperaturze 20 stopni Celsjusza i wilgotności względnej 65%, zgodnie z normą ISO 139. Wymiary i masy próbek podano w tabeli zawartej w normie. Liczba próbek do jednego testu wynosi trzy. W przypadku produktów wielowarstwowych, krawędź i warstwa nieobrobiona (lub warstwa niepowiązana) można przykryć folią aluminiową, aby zapobiec kontaktowi z gazem zapachowym, lub złożyć próbkę na pół z warstwą nieobrobioną wewnątrz. Próbki są kondycjonowane w warunkach zastosowanych w teście przez co najmniej 24 godziny.

• Norma „ISO 17299-3 Część 3: Metoda chromatografii gazowej” opisuje metodę chromatografii gazowej do badania dezodorantów we wszystkich wyrobach tekstylnych. Metodę tę stosuje się do substancji chemicznych wchodzących w skład kompozycji zapachowych, takich jak indol, kwas izowalerianowy, nonal i kwas octowy z dodatkiem chlorku sodu. Niniejsza metoda badawcza opisuje dwie metody przygotowania:
  • W metodzie A substancja zapachowa jest aplikowana w pojemniku, unikając kontaktu z próbką. Każda substancja chemiczna jest testowana indywidualnie.
  • W metodzie B substancja zapachowa jest wstrzykiwana bezpośrednio do próbki w pojemniku. Substancje chemiczne badane w tej metodzie to mieszanina kwasu octowego i chlorku sodu.

Zasadniczo stężenie gazowych substancji zapachowych w pojemnikach z próbką lub bez próbki mierzy się metodą chromatografii gazowej (GC) po określonym czasie kontaktu. Szybkość spadku stężenia substancji zapachowych w pojemniku oblicza się na podstawie danych dotyczących stężenia z próbką i bez niej.

Środowisko testowe wykorzystane w tym teście to temperatura pokojowa wynosząca 20 stopni i wilgotność względna wynosząca 65 procent, zgodnie z normą ISO 139.

Niniejsza norma definiuje dwie metody przygotowania: metodę A i metodę B. Wybór jednej z metod jest dokonywany za zgodą odpowiednich stron. W przypadku wyrobów tekstylnych wielkość lub masa próbki jest podana w tabeli zawartej w normie. W przypadku wyrobów wielowarstwowych krawędź i warstwa nieobrobiona (lub warstwa nieistotna) mogą być przykryte blachami aluminiowymi, aby zapobiec kontaktowi z medium zapachowym, lub, w przypadku metody A, produkt można złożyć na pół z warstwą nieistotną wewnątrz.

• Norma „ISO 17299-4 Część 4: Analiza próbek kondensatu” opisuje metodę badania dezodorantów z wykorzystaniem instrumentów analitycznych po metodach pobierania próbek kondensatu dla wszystkich wyrobów tekstylnych. Metoda ta ma zastosowanie do gazowych substancji zapachowych, takich jak indol, merkaptan metylowy, siarkowodór, kwas izowalerianowy i nonal.

Zasadniczo stężenie gazowego środka zapachowego w pojemniku z próbką materiału tekstylnego lub bez niej mierzy się za pomocą aparatury pomiarowej po określonym czasie. Szybkość spadku stężenia gazowego środka zapachowego oblicza się na podstawie różnicy między średnimi wartościami stężenia uzyskanymi dla pojemnika z próbką i bez niej. Badanie należy przeprowadzić oddzielnie dla każdej substancji chemicznej.

W przypadku wyrobów tekstylnych wielkość lub masę próbki podano w tabeli zawartej w normie. W przypadku wyrobów wielowarstwowych krawędź i warstwa nieobrobiona (lub warstwa niecelowana) mogą być pokryte blachą aluminiową lub próbka badawcza może być złożona na pół warstwami nieobrobionymi do wewnątrz, aby zapobiec ich kontaktowi z atmosferą zapachową. Próbka jest kondycjonowana zgodnie z normą ISO 17299-1.

• Norma „ISO 17299-5 Część 5: Metoda czujników metal-tlen-półprzewodnik” opisuje metodę badania dezodorantów z wykorzystaniem analizatora zapachów wyposażonego w wiele czujników metal-tlen-półprzewodnik do wykrywania zapachów złożonych. Sztuczne zapachy złożone stosowane w tej normie to w połowie zapach potu, w połowie zapach ciała (zapach mieszaniny nonenalowej) i w połowie zapach kału. Norma ma zastosowanie do wszystkich rodzajów wyrobów włókienniczych, w tym tkanin, dzianin, przędz, nici, włókien, plecionek i sznurków.

Zasadniczo, gazy o częściowo nieprzyjemnym zapachu umieszcza się w plastikowych workach z próbką testową lub bez niej. Po 2-godzinnym czasie reakcji, jednostkowe stężenie zapachowe pozostałych gazów jest oznaczane za pomocą testera zapachów z 10 czujnikami półprzewodnikowymi z tlenków metali. Szybkość spadku stężenia chemicznego zapachu oblicza się na podstawie jednostkowego stężenia zapachowego z próbką i bez niej.

• Norma „ISO 17299-6 Część 6: Metoda chromatografii gazowej z automatycznym dozowaniem i pobieraniem próbek” opisuje metody badań dezodorantów metodą chromatografii gazowej (GC) we wszystkich wyrobach tekstylnych. Metody te mają zastosowanie do substancji chemicznych wchodzących w skład kompozycji zapachowych, takich jak indol, kwas izowalerianowy i nonal. W niniejszym dokumencie opisano dwie metody:
  • Metoda A (analiza pojedyncza) to metoda, w której substancję zapachową wprowadza się do pojemnika, unikając kontaktu z próbką badawczą.
  • Metoda B (autoregeneracja) polega na wprowadzeniu chemicznej substancji zapachowej do pojemnika, unikaniu kontaktu z próbką testową i wielokrotnym badaniu próbki testowej.

Wybór jednej lub obu metod odbywa się za zgodą odpowiednich stron. Przykładowe warunki testowe znajdują się w załączniku B do standardu.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodnie z normą ISO 17299 Tekstylia – Oznaczanie właściwości dezodorujących.