ISO 8543 Włókiennicze wykładziny podłogowe – Metody oznaczania masy

ISO 8543 Włókiennicze wykładziny podłogowe – Metody oznaczania masy

Norma ISO 8543 Wykładziny podłogowe tekstylne – Metody wyznaczania masy, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metody wyznaczania całkowitej masy na jednostkę powierzchni, całkowitej masy runa na jednostkę powierzchni oraz masy runa na jednostkę powierzchni na podłożu wykładzin podłogowych tekstylnych, a także metody obliczania mierzonej gęstości powierzchniowej runa i mierzonego wskaźnika objętości włókien runa.

ISO 8543 Włókiennicze wykładziny podłogowe – Metody oznaczania masy

Zgodnie z tą metodą próbki powinny być kondycjonowane i testowane w jednym ze standardowych środowisk określonych w normie ISO 139 dotyczącej kondycjonowania i testowania tekstyliów. Liczba próbek do każdego testu powinna być wystarczająca, aby zapewnić 95% przedział ufności plus/minus 6%. Początkowo należy przetestować cztery próbki, a jeśli współczynnik zmienności obliczony na podstawie tych testów wynosi co najmniej 4%, należy przetestować więcej próbek w następujący sposób:

  • Jeżeli współczynnik zmienności mieści się w przedziale od 4% do 5,5%, należy zbadać jeszcze dwie próbki (w sumie sześć).
  • Jeżeli współczynnik zmienności mieści się w przedziale od 5,5% do 7%, należy zbadać jeszcze cztery próbki (w sumie osiem).
  • Jeżeli współczynnik zmienności wynosi co najmniej 7 procent, należy przetestować jeszcze osiem próbek (w sumie dwanaście).

Niniejsza norma opisuje następujące metody:

  • Określanie masy całkowitej na jednostkę powierzchni: Metoda ta ma zastosowanie do tekstylnych wykładzin podłogowych, w tym wykładzin o różnej wysokości lub gęstości runa. Zasadniczo masę mierzonej powierzchni tekstylnych wykładzin podłogowych oblicza się poprzez określenie masy całkowitej.

Do testów wykorzystuje się ostry nóż lub wiertarkę, linijkę z podziałką w milimetrach oraz wagę o rozdzielczości odczytu 0,01 g i dokładności 0,1 g.

Próbki wybiera się zgodnie ze standardową procedurą określoną w normie ISO 1957. Za pomocą ostrego ostrza lub stempla wycina się lub dziurkuje co najmniej cztery prostokątne próbki, każda o wymiarach co najmniej 200 mm x 200 mm, z 15 rzędami włosia, z krawędziami równoległymi i prostopadłymi do kierunku obróbki maszyny. W przypadku sztucznej trawy bardzo ważne jest, aby starać się ciąć w połowie odległości między dwoma rzędami włosia, aby zminimalizować zmienność. Aby uzyskać przedziały ufności, może być konieczne wykonanie więcej niż czterech próbek.

Krótko mówiąc, pomiar całkowitej masy na jednostkę powierzchni przedstawia całkowitą masę materiału podłogowego na danej powierzchni i obejmuje:

    • Przędza włosowa
    • Materiały pomocnicze
    • kleje
    • powłoki

Wartość ta pomaga określić ogólną trwałość produktu i zużycie materiałów.

  • Określanie całkowitej masy runa na jednostkę powierzchni: Metoda ta ma zastosowanie do tekstylnych wykładzin podłogowych o jednolitej lub zmiennej wysokości lub gęstości runa, ale nie do tych, na które nałożono masę wzmacniającą. Zasadniczo znaną powierzchnię tekstylnej wykładziny podłogowej waży się i całkowicie przecina. Przędza runowa jest oddzielana od pozostałych składników i ważona oddzielnie.

Do testów wykorzystuje się ostry nóż lub maszynę do przekłuwania, linijkę z podziałką w milimetrach, wagę o rozdzielczości odczytu 0,01 g i dokładności 0,1 g oraz igły i kleszcze do preparowania.

Krótko mówiąc, całkowita masa runa na jednostkę powierzchni odnosi się konkretnie do części włókna, która tworzy widoczną powierzchnię dywanu. Zgodnie z tą normą obejmuje ona przędzę runową osadzoną w podłożu, ale nie obejmuje związków podkładowych przylegających do przędzy. Wyższa masa runa zazwyczaj oznacza:

    • Poprawiony komfort
    • Lepsze parametry akustyczne
    • Poprawiona odporność na zużycie
    • Najwyższa jakość produktu
  • Określanie masy włosa nad podłożem: Ten parametr mierzy jedynie ilość włókien włosa wystających ponad podporę główną lub podłoże. Pomiar ten jest istotny, ponieważ odzwierciedla rzeczywisty, użyteczny materiał nawierzchni narażony na ruch pieszy. Zastosowania obejmują:
      • Oszacowanie zużycia
      • Klasyfikacja produktu
      • Porównawcza ocena jakości
  • Określanie gęstości powietrza powierzchniowego: Gęstość powietrza powierzchniowego to stosunek masy powietrza do objętości powietrza w określonych warunkach ciśnienia. Niniejsza norma definiuje ją na podstawie ciśnienia pomiarowego 2,0 kPa. Wyższą gęstość powietrza zazwyczaj przypisuje się:
      • Lepsza elastyczność
      • Ulepszona ochrona wyglądu
      • Większa trwałość
  • Określanie wskaźnika objętości włókien w runie: Wartość ta wskazuje, ile włókien występuje w runie w stosunku do całkowitej objętości runa. Wskaźnik ten pomaga scharakteryzować następujące czynniki:
      • Gęstość dywanu
      • Efektywność pakowania włókien
      • Jakość strukturalna

    Producenci często wykorzystują tę metrykę podczas rozwoju i optymalizacji swoich produktów.

    W skrócie, norma ISO 8543 definiuje metody określania właściwości objętościowych tekstylnych wykładzin podłogowych, takich jak dywany, chodniki i wykładziny tuftowane. Norma ta jest szeroko stosowana w przemyśle wykładzin podłogowych i tekstylnym do oceny struktury fizycznej i spójności jakości dywanów i podobnych produktów. Norma ta zawiera znormalizowane procedury określania:

    • Całkowita masa na jednostkę powierzchni
    • Całkowita masa powietrza na jednostkę powierzchni
    • Masa powietrza na podłożu
    • Gęstość powietrza powierzchniowego
    • Stosunek objętości włókien do objętości

    Pomiary te są niezbędne do klasyfikacji produktu, zapewnienia jakości, oceny trwałości i specyfikacji handlowej.

    Norma ISO 8543 dotyczy wykładzin podłogowych tekstylnych produkowanych następującymi metodami:

    • Tuftowanie
    • Tkactwo
    • Przekłuwanie igłą
    • Flokowanie
    • Robienie na drutach

    Norma ta ustanawia powtarzalne procedury laboratoryjne, dzięki którym producenci, dostawcy i laboratoria badawcze mogą porównywać produkty w tych samych warunkach.

    Norma ta kładzie nacisk na wrażliwość na następujące kwestie:

    • Cięcie próbek
    • Zakresy ważenia
    • Okres warunkowania
    • Wywieranie nacisku podczas pomiaru gęstości.

    Norma ISO 8543 jest istotna, ponieważ wykładziny podłogowe tekstylne muszą spełniać rygorystyczne wymogi w następujących obszarach:

    • wytrzymałość
    • wygoda
    • Stabilność wymiarowa
    • Klasyfikacja handlowa
    • Spójność produktu

    Norma ta pomaga producentom w następujących obszarach:

    • Utrzymywanie jakości produkcji.
    • Porównywanie produktów obiektywnie
    • Dodatkowe specyfikacje techniczne
    • Wykazywanie się zgodnością z przepisami wobec klientów i organów regulacyjnych.

    Jest on również cenny z następujących powodów:

    • Dostawcy dywaników samochodowych
    • Producenci podłóg komercyjnych
    • Laboratoria badawcze materiałów budowlanych
    • Działy zapewnienia jakości

    Normę tę stosuje się głównie w następujących obszarach:

    • Produkcja dywanów domowych
    • Systemy podłóg komercyjnych
    • Tekstylia do wnętrz samochodowych
    • Materiały podłogowe do zastosowań w lotnictwie i kolejnictwie.
    • Produkty do podłóg hotelowych

    Podsumowując, norma ISO 8543 jest podstawową normą międzynarodową do oceny właściwości objętościowych tekstylnych wykładzin podłogowych. Poprzez zdefiniowanie znormalizowanych metod pomiaru masy runa, gęstości i powiązanych właściwości strukturalnych, norma umożliwia wiarygodne porównanie produktów dywanowych różnych producentów i na różnych rynkach.

    Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą ISO 8543.

    WhatsApp