EN ISO 17700 Obuwie – Badanie odporności kolorów na tarcie i bieganie w przypadku cholewek i wkładek

Norma „EN ISO 17700 Obuwie - Metody badań cholewek i wkładek - Odporność kolorów na tarcie i bieganie”, która ma swoją podstawę w normie europejskiej i została następnie opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje trzy metody badawcze (metoda A, metoda B i metoda C) służące do oceny stopnia przenoszenia koloru z powierzchni materiału podczas tarcia na sucho lub na mokro oraz jedną metodę (metoda D) służącą do określania możliwości biegu kolorów.

Metody te mają zastosowanie do wszystkich cholewek, podszewek i skarpet wewnętrznych butów, niezależnie od materiału. Metoda D ma również zastosowanie do nici do szycia i sznurowadeł.

Metody te są następujące:

• Metoda A: Maszyna do badania wytrzymałości na pocieranie kwadratowym palcem w przód i w tył
• Metoda B: Maszyna do badania wytrzymałości na tarcie obrotowe
• Metoda C: Maszyna do badania wytrzymałości palców tarciowych o ruchu posuwisto-zwrotnym
• Metoda D: Odporność kolorów na blaknięcie

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Trwałość koloru odnosi się do zdolności materiału lub elementu obuwia do zachowania koloru po oddziaływaniu różnych czynników.
• Skóra gruba to taka, której grubość przekracza 2 mm.

Procedury pobierania próbek i kondycjonowania, zależnie od metody, są następujące:

• Metoda A: Wymagane są prostokątne próbki do badań o odpowiedniej wielkości, umożliwiającej ich solidne zamocowanie na platformie testowej. Próbki do badań można wycinać z materiału w dowolnym kierunku. Zazwyczaj próbki do badań powinny mieć minimalne wymiary 100 mm x 25 mm. W przypadku materiałów elastycznych próbkę do badań należy wycinać w kierunku mniej elastycznym. W przypadku maszyn wytrzymałościowych z platformami o szerokości 25 mm wymagane są oddzielne próbki do badań dla każdego współczynnika tarcia lub warunków badania. W przypadku maszyn wytrzymałościowych z szerszymi platformami i możliwością ustawienia palca testowego w różnych pozycjach na całej szerokości platformy, można użyć szerszych próbek do badań, aby zapewnić oddzielne ścieżki tarcia. Próbki do badań umieszcza się w atmosferze klimatyzowanej, zgodnie z normą ISO 18454, na 24 godziny przed badaniem. Próbki do badań można wycinać z materiałów, które prawdopodobnie będą używane w obuwiu, cholewek wykonanych z materiałów, które prawdopodobnie będą używane w obuwiu, lub gotowego obuwia.
• Metoda B: Próbki testowe powinny mieć wystarczającą wielkość, aby umożliwić ich solidne zamocowanie na platformie testowej. Zazwyczaj próbki testowe powinny mieć kształt kwadratów o wymiarach 60 mm x 60 mm lub okręgów o średnicy 60 mm. Alternatywnie, do kilku testów można użyć paska o szerokości 60 mm. W przypadku materiałów próbki testowe są cięte w kilku miejscach wzdłuż całej użytecznej szerokości i długości arkusza materiału. W przypadku materiałów o strukturze tkanej powinno to zapobiec powstawaniu dwóch próbek zawierających te same nitki osnowy lub wątku. W przypadku cholewek butów należy unikać szwów, otworów i innych miejsc, w których nie można wyciąć płaskiej próbki testowej. Próbki testowe umieszcza się w atmosferze klimatyzowanej, zgodnie z normą ISO 18454, na 24 godziny przed badaniem.
• Metoda C: Wymagane są dwie reprezentatywne próbki do badań, każda o wymiarach co najmniej 140 mm x 50 mm. Jedna do badań tarcia suchego, a druga do badań tarcia mokrego. W przypadku materiałów elastycznych próbkę do badań należy wyciąć od strony mniej elastycznej. Przed badaniem próbki do badań należy umieścić w atmosferze klimatyzowanej, zgodnie z normą ISO 18454, na 24 godziny.
• Metoda D: Próbki do badań można pobrać z materiałów, które prawdopodobnie będą używane w cholewkach, podszewkach i wyrobach pończoszniczych, z gotowych cholewek, podszewek i wyrobów pończoszniczych lub z gotowych produktów. Należy przestrzegać instrukcji podanych w niniejszej normie dla materiałów arkuszowych lub próbek cholewek butów, podszewek i wyrobów pończoszniczych. Dla każdej metody badania, jedna prostokątna próbka do badań jest cięta do wymiarów 110 mm plus minus 10 mm x 55 mm plus minus 5 mm. Jeśli nie ma wystarczającej ilości materiału, wycina się kilka mniejszych próbek, które można połączyć ze sobą, aby uzyskać prostokąt o tym rozmiarze. Jeśli badany materiał jest wzorzysty, wycina się wystarczającą liczbę dodatkowych próbek, aby zapewnić, że wszystkie kolory wzoru stykają się ze wszystkimi sześcioma sekcjami tkaniny wielowłóknistej. Próbka do badań jest montowana poprzez umieszczenie kawałków tkaniny wielowłóknistej w kontakcie z powierzchniami próbek do badań, tak aby ta powierzchnia próbki stykała się ze wszystkimi sześcioma składnikami tkaniny wielowłóknistej. Jeśli obie powierzchnie próbki mają być badane, próbkę umieszcza się między dwoma kawałkami tkaniny wielowłóknistej. W przypadku przędzy, sznurowadeł lub luźnych włókien należy postępować zgodnie z podanymi tutaj instrukcjami. Dla każdej metody badawczej, wystarczająca ilość nici, sznurowadła lub włókna jest układana, aby całkowicie pokryć powierzchnię kawałka tkaniny wielowłóknistej. Jeśli jest to wygodniejsze, nić, sznurowadło lub włókno można pociąć na odcinki o długości 100 mm plus/minus 5 mm. Nić, sznurowadło lub włókno umieszcza się między dwoma kawałkami tkaniny wielowłóknistej tak, aby mniej więcej równe ilości nici, sznurowadła lub włókna stykały się z każdym z sześciu elementów tkaniny wielowłóknistej. Jest prawdopodobne, że nić, sznurowadło lub włókno będą się w pewnym stopniu na siebie nachodzić.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „EN ISO 17700 Obuwie – Metody badań cholewek i wkładek – Odporność kolorów na ścieranie i blaknięcie”.