EN ISO 13934 Tekstylia – Właściwości wytrzymałościowe tkanin

Norma „EN ISO 13934 Tekstylia – Właściwości mechaniczne tkanin przy rozciąganiu”, która opiera się na normie europejskiej, a następnie została opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN ISO 13934-1 Część 1: Wyznaczanie siły maksymalnej i wydłużenia przy sile maksymalnej metodą paska” opisuje procedurę wyznaczania siły maksymalnej i wydłużenia przy sile maksymalnej w tkaninach tekstylnych metodą paska. Druga część tej normy opisuje metodę znaną jako metoda chwytu.

Metoda ta ma zastosowanie przede wszystkim do tkanin tkanych, w tym do tkanin o właściwościach rozciągliwych uzyskanych dzięki obecności włókna elastomerowego lub obróbce mechanicznej lub chemicznej. Norma ta ma również zastosowanie do tkanin wytwarzanych innymi technikami. Nie ma ona jednak zastosowania do geowłóknin, włóknin, tkanin powlekanych, tkanin tekstylno-szklanych ani tkanin wykonanych z włókien węglowych lub przędz poliolefinowych.

Metoda ta polega na określeniu maksymalnej siły i wydłużenia przy maksymalnej sile próbek badawczych w stanie równowagi ze standardową atmosferą badawczą oraz próbek badawczych w stanie mokrym. Metoda ta jest ograniczona do stosowania maszyn wytrzymałościowych o stałej szybkości rozciągania.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Maszyna do wytrzymałości na rozciąganie o stałej szybkości odkształcania to maszyna do wytrzymałości na rozciąganie z jednym zaciskiem nieruchomym i drugim zaciskiem poruszającym się ze stałą prędkością przez cały czas trwania testu, co zapewnia, że ​​cały układ testowy jest praktycznie wolny od ugięcia.
• Badanie paskowe jest badaniem rozciągania, w którym cała szerokość próbki testowej jest chwytana w szczękach maszyny wytrzymałościowej.
• Długość pomiarowa odnosi się do odległości między dwoma efektywnymi punktami chwytu maszyny wytrzymałościowej. Efektywne punkty chwytu (lub linie) uchwytów można sprawdzić, chwytając próbkę badawczą pod naprężeniem wstępnym określonym za pomocą kalki, aby utworzyć wzór chwytu na próbce badanej lub powierzchniach uchwytu.
• Długość początkowa to długość próbki testowej poddanej określonemu naprężeniu wstępnemu pomiędzy dwoma efektywnymi punktami ściskania na początku określonych testów.
• Naprężenie wstępne to siła przyłożona do próbki testowej na początku niektórych testów. Naprężenie wstępne służy do określenia początkowej długości próbki testowej.
• Wydłużenie odnosi się do wzrostu długości próbki testowej pod wpływem siły. Wydłużenie wyraża się w jednostkach długości.
• Wydłużenie to stosunek wydłużenia próbki do jej długości początkowej. Wydłużenie wyraża się w procentach.
• Wydłużenie przy maksymalnej sile odnosi się do wydłużenia próbki testowej uzyskanego przy działaniu maksymalnej siły.
• Wydłużenie przy zerwaniu odnosi się do wydłużenia próbki badanej odpowiadającego sile w chwili zerwania.
• Siła przy zerwaniu odnosi się do siły zarejestrowanej w punkcie zerwania próbki testowej podczas badania wytrzymałości na rozciąganie.
• Siła maksymalna odnosi się do maksymalnej siły rejestrowanej, gdy próbka badawcza zostanie rozerwana podczas próby rozciągania w określonych warunkach.

Zasadniczo próbkę tkaniny o określonych wymiarach rozciąga się ze stałą szybkością aż do zerwania. Rejestruje się maksymalną siłę i wydłużenie przy maksymalnej sile, a w razie potrzeby również siłę zerwania i wydłużenie przy zerwaniu.

• Aby rozpocząć badania, próbki są pobierane zgodnie z procedurą określoną w specyfikacji materiałowej tkaniny lub zgodnie z ustaleniami między stronami. W przypadku braku odpowiedniej specyfikacji materiałowej, można zastosować przykładową procedurę pobierania próbek, przedstawioną w załączniku do normy (Załącznik A). Przykład odpowiedniego wzoru do wycinania próbek testowych z próbki laboratoryjnej znajduje się w Załączniku B. Próbek testowych nie należy pobierać z zagięć, zagnieceń, krawędzi ani obszarów, które nie są reprezentatywne dla tkaniny.
• Norma „EN ISO 13934-2 Część 2: Wyznaczanie siły maksymalnej metodą chwytania” opisuje procedurę wyznaczania siły maksymalnej w tkaninach tekstylnych, znaną jako próba chwytania. Pierwsza część tej normy opisuje metodę znaną jako próba paskowa.

Metoda ta ma zastosowanie przede wszystkim do tkanin tkanych, w tym do tkanin o właściwościach rozciągliwych uzyskanych dzięki obecności włókna elastomerowego lub obróbce mechanicznej lub chemicznej. Norma ta ma również zastosowanie do tkanin wytwarzanych innymi technikami. Nie ma ona jednak zastosowania do geowłóknin, włóknin, tkanin powlekanych, tkanin tekstylno-szklanych ani tkanin wykonanych z włókien węglowych lub przędz poliolefinowych.

Metoda ta polega na wyznaczaniu maksymalnej wytrzymałości próbek badawczych w stanie równowagi z atmosferą standardową do badań oraz próbek badawczych w stanie mokrym. Metoda ta jest ograniczona do stosowania maszyn wytrzymałościowych o stałej szybkości rozciągania.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Maszyna wytrzymałościowa o stałej prędkości rozciągania to maszyna do rozciągania wyposażona w zacisk i drugi zacisk, który porusza się ze stałą prędkością przez cały czas trwania testu. Cały system badawczy jest praktycznie bezodkształceniowy.
• Próba trzymania jest próbą rozciągania, w której tylko środkowa część próbki testowej jest chwytana w szczękach maszyny wytrzymałościowej.
• Maksymalna siła odnosi się do maksymalnej siły rejestrowanej w momencie pęknięcia próbki testowej podczas testu w określonych warunkach.
• Długość pomiarowa to odległość między dwoma efektywnymi punktami chwytu maszyny wytrzymałościowej. Efektywne punkty chwytu (lub linie) uchwytów można sprawdzić, chwytając próbkę testową za pomocą kalki i tworząc wzór chwytu na próbce testowej i/lub powierzchniach uchwytu.

Zasadniczo próbkę tkaniny, chwytaną w środku szczękami o określonych wymiarach, rozciąga się ze stałą siłą, aż do zerwania. Rejestruje się maksymalną siłę.

Aby rozpocząć badania, próbki są pobierane zgodnie z procedurą określoną w specyfikacji materiałowej tkaniny lub zgodnie z ustaleniami między stronami. W przypadku braku odpowiedniej specyfikacji materiałowej, można zastosować przykładową procedurę pobierania próbek, przedstawioną w załączniku do normy (Załącznik A). Przykład odpowiedniego wzoru do wycinania próbek testowych z próbki laboratoryjnej znajduje się w Załączniku B. Próbek testowych nie należy pobierać z zagięć, zagnieceń, krawędzi ani obszarów, które nie są reprezentatywne dla tkaniny.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodnie z normą EN ISO 13934 „Tekstylia – Właściwości mechaniczne tkanin”.