
Opracowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), a następnie opublikowana jako norma europejska, norma DIN EN 1876-2 „Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Badania niskotemperaturowe – Część 2: Badanie udarności w cyklu” opisuje metodę określania właściwości tkanin powlekanych w niskich temperaturach. Metodę tę uważa się za odpowiednią dla materiałów, które można łatwo zginać do konfiguracji wymaganej do badania w temperaturze pokojowej bez uszkodzenia próbki.

Dla celów niniejszej normy granica temperatury kruchości oznacza najniższą temperaturę, w której nie więcej niż jedna na 20 próbek ulega pęknięciu w warunkach badania.
Zasadniczo, prostokątne próbki testowe umieszcza się w komorze niskotemperaturowej, zgina w pierścień i szybko zagina pod wpływem uderzenia spadającym młotem. Badania kontynuuje się w temperaturach malejących, zaczynając od wielokrotności 5 i kontynuując w krokach co 5 stopni, aż do zaobserwowania licznych pęknięć.
Z każdej próbki laboratoryjnej należy wyciąć dwa zestawy próbek do badań, jeden podłużny i jeden poprzeczny. Próbki do badań należy dobrać w obrębie całej długości tkaniny powlekanej i jej szerokości użytkowej, zgodnie z definicją zawartą w normie EN 22286. Próbki do badań powinny mieć szerokość 15 mm +/- 0,5 mm i długość 60 mm +/- 1 mm. Dla każdej temperatury badania należy zbadać co najmniej 10 próbek (pięć w kierunku poziomym i pięć w kierunku poprzecznym).
Podczas badania końce próbki są zginane w pętlę i mocowane do uchwytu próbki. Uchwyt próbki umieszcza się w komorze chłodniczej. Po 120 minutach (plus/minus 15 minut), gdy próbki osiągną temperaturę równą temperaturze badania, uderza się młotkiem. Próbki wyjmuje się z komory chłodniczej i bada za pomocą soczewki.
Próbkę uznaje się za uszkodzoną, jeżeli widoczne jest na niej całkowite lub częściowe pęknięcie (pęknięcia, szczeliny) na całej grubości powłoki, widoczne przez soczewkę, przy czym nie wykazuje ona deformacji powierzchni, takiej jak biała linia lub pęknięcie.
Początkowa temperatura badania musi być taka, aby nie doszło do pęknięcia. Musi być wielokrotnością 5°C, chyba że strony uzgodnią inaczej. W dowolnej temperaturze badania badanie przeprowadza się w następujący sposób:
Norma DIN EN 1876-2 jest ważna, ponieważ określa wymagania bezpieczeństwa i metody badań dla odzieży ochronnej do niskich temperatur, przeznaczonej do ochrony przed niskimi temperaturami, zazwyczaj poniżej -5°C. Norma ta jest uważana za ważną z następujących powodów:
W skrócie, DIN EN 1876-2 to europejska norma określająca wymagania i metody badań dla odzieży przeznaczonej do ochrony przed niskimi temperaturami. Koncentruje się ona na zapewnieniu odpowiedniej izolacji termicznej, wiatroszczelności i przepuszczalności pary wodnej odzieży, aby chronić pracowników przed stresem termicznym, hipotermią i odmrożeniami. Norma ta w szczególności dotyczy właściwości materiałów i odzieży w niskich temperaturach.
Norma ta określa kilka kluczowych kryteriów, które odzież ochronna musi spełniać, aby uzyskać certyfikat. Należą do nich:
Norma DIN EN 1876-2 zastępuje normę „Badanie folii z tworzyw sztucznych DIN 53372 - Oznaczanie pękania w niskiej temperaturze niesztywnych folii z polichlorku winylu (PCW)”.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 2286 „Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie właściwości rolek”.
