Opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM), norma „ASTM D751 Standardowe metody badań tkanin powlekanych” opisuje metody badań tkanin powlekanych gumą, w tym między innymi plandek, płaszczy przeciwdeszczowych i podobnych produktów. Zakres każdej metody badawczej znajduje się w sekcji opisującej daną metodę.
Te metody testowania to:
Tkaniny powlekane i wyroby gumowe z tkanin powlekanych stanowią istotne towary komercyjne, dlatego też w celu zapewnienia jakości tych produktów niezbędne są odpowiednie metody badań. Metody badań opisane w niniejszej normie zapewniają taką możliwość.
Tkaniny powlekane należy badać w środowisku spełniającym warunki określone w niniejszej normie, o ile nie określono inaczej lub nie uzgodniono inaczej między dostawcą a nabywcą. Jeżeli wiadomo, że tkanina powlekana będzie użytkowana w środowisku tropikalnym, decydujące znaczenie ma atmosfera określona w niniejszej normie.
Warunkiem standardowym do badania tkanin powlekanych jest atmosfera umiarkowana, w której tkanina znajduje się w stanie równowagi wilgotnościowej w atmosferze standardowej o wilgotności względnej wynoszącej 50 procent plus/minus 5 procent i temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie.
Standardowymi warunkami badania tkanin powlekanych są warunki tropikalne, w których tkanina znajduje się w stanie równowagi wilgotnościowej w standardowej atmosferze o wilgotności względnej 65 procent plus/minus 5 procent i temperaturze 27 stopni plus/minus 2 stopnie.
Równowagę wilgotnościową uważa się za osiągniętą, gdy nie następuje stopniowy wzrost masy po swobodnym wystawieniu na działanie poruszającego się powietrza. Do stanu równowagi wilgotnościowej należy dążyć od strony suchej (a nie od strony pozbawionej wilgoci). Niektóre powłoki mogą znacznie opóźniać wnikanie wilgoci w tkaninę, dlatego tkaniny pokryte obustronnie mogą potrzebować 24 godzin lub więcej, aby osiągnąć stan równowagi.
Do wszystkich celów testowych minimalny czas między wulkanizacją a testowaniem powinien wynosić 16 godzin. W przypadku testów niezwiązanych z produktem, maksymalny czas między wulkanizacją a testowaniem powinien wynosić cztery tygodnie, a w celu uzyskania porównywalnych ocen, testy należy przeprowadzać po takim samym odstępie czasu, o ile to możliwe. W przypadku testów produktu, czas między wulkanizacją a testowaniem nie powinien przekraczać trzech miesięcy, o ile to możliwe. W pozostałych przypadkach testy należy przeprowadzić w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania produktu przez klienta.
Wyrażenia czułości dla niniejszej normy zostały opracowane zgodnie z normą ASTM D4483. Terminologia oraz inne koncepcje testowe i statystyczne mają zastosowanie do normy ASTM D4483. Wyniki czułości pozwalają oszacować czułość tych metod badawczych w odniesieniu do materiałów (gum) stosowanych w ramach konkretnego programu międzylaboratoryjnego, zgodnie z opisem w załączniku do normy (Załącznik A1). Parametrów czułości nie należy stosować do badań akceptacyjnych lub odrzucających żadnej grupy materiałów bez udokumentowania, że mają one zastosowanie do tych konkretnych materiałów i do konkretnych protokołów badawczych uwzględniających te metody badawcze.
W terminologii statystycznej metod badawczych, błąd systematyczny (bias) oznacza różnicę między średnią wartością testową a wartością odniesienia lub rzeczywistą wartością cechy testowej. Ponieważ wartość lub poziom cechy testowej jest definiowany wyłącznie przez metodę testową, wartości odniesienia dla tych metod nie istnieją. W związku z tym nie można określić błędu systematycznego.
Ogólna metoda pomiaru długości jest następująca: powlekaną tkaninę układa się płasko na poziomej powierzchni bez naprężenia, a jej długość mierzy się równolegle do krawędzi. Można też mierzyć kolejne odcinki, każdy o długości co najmniej 5 m, w tych samych warunkach. W metodzie bębnowej powlekaną tkaninę przesuwa się po bębnie pomiarowym z wystarczająco równomiernym naprężeniem, aby zapewnić płaski i dokładny ruch. Długość mierzy się za pomocą tarczy lub licznika na bębnie.
Ogólna metoda określania szerokości jest następująca: powlekaną tkaninę układa się płasko na poziomej powierzchni, ale bez naprężeń w obu kierunkach. Średnia z co najmniej pięciu oddzielnych pomiarów, równomiernie rozłożonych na całej długości rolki lub kawałka, jest podawana jako średnia szerokość rolki lub kawałka.
Miernik grubości powinien być typu obciążnikowego, wyposażony w tarczę z podziałką umożliwiającą bezpośredni odczyt do 0,025 mm. Stopka powinna być okrągła i mieć średnicę 9,52 plus minus 0,03 mm. Stopka i jej ruchome części powinny być obciążone tak, aby do próbki przyłożono całkowitą siłę 1,7 plus minus 0,03 N, co odpowiada ciśnieniu 23,5 plus minus 0,5 kPa. Powierzchnie stopki i kowadła powinny być płaskie z dokładnością do 0,0025 mm i równoległe do siebie z dokładnością do 0,0025 mm. Miernik powinien być skalibrowany pod kątem rzeczywistego obciążenia wywieranego przez stopkę za pomocą dowolnego urządzenia zaprojektowanego do pomiaru całkowitej siły pionowej wywieranej przez stopkę przy różnych odczytach lub poziomach stopki wybranych do kalibracji. Stopka powinna być doprowadzona do każdego poziomu kalibracji z wyższego poziomu.
Ogólna metoda pomiaru grubości jest następująca: Powlekany materiał umieszcza się płasko na kowadle urządzenia pomiarowego, ale bez naprężenia. Stopkę dociskową stopniowo opuszcza się (bez uderzania) na materiał, przytrzymuje przez 10 sekund, a następnie obserwuje się odczyt na tarczy. Podobne pomiary wykonuje się w co najmniej pięciu różnych miejscach, równomiernie rozłożonych na powierzchni powlekanego materiału, z wyłączeniem obszaru przylegającego do każdej krawędzi materiału oraz obszaru o szerokości jednej dziesiątej szerokości materiału lub 2,5 m od każdego końca rolki lub kawałka. Średnia z pięciu lub więcej pomiarów jest podawana jako średnia grubość.
Do określania masy stosuje się zazwyczaj metodę masową, która odnosi się do kawałka, wycinka lub rolki. Cały kawałek, wycinek lub rolkę waży się na skalibrowanej wadze z dokładnością do 0,25%, mierzy się długość i szerokość powlekanej tkaniny, a następnie oblicza i podaje masę w gramach na metr kwadratowy z dokładnością do 2,8 g.
Stosowana metoda pobierania próbek masowych jest następująca: z powlekanej tkaniny wycina się próbkę o powierzchni co najmniej 129 cm² lub serię próbek o łącznej powierzchni co najmniej 50 mm² i powierzchni co najmniej 129 cm², waży się ją na skalibrowanej wadze z dokładnością do 0,25%, a masę oblicza się i podaje w gramach na metr kwadratowy. Próbki nie należy pobierać bliżej niż na jedną dziesiątą szerokości tkaniny, chyba że zostanie użyta próbka obejmująca całą szerokość tkaniny.
Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowania zgodne z normą ASTM D751 dotyczącą metod badań tkanin powlekanych.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
