
Norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) „ISO 5079 Włókna tekstylne – Wyznaczanie siły zrywającej i wydłużenia przy zerwaniu pojedynczych włókien” opisuje metodę badawczą i warunki wyznaczania siły zrywającej i wydłużenia przy zerwaniu pojedynczych włókien w stanie kondycjonowanym lub mokrym. Te oznaczenia właściwości włókien zazwyczaj nie dają takich samych wyników, gdy są przeprowadzane na różnych typach urządzeń badawczych. Aby uniknąć takich rozbieżności, niniejsza norma ogranicza się do użycia maszyny wytrzymałościowej o stałej szybkości wydłużenia. Ma ona zastosowanie do wszystkich włókien, w tym włókien karbowanych, pod warunkiem, że dostępna długość włókna pozwala na długość pomiarową określoną w niniejszej normie. W przypadku włókien naturalnych (zwłaszcza wełny i bawełny) najczęściej przeprowadzaną próbą zerwania jest badanie wiązek włókien (normy ISO 3060 i IWTO 32-82).

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Zasadniczo wydłużenie przy zerwaniu rejestruje się podczas badania. Do obliczenia wytrzymałości na zerwanie wymagana jest również gęstość liniowa poszczególnych włókien lub średnia gęstość liniowa próbki laboratoryjnej. W razie potrzeby rejestruje się siłę i wydłużenie przy zerwaniu.
Atmosfera przedkondycjonująca, klimatyzacyjna i testowa powinna być zgodna z wymaganiami normy ISO 139.
Aby upewnić się, że próbka jest reprezentatywna dla danego materiału, a próbka badawcza pobrana z próbki laboratoryjnej jest reprezentatywna dla tej próbki, pobieranie próbek należy przeprowadzić zgodnie z normą ISO 1130. W przypadku włókien ciętych, długość musi być wystarczająca, aby umożliwić badanie przy wybranej długości mierzonej. W przypadku włókien ciągłych, próbkę należy pociąć na krótkie odcinki, aby uzyskać długość mierzoną na 20 mm. Uchwyć poszczególne odcinki włókien ciągłych za jeden koniec szczypcami i ostrożnie wyjmij z nich wymaganą liczbę próbek badawczych. Efektywna część badanego włókna nie może zostać uszkodzona podczas przygotowywania próbki.
Próbki testowe są kondycjonowane, a testy przeprowadzane są w standardowej atmosferze określonej powyżej.
Maszynę reguluje się w następujący sposób, aby wydłużyć próbkę testową:
W przypadku włókien o nadmiernie dużym lub zbyt małym wydłużeniu, strony mogą stosować różne prędkości wydłużenia za zgodą. Jeżeli nominalne wydłużenie przy zerwaniu jest nieznane, przybliżoną wartość określa się poprzez badanie wstępne. W przypadkach, gdy wydłużenie przy zerwaniu uzyskane w badaniu wstępnym wynosi około 8% lub 50%, strony uzgodnią jedną z powyższych prędkości badania. Jeżeli wyniki końcowe nieznacznie różnią się od wyników uzyskanych w badaniu wstępnym, nie ma potrzeby powtarzania badania z inną prędkością. Jeżeli dla tego samego włókna wymagane są zarówno gęstość liniowa, jak i siła zrywająca, gęstość liniowa włókna powinna zostać określona zgodnie z normą ISO 1973 przed przeprowadzeniem próby rozciągania.
Naprężenie wstępne stosowane w próbie rozciągania w stanie kondycjonowanym lub mokrym jest określone w następujący sposób.
Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowania zgodne z normą ISO 5079 Włókna Tekstylne – Oznaczanie Wytrzymałości na Zerwanie i Wydłużenia Przy Zerwaniu Pojedynczych Włókien.
