
W normie ISO 13934-1 opracowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) zdefiniowano metodę testową w celu określenia maksymalnej wytrzymałości i wydłużenia tkanin tekstylnych przy maksymalnej wytrzymałości za pomocą metody paskowej. Tę metodę badawczą stosuje się głównie do tkanych materiałów tekstylnych, w tym do tkanin, które wykazują właściwości rozciągliwe zapewniane przez obecność włókna elastomerowego, obróbkę mechaniczną lub chemiczną. Tę metodę badawczą można również zastosować do tkanin wytworzonych różnymi technikami. Zwykle ta metoda badawcza nie ma zastosowania do geotekstyliów, włóknin, tkanin powlekanych, tkanin włókienno-szklanych oraz tkanin wykonanych z włókien węglowych lub przędzy z taśmy poliolefinowej.

W tej metodzie testowej testy są przeprowadzane w standardowej atmosferze. Metoda ogranicza się do użycia maszyn testujących o stałej szybkości odkształcenia.
Niniejsza norma ma na celu określenie specyficznych właściwości mechanicznych wyrobów tekstylnych za pomocą różnych metod badawczych, zazwyczaj z wykorzystaniem maszyn wytrzymałościowych. Przykładami są: wytrzymałość na rozciąganie, wytrzymałość szwów na rozciąganie, wytrzymałość na rozdzieranie oraz poślizg szwów. W przypadku tych norm metoda badawcza jest akceptowana w zakresie, w jakim jest odpowiednia. Wyników uzyskanych jedną metodą nie należy porównywać z wynikami uzyskanymi innymi metodami.
Do celów niniejszego standardu
Nasza organizacja, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które wykonała dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, z wyszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowanym wyposażeniem technologicznym, w zakresie normy ISO 13934-1, do określania właściwości wytrzymałościowych na rozciąganie tkaniny metodą pasmową przy maksymalnej wytrzymałości i maksymalnej wytrzymałości.Wyznaczanie wydłużenia świadczy również usługi badawcze.
