Norma ISO 2286 „Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Określanie właściwości rolek” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:
Dla celów niniejszej normy szerokość użytkowa oznacza szerokość tkaniny powlekanej, z wyłączeniem krawędzi, która ma stałe właściwości, jest prawidłowo wykończona i wolna od niedopuszczalnych wad.
Rejestruje się temperaturę i wilgotność powietrza, przy których wykonano pomiar, wraz z wyjaśnieniem, czy powlekana tkanina została zmierzona bezpośrednio z rolki, czy po pozostawieniu bez naprężenia. W przypadku dostępności środowiska umożliwiającego kontrolowanie temperatury i wilgotności powietrza, zaleca się kondycjonowanie powlekanych tkanin w środowisku zgodnym z metodą kondycjonowania określoną w normie ISO 2231 „1” przez co najmniej 16 godzin przed pomiarem długości, szerokości i masy netto. Podczas pomiaru długości lub szerokości zaleca się również rozwinięcie tkaniny na płaskiej powierzchni i pozostawienie jej do osiągnięcia równowagi bez naprężenia przez co najmniej 16 godzin.
Aby zmierzyć długość tkaniny powlekanej, należy postępować zgodnie z opisem w niniejszym dokumencie lub użyć innego odpowiedniego sprzętu mechanicznego, elektromechanicznego lub fotoelektrycznego. Alternatywne metody pomiaru mogą jednak nie być odpowiednie dla rozciągliwych tkanin powlekanych, takich jak te z dzianinowym podłożem. Odcięty koniec rolki jest odcinany prostopadle do osi podłużnej rolki, ograniczając cięcie do minimum wymaganego do zapewnienia prostopadłości. Materiał jest rozwijany tak, aby odcięty koniec pokrywał się ze znakiem zerowym na powierzchni pomiarowej, zapewniając brak naprężenia na powierzchni. Po osiągnięciu drugiego końca powierzchni, tył rolki jest odpowiednio oznaczany na obu krawędziach. Zmierzona długość jest następnie przewijana.
Podczas przygotowywania próbek testowych, za pomocą obcinarki należy wyciąć pięć próbek testowych z próbki, rozmieszczonych mniej więcej po przekątnej i w miarę równomiernie na całej szerokości użytkowej próbki, tak aby odpowiadały one całej szerokości powlekanej tkaniny. Nie dopuszcza się odległości 50 mm od krawędzi próbki. Żadna próbka testowa nie powinna być pobierana w odległości mniejszej niż 1 m od końca wyprodukowanej rolki.
O ile strony nie uzgodnią inaczej i nie pominą suszenia, próbki do badań suszy się do uzyskania stałej masy w temperaturze 65°C plus/minus 5°C w atmosferze o wilgotności względnej nieprzekraczającej 10%. Próbki do badań kondycjonuje się zgodnie z metodą kondycjonowania określoną w normie ISO 2231 „1”, a masę każdej próbki określa się z dokładnością do 5 mg, a powierzchnię z dokładnością do 1%. Wszelkie szacunki masy powierzchniowej powlekanej tkaniny, uzyskane na podstawie całkowitej masy netto rolki oraz jej znanej długości i szerokości, mogą być niedokładne, ponieważ cała powlekana tkanina nie może być normalnie kondycjonowana do stanu równowagi w standardowej atmosferze. Takie niedokładności wynikają z nadmiernego lub niedostatecznego odzysku wilgoci w całej rolce.
Dla każdego z pięciu elementów testowych oblicza się całkowitą masę na jednostkę powierzchni w gramach na metr kwadratowy, korzystając ze wzoru podanego w normie.
Przy określaniu masy powierzchniowej podłoża, określona procedura usuwania powłoki z tkaniny podłoża zależy od charakteru zarówno powłoki, jak i samego podłoża. W rzeczywistości, dla niektórych rodzajów powłok nie ma znanej metody usuwania. W takim przypadku należy to zaznaczyć w raporcie z badań.
Zasadniczo powłokę usuwa się za pomocą środka zdzierającego z tych samych próbek, które wykorzystano do określenia masy całkowitej na jednostkę powierzchni. Zdjęte próbki są suszone, kondycjonowane i ważone. Proces powtarza się aż do uzyskania stałej masy.
Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Tkaninę przeznaczoną do badania kondycjonuje się zgodnie z metodą kondycjonowania nr „1” normy ISO 2231. W momencie pomiaru rejestruje się temperaturę i wilgotność powietrza.
Przed każdym pomiarem, stopka dociskowa i kowadło są czyszczone, a wskaźnik zegarowy jest ustawiany tak, aby wskazywał zero, gdy kowadło i stopka dociskowa stykają się. Co najmniej pięć pomiarów grubości jest wykonywanych w równych odstępach na całej szerokości użytkowej materiału, z wyłączeniem 50 mm od krawędzi materiału. Podczas pomiaru materiał jest umieszczany na kowadle, upewniając się, że jest gładki, bez przypadkowych zmarszczek lub zagnieceń i bez żadnego naprężenia. Jeśli na materiale występują celowe zmarszczki, nie należy próbować ich prostować przed wykonaniem pomiaru. Stopka dociskowa jest powoli opuszczana na materiał i przytrzymywana w miejscu, aż odczyt wskaźnika się ustabilizuje. Jeśli trwa to dłużej niż 30 sekund, czas potrzebny do stabilizacji jest rejestrowany w raporcie z testu. Odczyt wskaźnika zegarowego jest rejestrowany z dokładnością do 0,01 mm. Nie należy wykonywać żadnych pomiarów w odległości mniejszej niż 1 m od końca wyprodukowanej rolki.
Normy ISO 2286 zastępują normę „DIN 53352 Badania sztucznej skóry i podobnych materiałów arkuszowych – Oznaczanie masy na jednostkę powierzchni”.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 2286 „Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie właściwości rolek”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
