EN 12772 Obuwie – Metody badań podeszew zewnętrznych – Stabilność wymiarowa

Norma europejska „EN 12772 Obuwie - Metody badań podeszew zewnętrznych - Stabilność wymiarowa” opisuje metodę określania skurczu liniowego po podgrzaniu próbek testowych wykonanych z podeszew zewnętrznych.

Dla celów niniejszej normy stabilność wymiarowa oznacza zmniejszenie odległości między dwoma punktami odniesienia na próbce przed i po ogrzaniu w powietrzu w określonych warunkach. Skurcz ten jest wyrażony jako procent odległości początkowej.

W testach wykorzystywane są następujące urządzenia i materiały:

• Stalowa linijka z podziałką w milimetrach.
• Szablony i skalpel lub inne ostre ostrze do wycięcia dwóch punktów odniesienia na próbce testowej, w odległości 100 mm lub 50 mm.
• Piekarnik z termostatem umożliwiający podgrzewanie próbek testowych do temperatury 70 stopni plus/minus 2 stopnie i utrzymanie wymaganej temperatury z tolerancją 2 stopni przez cały okres ogrzewania.
• Urządzenie umożliwiające pomiar odległości między dwoma nacięciami na płaskiej powierzchni, oddalonymi od siebie o 50 mm lub 100 mm, z dokładnością plus/minus 0,2 mm. Urządzenie to może składać się z:
  • Stalowa linijka z podziałką w milimetrach i lupa x5 lub
  • Przenośny mikroskop lub podobne urządzenie optyczne ze skalą.
• Suwmiarka: Suwmiarka oparta na solidnej podstawie i obciążona ciężarem własnym, tak aby wywierała nacisk 10 kPa plus/minus 3 kPa. Przyrząd ten ma płaską, okrągłą suwmiarkę o średnicy 10 mm plus/minus 0,1 mm, zgodnie z definicją w normie ISO 4648. Suwmiarka ma podziałkę 0,01 mm.

Próbki do badań pobiera się zgodnie z normą EN 13400. Wszystkie próbki do badań muszą być kondycjonowane zgodnie z normą EN 12222 przez co najmniej 24 godziny przed badaniem. Należy zbadać próbki pokrywające całą grubość podeszwy zewnętrznej. Wymagane są co najmniej trzy próbki do badań.

Używając skalpela lub innego ostrego ostrza i stalowej linijki, wytnij próbki do badań o wymiarach i tolerancjach przedstawionych na rysunku. Wykonaj dwa równoległe nacięcia referencyjne, w odstępach nie większych niż 0,5 mm, na całej szerokości zewnętrznej powierzchni próbki: 100 mm plus/minus 5 mm dla dużej próbki i 50 mm plus/minus ±5 mm dla małej próbki.

Przed obróbką cieplną odległość między nacięciami referencyjnymi wzdłuż linii środkowej mierzy się z dokładnością do 0,2 mm. Do obróbki cieplnej próbki umieszcza się poziomo w piecu (podpartym materiałem, aby zapewnić odpowiednią cyrkulację powietrza ze wszystkich stron) i utrzymuje w temperaturze 70°C (+/- 2°C) przez 24 godziny (+/- 0,5 godziny).

Po zakończeniu obróbki cieplnej próbkę wyjmuje się z pieca. Próbki umieszcza się w atmosferze standardowej na co najmniej 30 minut. Jeśli próbki są zakrzywione, do pomiaru trzyma się je prosto. Jeśli nacięcia pomiarowe są poszerzone, należy przyjąć punkt pomiarowy jako środek nacięcia. Odległość między tymi nacięciami mierzy się wzdłuż linii środkowej, jak pokazano na rysunku, za pomocą odpowiedniego przyrządu z dokładnością do 0,2 mm.

Dla każdej próbki testowej oblicza się skurcz odległości między nacięciami odniesienia, powstały w wyniku obróbki cieplnej, i wyraża go jako procent pierwotnej odległości. Za wynik przyjmuje się najgorszą z trzech wartości. Skurcz oblicza się w procentach, korzystając ze wzoru podanego w normie.

Krótko mówiąc, norma EN 12772 zawiera metodę badawczą służącą do oceny odporności podeszew zewnętrznych butów na zginanie oraz ich odporności na wielokrotne zginanie bez pękania i pogorszenia jakości. Norma ta ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia trwałości i bezpieczeństwa podeszew zewnętrznych w różnych rodzajach obuwia, w tym w obuwiu sportowym, codziennym i roboczym, gdzie elastyczność jest niezbędna dla komfortu i wydajności.

Norma ta jest zgodna z innymi normami dotyczącymi obuwia, takimi jak „ISO 20344 Środki ochrony indywidualnej – Metody badań obuwia” i „EN 12770 Obuwie – Metody badań podeszew zewnętrznych – Odporność na ścieranie”, co pozwala na kompleksową ocenę wydajności podeszew zewnętrznych.

Zakres normy EN 12772 obejmuje:

• Próbki testowe: Materiały podeszwowe (np. guma, poliuretan, PCV lub skóra) jako fragmenty testowe lub całe podeszwy.
• Przedmiot testu: odporność na powstawanie i rozwój pęknięć pod wpływem wielokrotnego zginania, symulującego warunki chodzenia lub biegania.
• Wyłączenia: Nie obejmuje innych właściwości, takich jak odporność na zużycie (EN 12770) lub stabilność wymiarowa (EN 12771).

Obszary zastosowania tej normy to:

• Kontrola jakości: Weryfikacja trwałości podeszwy zewnętrznej w trakcie produkcji.
• Rozwój produktu: testowanie nowych materiałów lub konstrukcji pod kątem elastyczności i trwałości.
• Zgodność z przepisami prawnymi: Zapewnienie zgodności z normami bezpieczeństwa UE, takimi jak obuwie ochronne objęte rozporządzeniem (UE) 2016/425.
• Bezpieczeństwo konsumenta: zapobieganie przedwczesnemu uszkodzeniu podeszwy, które może prowadzić do poślizgnięć lub urazów.

W rezultacie norma EN 12772 zapewnia solidną, znormalizowaną metodę oceny odporności podeszwy zewnętrznej na zginanie, gwarantując, że obuwie wytrzyma trudy wielokrotnego zginania bez uszczerbku dla bezpieczeństwa i komfortu. Symulując rzeczywiste obciążenia, norma ta pomaga producentom dostarczać trwałe produkty i spełniać wymogi prawne. Wraz z rozwojem materiałów obuwniczych, norma EN 12772 pozostaje kamieniem węgielnym jakości i innowacji w projektowaniu podeszwy zewnętrznej.

Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia zespół doświadczonych specjalistów i dysponuje szeroką infrastrukturą do przeprowadzania testów, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodnie z normą EN 12772 Obuwie – Metody badań podeszw zewnętrznych – Stabilność wymiarowa.