DIN 60001-2 Włókna tekstylne – Formy włókien i metody produkcji

Zgodnie z normą „DIN 60001-2 Włókna tekstylne – Formy włókien i metody produkcji”, opracowaną przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), włókna tekstylne mogą występować w różnych formach, a w przypadku włókien syntetycznych – być produkowane w różnych formach, zgodnie z definicją zawartą w normach DIN 60001-1 i DIN 60001-3. Norma ta definiuje terminy dotyczące włókien i form ich produkcji. Wymienione tutaj terminy można łączyć z definicjami rodzajów włókien zgodnie z normami DIN 60001-1 i DIN 60001-3.

Kształty podłużne i poprzeczne włókien naturalnych zależą od ich wzrostu. Z wyjątkiem włókien kokonowych owadów przędzących jedwab, które osiągają długość przekraczającą 1.000 metrów i są uważane za ciągłe w rozumieniu niniejszej normy, wszystkie włókna naturalne mają skończoną długość. Nawet jeśli nie zawsze są one następnie przędzone, nazywa się je włóknami ciętymi. Zamiast tego są one przetwarzane na włókniny stosowane do produkcji filców, włóknin lub watoliny (norma DIN 61210). Krótkie, nieprzędne włókna naturalne nazywane są włóknami flokowymi lub flokiem.

Procesy związane z ekstrakcją włókien, przygotowaniem do przędzenia, wstępnym przędzeniem, przędzeniem i ewentualnym wykańczaniem prowadzą do uzyskania krótszych włókien, które można poddać dalszej obróbce. Niektóre terminy techniczne są powszechnie używane w niektórych dziedzinach. Naturalny kształt przekroju poprzecznego włókien naturalnych jest zbliżony do okrągłego (np. wełna i włosy), płaski (np. jedwab tussah) lub nieregularny (np. bawełna).

Podczas produkcji włókien chemicznych możliwe jest nadawanie im specjalnego kształtu, np. zgodnie z:

• długość
• Sekcja
• powierzchnia
• Zginać

Terminy związane z kształtami włókien chemicznych są wymienione w normie. Inne metody produkcji są zawarte w normach DIN 60900-1, DIN 60900-5 i DIN 60021. Tkaniny wytwarzane z włókien chemicznych w procesach zintegrowanych nie są uwzględnione.

DIN 60001-2 to niemiecka norma techniczna dotycząca włókien tekstylnych, a w szczególności ich form i procesów wytwarzania. Norma ta jest częścią szerszej serii norm DIN 60001, obejmującej różne aspekty materiałów włókienniczych. Norma DIN 60001-2 jest szczególnie ważna dla specjalistów z branży tekstylnej, ponieważ definiuje terminologię i klasyfikacje form włókien i metod wytwarzania, zapewniając spójność i przejrzystość w komunikacji technicznej.

Norma DIN 60001-2:1990-10 „Włókna tekstylne; Formy włókien i produkcja” definiuje znormalizowane terminy dotyczące różnych form, jakie mogą przyjmować włókna tekstylne, oraz stosowanych procesów produkcyjnych, w szczególności włókien syntetycznych (chemicznych). Norma ta uzupełnia normę DIN 60001-1, która koncentruje się na włóknach naturalnych, oraz normę DIN 60001-3, która dotyczy włókien syntetycznych. Definiując te terminy, norma DIN 60001-2 ułatwia precyzyjną komunikację między producentami, badaczami i innymi podmiotami w łańcuchu dostaw tekstyliów. Norma jest szczególnie przydatna do określania właściwości włókien w produkcji, kontroli jakości i etykietowaniu produktów.

Główne cele normy DIN 60001-2 to:

• Podaj jasne definicje rodzajów włókien (np. włókna cięte, włókna ciągłe lub włókna włókniste).
• Opisz formy produkcji (np. procesy przędzenia, takie jak przędzenie z topienia, przędzenie na mokro i przędzenie na sucho) włókien chemicznych.
• Aby zapewnić spójność terminologiczną w niemieckim przemyśle tekstylnym i zgodność z normami międzynarodowymi, tam gdzie ma to zastosowanie.

Norma DIN 60001-2 koncentruje się na następujących kluczowych obszarach:

• Formy włókien: Włókna tekstylne, zarówno naturalne, jak i syntetyczne, mogą występować w różnych formach fizycznych, w zależności od ich przeznaczenia. Norma DIN 60001-2 klasyfikuje te formy, w tym:
  • Włókna grube: Krótkie włókna pocięte na określone długości, często przypominające włókna naturalne, takie jak bawełna lub wełna.
  • Włókna: Włókna ciągłe w formie monofilamentów (pojedynczych pasm) lub multifilamentów (wiele pasm połączonych ze sobą).
  • Wersja robocza: Ciągła wiązka włókien, zwykle stosowana jako produkt pośredni przed pocięciem na włókna cięte.
  • Taśmy włókniste: skupiska włókien ułożone płasko, w formie wstążki, często stosowane w produkcji materiałów włókninowych.

Definicje te pomagają ujednolicić sposób opisywania włókien w specyfikacjach i dokumentacji produktu.

• Procesy produkcji włókien chemicznych: Niniejsza norma zawiera terminologię dotyczącą procesów produkcji włókien syntetycznych syntetyzowanych ze związków chemicznych. Główne procesy produkcyjne to:
  • Przędzenie z fazy stopionej: Proces, w którym polimer jest topiony i wytłaczany przez dysze przędzalnicze w celu utworzenia włókien (stosowanych np. do poliestru lub nylonu).
  • Przędzenie na mokro: Metoda, w której roztwór polimeru jest wytłaczany do kąpieli koagulacyjnej w celu zestalenia włókien (stosowana na przykład w przypadku wiskozy lub akrylu).
  • Przędzenie na sucho: technika, w której roztwór polimeru jest wytłaczany w strumieniu gorącego powietrza w celu utworzenia włókien poprzez odparowanie rozpuszczalnika (stosowana np. w przypadku włókien octanowych).

Norma DIN 60001-2 ujednolica te terminy, zapewniając, że producenci i dostawcy będą stosować spójny język podczas omawiania technik produkcji.

• Powiązanie z innymi normami: Norma DIN 60001-2 jest powiązana z innymi częściami serii DIN 60001, takimi jak:
  • Norma DIN 60001-1 definiuje włókna naturalne i ich kody literowe.
  • Norma DIN 60001-3 obejmuje włókna syntetyczne.
  • Norma DIN 60001-4 dotyczy kodów włókien.

Ponadto część treści norm DIN 60001 została zastąpiona normami międzynarodowymi, takimi jak „ISO 2076 Tekstylia – Włókna sztuczne – Nazwy ogólne”, które stanowią szersze ramy nomenklatury włókien tekstylnych.

Norma DIN 60001-2 stosowana jest w różnych kontekstach w przemyśle tekstylnym:

• Produkcja: Producenci tekstyliów stosują tę normę w celu określenia form włókien i metod produkcji w swoich procesach oraz zapewnienia kompatybilności z dalszymi zastosowaniami.
• Kontrola jakości: Standaryzowana terminologia pomaga testować i weryfikować właściwości włókien, takie jak długość, wytrzymałość i jednorodność.
• Etykietowanie produktów: Sprzedawcy detaliczni i producenci opierają się na tej normie, aby dokładnie opisać zawartość włókien w odzieży i innych produktach tekstylnych.
• Badania i rozwój: Naukowcy wykorzystują tę normę w celu dokumentowania i przekazywania wyników badań dotyczących nowych form włókien lub technik wytwarzania.

Norma DIN 60001-2 odzwierciedla stan technologii tekstylnej w momencie jej pierwszej publikacji. Chociaż nadal obowiązuje w wielu zastosowaniach, postęp w produkcji włókien (np. włókien zrównoważonych lub nanotechnologii) może nie być w pełni uwzględniony. Użytkownicy powinni porównać ją z nowszymi normami, takimi jak DIN ISO 2076, aby zapewnić jej zgodność z aktualnymi praktykami branżowymi.

W rezultacie norma DIN 60001-2 odgrywa kluczową rolę w przemyśle tekstylnym, zapewniając jasną i spójną terminologię dotyczącą form włókien i procesów produkcyjnych. Skupienie się na włóknach naturalnych i syntetycznych czyni ją cennym źródłem wiedzy dla producentów, kontrolerów jakości i badaczy. Mimo że norma jest częścią ugruntowanej serii norm, użytkownicy powinni być świadomi jej aktualnego statusu i korzystać z powiązanych lub zaktualizowanych norm, aby zapoznać się z najnowszymi osiągnięciami w branży.

Norma DIN 60001-2 jest niemiecką normą krajową i jest zgodna z normami europejskimi dotyczącymi oceny jakości i trwałości tekstylnych pokryć podłogowych.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą „DIN 60001-2 Włókna tekstylne – Formy włókien i metody produkcji”.