Norma ISO 9073, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów pod głównym tytułem „Tekstylia - Metody badań włóknin”:
Norma ISO 9073-1 opisuje metodę pomiaru powierzchni i masy badanej próbki oraz obliczania jej masy na jednostkę powierzchni w gramach na metr kwadratowy. W niniejszej części normy ISO 9073 określono następujące wymagania alternatywne do wymagań wymienionych w normie ISO 3801:
Norma ISO 9073-2 opisuje metody określania grubości normalnych i nieporęcznych włóknin pod pewnym ciśnieniem. Przyjmuje się, że włókniny mają technologiczne cechy wspólne nie tylko z wyrobami tekstylnymi, ale również z wyrobami papierowymi czy z tworzyw sztucznych. Tymczasem istnieje inna metoda badania tekstyliów służąca do określania grubości (ISO 5084). Jednakże, aby sprostać specyficznym potrzebom włóknin, w tej części normy ISO 9073 określono następujące wymagania alternatywne do wymagań wymienionych w normie ISO 5084:
Norma ISO 9073-3 opisuje metodę, która polega na przyłożeniu siły wzdłużnej ze stałą szybkością wydłużania na próbkę badaną o danej długości i szerokości oraz wyznaczeniu wartości wytrzymałości na zerwanie i wydłużenia z zarejestrowanej krzywej siła-wydłużenie. Aby sprostać specyficznym potrzebom włóknin, w tej części normy ISO 9073 ustanowiono następujące wymagania jako alternatywę dla wymienionych w normie ISO 5081:
Norma ISO 9073-4 opisuje metodę wyznaczania wytrzymałości na rozdzieranie włóknin metodą trapezoidalną. Ta metoda ma zastosowanie do włóknin. Maszyna wytrzymałościowa o stałym przełożeniu to maszyna wytrzymałościowa, w której jeden chwytak jest nieruchomy, podczas gdy drugi porusza się ze stałą prędkością podczas całego testu, a cały system testujący jest praktycznie wolny od odchyleń.
Norma ISO 9073-5 opisuje metodę wyznaczania odporności na mechaniczne przenikanie włóknin przez kulkę o zadanej średnicy. Ta metoda jest przeznaczona przede wszystkim do stosowania na włókninach o stopniu elastyczności, dla którego nie można zastosować zwykłej próby na rozerwanie. Włóknina to tkanina wykonana bezpośrednio z wstęgi włóknistej, bez niezbędnego przygotowania przędzy do tkania i dziania.
Norma ISO 9073-6 opisuje następujące metody oceny niektórych aspektów zachowania się włóknin w obecności cieczy: czas wchłaniania cieczy, zdolność wchłaniania cieczy oraz szybkość zasysania cieczy (kapilarność). Testy nie dotyczą żadnych tkanin zawierających materiały superchłonne. Czas chłonności cieczy to czas potrzebny do całkowitego zwilżenia próbki materiału chłonnego cieczą badaną, czyli do wchłonięcia cieczy do jej wnętrza w określonych warunkach. Zdolność pochłaniania cieczy to masa cieczy pochłoniętej przez jednostkę masy absorbera badawczego, wyrażona jako procent masy absorbera badawczego, w określonych warunkach i po określonym czasie.
Norma ISO 9073-7 opisuje sposób określania długości gięcia włóknin. Ta metoda nie ma zastosowania do kompozytów i laminatów. Długość zgięcia to długość prostokątnego paska tkaniny, który zgina się pod własnym ciężarem pod kątem 7,1 stopnia, przy czym jeden koniec jest unieruchomiony, a drugi wolny.
Norma ISO 9073-8 opisuje metodę pomiaru czasu przejścia cieczy (symulowanej moczu) dla włóknin. Metoda ta nie symuluje warunków stosowania wyrobów gotowych. Inne międzynarodowe normy mające zastosowanie do tekstyliów, papieru, tworzyw sztucznych, gumy lub innych materiałów można również zastosować do badania niektórych właściwości włóknin.
Norma ISO 9073-9 opisuje metodę badań określania współczynnika odlewania tkanin (włóknin, tkanin i dzianin). Podatność na układanie to zdolność okrągłej próbki tkaniny o znanym rozmiarze do odkształcania się po zawieszeniu w określonych warunkach.
Norma ISO 9073-10 opisuje metodę testową pomiaru kłaczków suchych włóknin. Metodę tę stosuje się również do innych materiałów tekstylnych.
Norma ISO 9073-11 dotycząca pomiaru ilości płynu testowego (symulowanego moczu) spływającego po próbce włókninowej, gdy określona masa płynu testowego jest wylewana na próbkę włókninową nałożoną na standardowy środek chłonny i nachyloną płaszczyznę oraz umieszczoną na próbka do badań z włókniny. Opisano metody badań. Niniejsza metoda badawcza nie ma na celu symulowania warunków użytkowania wyrobów gotowych. Norma oferuje trzy alternatywne metody:
Norma ISO 9073-12 opisuje metodę oceny chłonności tkanin, gdy jedna strona ma kontakt z cieczą, a tkanina jest poddana naciskowi mechanicznemu. Ten test ma na celu umożliwienie porównania materiałów chłonnych, takich jak włókniny, i nie ma na celu symulowania warunków użytkowania gotowych produktów.
Norma ISO 9073-13 opisuje metodę pomiaru czasu przejścia dla każdej z trzech kolejnych dawek płynu (symulowanego moczu) nakładanego na powierzchnię badanego fragmentu pokrycia z włókniny. Ta metoda testowa służy do kontroli jakości i ma na celu porównanie czasu transportu dla różnych zapasów pokrycia z włókniny.
Norma ISO 9073-14 opisuje metodę testową do badania zdolności materiału otulającego pieluchę do przeciwstawiania się wstecznemu przenoszeniu na skórę cieczy, która już przeniknęła przez materiał otulający. Ta metoda odpowiada powtarzanemu czasowi przejścia cieczy opisanemu w normie ISO 9073-13. Ta metoda testowa służy do kontroli jakości i jest przeznaczona do porównania odrzutu dla różnych surowców włókninowych i procesów.
Norma ISO 9073-15 opisuje metodę pomiaru przepływu powietrza, które przechodzi pionowo przez dany obszar tkaniny. Ta metoda ma zastosowanie do większości włóknin, takich jak laminaty poddane lub niepoddane obróbce.
Norma ISO 9073-16 opisuje próbę ciśnienia hydrostatycznego, która mierzy odporność włóknin na przenikanie wody przy różnych ciśnieniach hydrostatycznych. Metodę tę stosuje się do wszelkich włóknin przeznaczonych do stosowania jako bariera przed przenikaniem cieczy.
Norma ISO 9073-17 opisuje metodę pomiaru odporności tkanin na przenikanie wody w wyniku uderzenia. Test penetracji wody (uderzenie sprayem) stosuje się do tkanin, od których oczekuje się, że będą wykazywać pewien stopień wodoodporności lub hydrofobowości. Wyniki uzyskane tą metodą zależą od wodoodporności włókien lub obróbki zastosowanej do gotowego materiału, jak również od budowy materiału.
Norma ISO 9073-18 opisuje procedurę badania wytrzymałości na rozciąganie w celu określenia wytrzymałości na zerwanie i wydłużenia większości włóknin. Zawiera instrukcje dotyczące badania mokrych próbek. Ta metoda ma zastosowanie do większości włóknin, ale nie jest zalecana do włóknin o dużej rozciągliwości.
Nasza organizacja świadczy również usługi testowania włóknin w zakresie normy ISO 9073, z wyszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, które zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
