DIN 53842-1 Badania tekstyliów – Test rozciągania węzłów dla przędz jedno- i wielowarstwowych

Norma „DIN 53842-1 Badania tekstyliów – Badanie wytrzymałości na rozciąganie węzłów dla przędz jedno- i wielowarstwowych”, wydana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), opisuje procedurę badania wytrzymałości na rozciąganie węzłów dla przędz jedno- i wielowarstwowych. Norma ta jest stosowana jako punkt odniesienia i pozostaje ważna w wielu laboratoriach badawczych tekstyliów oraz specyfikacjach sprzętu na całym świecie, zwłaszcza w krajach europejskich.

Test rozciągania węzła określa maksymalną wytrzymałość na rozciąganie (wytrzymałość na zerwanie) przędzy, gdy węzeł jest zawiązany w sekcji testowej. Test ten ocenia, jak przędza zachowuje się pod wpływem naprężenia osłabionego przez węzeł. Jest to częsty przypadek w przetwórstwie tekstyliów, tkactwie, dziewiarstwie, szyciu lub zastosowaniach końcowych, gdzie przędze mogą zawierać węzły lub pętelki.

Metoda ta jest szczególnie użyteczna przy ocenie następujących aspektów:

• Osłabienie spowodowane jakością przędzy i sposobem wiązania.
• Nadaje się do zastosowań o wysokim napięciu (np. nici do szycia, nici przemysłowe)
• Porównanie ze standardowymi próbami rozciągania płaskiego (np. normą DIN EN ISO 2062)

Odpowiednia norma „DIN 53843-1 Badania tekstyliów - Badanie rozciągania pętli - Przędze” obejmuje badanie rozciągania pętli dla przędz, natomiast norma „DIN 53842-2 Badania tekstyliów - Badanie rozciągania węzłów przędz dziewiarskich na sieci rybackie” dotyczy badania rozciągania węzłów przędz siatkowych stosowanych w sieciach rybackich.

Podstawowe aspekty metody badawczej określonej w normie DIN 53842-1 są następujące:

• Węzeł należy zawiązać na długości pomiaru swobodnego próbki przędzy.
• Następnie próbkę poddaje się obciążeniu rozciągającemu (zwykle na maszynie wytrzymałościowej o stałej szybkości wydłużenia), aż do pęknięcia.
• Badanie mierzy maksymalną siłę rozciągającą w chwili zerwania.
• Metodę tę można stosować zarówno do przędz pojedynczych, jak i skręcanych (karbowanych).

Metoda ta pozwala określić wytrzymałość węzłową, która jest na ogół niższa od wytrzymałości na pękanie w linii prostej z powodu naprężeń zginających i ściskających w punktach węzłowych.

Laboratoria zazwyczaj przeprowadzają ten test na próbkach poddanych kondycjonowaniu (w standardowej atmosferze dla tekstyliów) i podają wyniki wraz z gęstością liniową w celu obliczenia wytrzymałości, jeśli jest to konieczne.

Laboratoria badające tekstylia, producenci przędzy i producenci maszyn rutynowo stosują normę DIN 53842-1 wraz z innymi testami przędzy, takimi jak:

• Wytrzymałość na zerwanie i wydłużenie pojedynczego końca (norma DIN EN ISO 2062)
• Test rozciągania pętli (norma DIN 53843-1)
• Określanie skrętu (norma DIN EN ISO 2061)
• Gęstość liniowa (norma DIN EN ISO 2060)

Normę tę uwzględnia się w instrukcjach obsługi instytutów badawczych i laboratoriów uniwersyteckich, a także w broszurach dołączanych do urządzeń niektórych producentów.

Krótko mówiąc, norma DIN 53842-1 określa metodologię badania tekstyliów, a w szczególności określania sprężystości tkanin pod wpływem obciążeń rozciągających. Norma ta jest szeroko stosowana w inżynierii tekstylnej, kontroli jakości i laboratoriach badawczych.

Norma DIN 53842-1 definiuje metodę przeznaczoną specjalnie do pomiaru właściwości elastycznych materiałów tekstylnych:

• Wydłużenie sprężyste (o ile tkanina rozciąga się pod wpływem siły)
• Zachowanie powrotu do stanu pierwotnego (jak dobrze powraca do swojego pierwotnego kształtu)
• Odkształcenie trwałe (wydłużenie pozostające po usunięciu obciążenia)

Niniejsza norma ma zastosowanie w szczególności do:

• Tkaniny dzianinowe
• Materiały tkane elastyczne
• Tekstylia techniczne (np. odzież sportowa, tekstylia medyczne)

Opisana metoda polega na poddaniu próbki tkaniny kontrolowanej sile rozciągającej i obserwacji jej zachowania w czasie. Metoda zazwyczaj przebiega według następujących kroków:

• Przygotowanie próbek: Próbki są cięte do określonych wymiarów. Próbki są kondycjonowane w standardowej temperaturze i wilgotności.
• Faza obciążenia: Stopniowo przykładana jest określona siła. Mierzy się powstałe wydłużenie.
• Faza utrzymania: siła jest utrzymywana przez określony czas.
• Faza zwolnienia: Siła zostaje usunięta, a po określonym okresie relaksacji mierzony jest czas powrotu do stanu początkowego.

Główne parametry mierzone tą metodą są następujące:

• Całkowity procent wydłużenia
• Procent wydłużenia sprężystego
• Procent wydłużenia plastycznego (trwałego)
• Procent odzysku

Wartości te pomagają określić, jak tkanina zachowuje się przy wielokrotnym użytkowaniu lub naprężeniu.

Niezbędny sprzęt używany w testach obejmuje:

• Maszyna do wytrzymałości na rozciąganie (stała szybkość wydłużenia)
• Odpowiednie uchwyty na próbki tekstyliów.
• Skala pomiarowa lub tensometr
• Pomieszczenie klimatyzacyjne (opcjonalne, ale zalecane)

Norma DIN 53842-1 jest szeroko stosowana w następujących obszarach:

• Przemysł odzieżowy (np. odzież sportowa, bielizna, tkaniny elastyczne)
• Tekstylia medyczne (np. bandaże uciskowe, opatrunki elastyczne)
• Tekstylia samochodowe (np. pokrowce na siedzenia, tkaniny do wnętrz)
• Tekstylia techniczne i przemysłowe

Znaczenie normy DIN 53842-1 wynika z jej zdolności do zapewnienia, że ​​materiały tekstylne o właściwościach elastycznych zachowują się niezawodnie, spójnie i bezpiecznie w rzeczywistych zastosowaniach. Bez takiej normy oceny rozciągliwości i powrotu do pierwotnego kształtu byłyby bardzo zróżnicowane wśród producentów, co prowadziłoby do niespójnej jakości produktów. Norma ta jest uważana za ważną z następujących powodów:

• Zapewnia stałą jakość: Tkaniny elastyczne muszą zachowywać się przewidywalnie. Norma ta zapewnia jednolitą metodę badań, dzięki której producenci mogą:
  • Produkcja tkanin o jednolitym rozciągnięciu.
  • Utrzymywanie spójnej jakości w różnych partiach produkcyjnych.
  • Porównywanie wyników między dostawcami i laboratoriami.
• Wspomaga funkcjonalność: Wiele produktów tekstylnych opiera swoją funkcjonalność na elastyczności.
  • Odzież sportowa musi być elastyczna i zachowywać kształt.
  • Tekstylia medyczne powinny wywierać kontrolowany nacisk (np. bandaże uciskowe).
  • Bielizna i skarpetki muszą zapewniać wygodę i wsparcie.

Norma ta gwarantuje, że tkaniny rozciągają się dostatecznie, a jednocześnie prawidłowo powracają do pierwotnego kształtu, zapobiegając wiotczeniu lub deformacji.

• Zwiększa trwałość i żywotność: Wielokrotne rozciąganie może z czasem uszkodzić tkaniny. Norma ta pomaga ocenić następujące parametry:
  • Odporność na trwałe odkształcenia.
  • Możliwość powrotu do stanu pierwotnego po wielokrotnym użyciu.
• Zapewnia uczciwe porównania i handel: na światowych rynkach tekstylnych,
  • Kupujący potrzebują obiektywnych danych, aby móc porównywać produkty.
  • Dostawcy muszą spełniać uzgodnione kryteria wydajności.

Norma ta ułatwia realizację następujących celów poprzez stworzenie wspólnego języka technicznego:

• Zatwierdzenie materiałów
• Zapobieganie konfliktom
• Zapewnienie zgodności ze specyfikacjami.

Podsumowując, norma DIN 53842-1 jest kluczowym standardem oceny elastyczności materiałów tekstylnych. Definiując spójną i powtarzalną metodę badań, pomaga ona przedsiębiorstwom zapewnić, że tkaniny nie tylko skutecznie się rozciągają, ale także zachowują swój kształt i funkcjonalność w czasie.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą DIN 53842-1.