EN ISO 2286 Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie właściwości walców

Norma „ISO 2286 Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie właściwości rolek”, która opiera się na normie europejskiej, a następnie została opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN ISO 2286-1 Część 1: Metody określania długości, szerokości i masy netto” opisuje metody określania długości, szerokości i masy netto rolki tkaniny pokrytej gumą lub tworzywem sztucznym.

Dla celów niniejszej normy szerokość użytkowa oznacza szerokość tkaniny powlekanej, z wyłączeniem krawędzi, która ma stałe właściwości, jest prawidłowo wykończona i wolna od niedopuszczalnych wad.

W tych testach powierzchnia pomiarowa składa się z płaskiej, poziomej powierzchni o długości co najmniej 5 m i szerokości co najmniej takiej samej jak badana rolka. Każda podłużna krawędź tej powierzchni powinna być oznaczona odcinkami o długości 1 m. Co najmniej jeden z tych odcinków, najlepiej na końcu powierzchni, powinien być oznaczony w odstępach co 1 cm. Do testów stosuje się podziałkę pomiarową w milimetrach, o długości większej niż szerokość mierzonego materiału. Używa się również podziałki o dokładności do 100 g.

Temperatura i wilgotność powietrza, w których dokonywany jest pomiar, są zazwyczaj rejestrowane, wraz z informacją, czy powlekana tkanina została zmierzona bezpośrednio z rolki, czy po jej uwolnieniu bez naprężenia. Jeśli dostępne jest środowisko umożliwiające kontrolowanie temperatury i wilgotności powietrza, próbkę należy kondycjonować w środowisku zgodnym z metodą kondycjonowania określoną w normie ISO 2231 „1” przez co najmniej 16 godzin przed pomiarem długości, szerokości i masy netto powlekanych tkanin. Ponadto, podczas pomiaru długości lub szerokości, tkaninę należy rozwinąć na płaskiej powierzchni i pozostawić do zrównoważenia bez naprężenia przez co najmniej 16 godzin. Następnie długość, szerokość użytkowa i masa netto są określane zgodnie z normą.

• Norma „EN ISO 2286-2 Część 2: Metody określania całkowitej masy powierzchniowej powłoki, masy powierzchniowej powłoki i masy powierzchniowej podłoża” opisuje metody określania całkowitej masy powierzchniowej tkaniny pokrytej gumą lub tworzywem sztucznym, masy powierzchniowej powłoki oraz masy powierzchniowej tkaniny podłoża. Metody usuwania powłok o określonym składzie znajdują się w załączniku do normy (Załącznik A).

Podczas przygotowywania próbek do badań, pięć próbek do badań wycina się z próbki za pomocą noża, z pozycji zbliżonych do przekątnej i rozmieszczonych w miarę równomiernie wzdłuż użytecznej szerokości próbki, tak aby odpowiadały pełnej szerokości powlekanej tkaniny, z wyjątkiem 50 mm od krawędzi próbki. Żadna próbka do badań nie może znajdować się w odległości mniejszej niż 1 m od końca wyprodukowanej rolki.

O ile strony nie uzgodnią inaczej, aby pominąć proces suszenia, próbki do badań suszy się do stałej masy w atmosferze o wilgotności względnej nie większej niż 10 procent w temperaturze 65°C plus/minus 5°C. Próbki do badań kondycjonuje się zgodnie z metodą kondycjonowania opisaną w normie ISO 2231 „1”, a masę każdej próbki określa się z dokładnością do 5 mg, a powierzchnię każdej próbki z dokładnością do 1 procenta, bez wyjmowania jej z atmosfery kondycjonującej. Wszelkie szacunki masy na jednostkę powierzchni powlekanej tkaniny, uzyskane na podstawie całkowitej masy netto rolki oraz jej znanej długości i szerokości, mogą być niedokładne, ponieważ cała powlekana tkanina nie może być normalnie kondycjonowana do stanu równowagi w standardowej atmosferze. Takie niedokładności wynikają z nadmiaru lub niedoboru odzysku wilgoci w całej rolce.

• Norma „EN ISO 2286-3 Część 3: Metoda określania grubości” opisuje metodę określania grubości tkanin powlekanych gumą i tworzywem sztucznym pod określonym ciśnieniem, niezależnie od rodzaju użytego podłoża. Metoda ta ma zastosowanie do tkanin powlekanych jednostronnie, dwustronnie i podwójnie dzianych, a także do materiałów z warstwą spienioną wbudowaną w powłokę.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Grubość odnosi się do odległości między wierzchnią a spodnią stroną tkaniny powlekanej. Mierzy się ją jako pionową odległość między płytką odniesienia, na której spoczywa tkanina, a równoległą stopką dociskową, która wywiera nacisk na tkaninę.
• Szerokość użytkowa odnosi się do szerokości tkaniny powlekanej o stałych właściwościach, odpowiednio wykończonej i pozbawionej niedopuszczalnych wad, z wyłączeniem krawędzi.

W testach zastosowano czujnik zegarowy typu obciążnikowego, przeznaczony do pomiaru odległości pionowej między powierzchniami nośnymi stanowiska prasy a płytą odniesienia. Czujnik jest wyposażony w tarczę z podziałką umożliwiającą bezpośredni odczyt grubości z dokładnością do 0,01 mm. Wskaźnik powinien być skalibrowany tak, aby umożliwiał uzyskanie co najmniej jednego z ciśnień określonych w niniejszym dokumencie, przy użyciu co najmniej jednego z rozmiarów stanowiska prasy.

Do testów używana jest również okrągła stopka dociskowa. Ma ona płaską, gładką powierzchnię i średnicę co najmniej 9 mm i może wywierać jeden lub więcej z określonych nacisków.

Na początku badań próbkę kondycjonuje się zgodnie z metodą kondycjonowania „1” normy ISO 2231. Rejestruje się temperaturę i wilgotność powietrza w momencie pomiaru. Przed każdym pomiarem powierzchnie stopki i kowadła są czyszczone, a wskaźnik zegarowy jest ustawiany tak, aby wskazywał zero, gdy kowadło i stopka stykają się ze sobą. Wykonuje się co najmniej pięć pomiarów grubości w równych odstępach na całej szerokości użytkowej materiału, z wyłączeniem 50 mm od krawędzi materiału. Materiał umieszcza się na kowadle. Materiał powinien być gładki, bez przypadkowych zmarszczek lub zagnieceń i bez naprężeń. Jeśli materiał ma celowe zmarszczki, nie należy ich wygładzać przed wykonaniem pomiaru.

Stopkę dociskową powoli opuszcza się na tkaninę i przytrzymuje w miejscu, aż odczyt czujnika zegarowego się ustabilizuje. Jeśli trwa to dłużej niż 30 sekund, czas stabilizacji jest odnotowywany w raporcie z testu. Odczyt czujnika zegarowego jest rejestrowany z dokładnością do 0,01 mm. Jeśli tkanina ma tłoczoną powierzchnię, należy unikać miejsc z tłoczeniami. Nie należy wykonywać pomiarów w odległości mniejszej niż 1 m od końca wyprodukowanej rolki.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 2286 „Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie właściwości rolek”.