Metoda badania czasu suszenia tekstyliów AATCC TM 199: Metoda analizy wilgotności

Norma Amerykańskiego Stowarzyszenia Chemików Tekstylnych i Kolorystów (AATCC) „ AATCC™ 199 Metoda badania czasu suszenia tekstyliów: metoda analizy wilgotności ” opisuje metodę badania służącą do oceny czasu suszenia dzianin, tkanin i włóknin w wysokiej temperaturze za pomocą grawimetrycznego wagosuszarki. Metodę tę można stosować w niestandardowych warunkach tekstylnych, symulując suszenie w temperaturze ciała lub w temperaturach symulujących warunki użytkowania.

Tradycyjnie przemysł tekstylny stosował wiele różnych procedur testowych w celu określenia właściwości suszenia tkanin, niezależnie od tego, czy te właściwości obejmują szybkość suszenia, czas suszenia, czy inny parametr suszenia. W ciągu ostatniej dekady branża opracowała nowe technologie, które doprowadziły do ​​poprawy tych właściwości, co jest jednym z wielu atrybutów związanych z użyciem terminu „zarządzanie wilgocią”. Wiele podmiotów (producentów tekstyliów, dostawców chemikaliów, sprzedawców detalicznych i niezależnych laboratoriów badawczych) włączyło się w prace nad opracowaniem i opublikowaniem standardowych metod testowania właściwości suszenia tkanin.

Niniejsza metoda badawcza została opracowana w celu oceny czasu suszenia dzianin, tkanin i włóknin w podwyższonych temperaturach za pomocą wagosuszarki grawimetrycznej. Przeprowadzając badanie w niestandardowych warunkach testowania tekstyliów, można symulować suszenie w temperaturze ciała lub przeprowadzać badanie w temperaturach symulujących warunki użytkowania.

Metoda badawcza opisana w niniejszej normie polega zasadniczo na naniesieniu wody na próbkę testową, a następnie wysuszeniu jej w automatycznym analizatorze wilgotności w ustalonej temperaturze (37°C plus/minus 2°C). Czas potrzebny do osiągnięcia przez próbkę testową określonego punktu końcowego jest mierzony i rejestrowany jako czas suszenia.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Szybkość suszenia odnosi się do zmiany objętości cieczy parującej z materiału tekstylnego w jednostce czasu. Szybkość suszenia zależy od struktury materiału tekstylnego, zawartości włókien, konstrukcji odzieży, wykończenia, atmosfery, w której przeprowadzane jest badanie, oraz odkształcenia objętościowego cieczy.
• Czas suszenia to czas potrzebny do odparowania określonej ilości cieczy z materiału tekstylnego w kontrolowanych warunkach testowych. W tej metodzie badawczej ilość wody potrzebna do zwilżenia próbki do określonego poziomu jest określana na etapie przygotowania. Warunki testu są kontrolowane przez analizator.
• Punktem końcowym jest punkt zakończenia testu suszenia względem pierwotnej suchej masy próbki lub innej uzgodnionej wartości, np. suchej masy powiększonej o 4,0% zawartości wilgoci.
• W przypadku tej metody badawczej retencja wilgoci oznacza procent wilgoci zatrzymanej po zanurzeniu próbki w dejonizowanej wodzie na 1 minutę i zawieszeniu jej pionowo przez 5 minut w kontrolowanym środowisku.
• Strona testowa, czyli przednia lub tylna strona próbki, to strona znajdująca się najwyżej po umieszczeniu analizatora wilgotności na platformie nośnej. Jest to strona, na którą trafia woda znajdująca się w objętości testowej.
• Utrata masy odnosi się do różnicy między masą nasyconą próbki a masą po wysuszeniu.
• W przetwórstwie tekstylnym osuszanie oznacza ilość cieczy nakładanej na tkaninę i ilość materiału przenoszonego przez ciecz.

Na proces suszenia tkaniny może mieć wpływ zawartość włókien, struktura tkaniny (np. grubość lub puszystość powierzchni, jak w przypadku runa), obróbka mechaniczna lub chemiczna, albo kombinacja tych czynników.

Inne czynniki, które mogą wpływać na suszenie, to temperatura i wilgotność podczas testu oraz ilość suszonej cieczy. Ta metoda testowa jest przeprowadzana w niestandardowych warunkach testowania tekstyliów. Ponieważ test można przeprowadzić przy różnych ustawieniach temperatury wagosuszarki, temperatury testowe można dobrać tak, aby symulowały temperaturę ciała człowieka w spoczynku, podczas wysiłku lub w warunkach ekspozycji na temperaturę otoczenia.

Metoda ta polega na nałożeniu kontrolowanej ilości wody na próbki testowe, zmierzeniu szybkości schnięcia po nałożeniu i obliczeniu stopnia zatrzymania wilgoci na podstawie tego nałożenia.

Metoda ta jest ograniczona do tkanin, których czas wchłaniania wynosi 30 sekund plus/minus 2 sekundy z co najmniej jednej strony. Nie można jej stosować do tkanin, których czas wchłaniania przekracza 30 sekund, ponieważ woda odparowuje z powierzchni tkaniny wraz ze wzrostem temperatury, co zaburza wyniki.

Jedną z możliwości wykorzystania tej metody jest porównanie zdolności zatrzymywania wilgoci przez tkaniny nieobrobione i obrobione lub porównanie zdolności zatrzymywania wilgoci przez materiał tekstylny z dodatkami lub bez.

Wyniki uzyskane tym testem nie są miarą komfortu, co wykracza poza zakres tej metody. Związek między czasem schnięcia a chłonnością mierzoną tym testem nie został zdefiniowany.

Dziesięć okrągłych próbek o średnicy 70 mm plus/minus 1 mm wycina się po przekątnej na całej szerokości próbki. Należy upewnić się, że każda próbka zawiera zestawy nici o różnej długości i szerokości lub pochodzi z różnych części produktu. Jeśli badana próbka nie jest wystarczająco duża, aby wyciąć dziesięć próbek o średnicy 70 mm plus/minus 1 mm na całej szerokości, dopuszczalne jest badanie mniejszej próbki, ale wyniki badań muszą zostać podane. Dwie z próbek służą do wstępnych etapów, a osiem do badań.

Przed badaniem próbki umieszczane są na płaskiej, gładkiej, poziomej powierzchni bez naprężeń, a następnie kondycjonowane w celu osiągnięcia równowagi wilgotnościowej w standardowej atmosferze w celu przeprowadzenia badań zgodnie z normą ASTM D1776.

Krótko mówiąc, norma AATCC TM 199 określa znormalizowaną procedurę oceny wydajności suszenia tkanin sprzedawanych ze względu na ich zdolność do zarządzania wilgocią lub szybkie schnięcie. Ta metoda badawcza jest istotna w przypadku odzieży sportowej, ręczników i innych tekstyliów, w których szybkość suszenia jest kluczową cechą funkcjonalną. Głównym celem tej normy jest pomiar wydajności suszenia tkanin w kontrolowanym procesie suszenia. Umożliwia ona producentom, badaczom i laboratoriom kontroli jakości porównywanie właściwości suszenia różnych tkanin w znormalizowanych warunkach.

Metodę tę można stosować do różnych materiałów tekstylnych, w tym:

• Tkaniny dzianinowe i tkane
• Gotowe ubrania
• Tkaniny poddane obróbce w celu poprawy właściwości odprowadzania wilgoci lub schnięcia

Metodę tę stosuje się szczególnie do odzieży sportowej, odzieży wierzchniej i tekstyliów domowych, takich jak ręczniki kąpielowe i pościel.

Norma AATCC TM 199 ocenia wydajność suszenia na podstawie ilości wilgoci usuniętej z próbki tkaniny podczas danego cyklu suszenia. Metoda obejmuje:

• Kondycjonowanie na mokro: próbkę tkaniny zwilża się kontrolowaną ilością wody.
• Suszenie: Mokrą próbkę umieszcza się w suszarce na okres standardowych warunków czasu i temperatury.
• Pomiar masy: Wagę próbki mierzy się przed i po suszeniu, aby określić utratę wilgoci.
• Obliczanie wydajności: Wydajność suszenia oblicza się jako procent wilgoci usuniętej podczas cyklu suszenia.

Ostatecznie norma ta zapewnia spójną i powtarzalną metodę, wspierającą innowacje w dziedzinie tekstyliów funkcjonalnych i gwarantującą, że produkty spełniają oczekiwania konsumentów pod względem wydajności i wygody.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiaru, analizy i ewaluacji, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowania zgodne z normą „AATCC TM 199 Metoda badania czasu schnięcia tekstyliów: Metoda analizy wilgoci”.