DIN 53362 Oznaczanie sztywności zginania folii z tworzyw sztucznych i tkanin tekstylnych metodą wspornikową

Norma DIN 53362 „Badanie folii z tworzyw sztucznych i tkanin tekstylnych (z wyłączeniem włóknin), tworzyw sztucznych powlekanych i niepowlekanych – Oznaczanie sztywności zginania – metodą wspornikową”, opublikowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), opisuje metodę pomiaru sztywności zginania cienkich, elastycznych materiałów. Norma ta ma zastosowanie w szczególności do:

• folie plastikowe
• Tkaniny tekstylne tkane
• Materiały tekstylne z powłoką plastikową lub bez.

Norma ta nie obejmuje jednak materiałów włókninowych, do których stosuje się normę EN ISO 9073-7.

Ta metoda badawcza jest metodą opartą na wsporniku, bardzo podobną w zasadzie do norm ASTM D1388 lub BS 3356. Wykorzystuje klasyczną zasadę wspornika. Zgodnie z tym, próbka w kształcie paska (zwykle o szerokości 25 mm i długości 200 mm, ale wymiary mogą się nieznacznie różnić w zależności od materiału) jest umieszczana na poziomej platformie z zaznaczoną skalą. Jeden koniec jest unieruchomiony, podczas gdy wolny koniec zwisa na zewnątrz. Próbka jest powoli przesuwana, aż jej przednia krawędź zgnie się pod własnym ciężarem i dotknie linii odniesienia lub kąta (zwykle, gdy koniec osiągnie 41,5 stopnia od poziomu, jest to standardowy kąt krytyczny w testach sztywności wspornika). Długość ugięcia w tym punkcie jest mierzona w milimetrach. Na podstawie tej długości obliczana jest sztywność zginania. Niektóre urządzenia bezpośrednio podają długość zginania, sztywność zginania lub moduł sprężystości przy zginaniu.

Główne cechy tej normy to:

• Prosty, niedrogi sprzęt: Wystarczająca jest równia pochyła lub platforma pozioma + skalowany tester sztywności tkaniny (wiele modeli dostępnych w sprzedaży jest zgodnych z normą DIN 53362).
• Kierunkowość: Ponieważ tkaniny tkane są anizotropowe, testy wykonuje się zwykle w kierunku osnowy/wątku (a czasami w kierunku poprzecznym).
• Do typowych materiałów poddawanych testom zaliczają się: tekstylia techniczne, tkaniny na poduszki powietrzne, tkaniny powlekane, folie plastikowe, plandeki, materiały laminowane i podobne materiały.

Norma ta nadal ma istotne znaczenie w kontroli jakości tekstyliów, tkanin technicznych, folii opakowaniowych i materiałów powlekanych, w których ważną cechą charakterystyczną jest wyczuwalność dotykowa, układanie się i odporność na zginanie.

Inne normy powiązane z tą normą to:

• Standardowa metoda badania sztywności tkanin ASTM D1388 (obejmuje podobną metodę wspornikową)
• EN ISO 9073-7 Włókniny – Metody badań – Część 7: Oznaczanie długości skrętu (dotyczy włóknin)
• DIN 53350 Folie i płyty z tworzyw sztucznych – Oznaczanie sztywności przy zginaniu – Metoda dwupunktowa (metoda Ohlsena) (obejmuje metodę dwupunktową dla folii)

W skrócie, norma DIN 53362 definiuje metodę określania sztywności zginania (sztywności na zginanie) folii z tworzyw sztucznych, arkuszy, tkanin powlekanych i materiałów tekstylnych. Badanie to ocenia odporność materiału na zginanie pod wpływem własnego ciężaru w kontrolowanych warunkach.

Norma ta jest powszechnie stosowana w branżach, w których elastyczność i właściwości układania mają kluczowe znaczenie dla wydajności i użytkowania produktu, np. w przemyśle tekstylnym, skórze syntetycznej, foliach opakowaniowych i materiałach do wyposażenia wnętrz samochodowych.

Głównym celem normy DIN 53362 jest zapewnienie spójnej i powtarzalnej metody pomiaru sztywności cienkich, elastycznych materiałów. Na sztywność zginania wpływają:

• Układ i faktura tkanin.
• Charakterystyka użytkowania folii z tworzyw sztucznych
• Komfort i elastyczność tkanin powlekanych.
• Przetwarzalność w produkcji

Na przykład materiały stosowane w tapicerce samochodowej, pokrowcach na siedzenia i skórze syntetycznej muszą zapewniać równowagę między elastycznością a integralnością strukturalną, dlatego badanie sztywności ma kluczowe znaczenie.

Metoda wspornikowa służąca do określania sztywności zginania zazwyczaj obejmuje następujące kroki:

• Przed wykonaniem testu próbki są zazwyczaj kondycjonowane w standardowych warunkach laboratoryjnych, aby zagwarantować powtarzalność wyników.
• Prostokątną próbkę testową umieszczono na poziomej platformie.
• Próbkę stopniowo przesuwa się do przodu, tak aby jeden jej koniec zawisł nad krawędzią platformy.
• Próbka może zginać się pod wpływem własnego ciężaru.
• Gdy kąt gięcia osiągnie określoną wartość, rejestrowana jest długość wystającego elementu.
• Pomiary materiałów tekstylnych można wykonywać zarówno w kierunku podłużnym, jak i poprzecznym.
• Pomiar powtarza się kilka razy, po czym oblicza się średnią.
• Im większą długość należy rozciągnąć próbkę przed zgięciem, tym sztywniejszy staje się materiał.

Sztywność zginania oblicza się na podstawie długości gięcia uzyskanej z pomiaru wysięgu. Wynik zazwyczaj wyraża się w następujący sposób:

• Długość gięcia
• Sztywność zginania

Sztywność zginania zależy od następujących czynników:

• Masa materiału na jednostkę powierzchni
• Długość gięcia

Wyższe wartości oznaczają twardsze materiały, niższe zaś – bardziej elastyczne.

Norma ta wymaga następującego sprzętu:

• Maszyna do badania sztywności wspornika
• Pozioma platforma podporowa
• Przesuwny uchwyt na próbki
• Wskaźnik kąta lub skala optyczna
• Skala pomiaru długości odchylenia

Urządzenie umożliwia precyzyjny pomiar długości gięcia.

Typowe wymagania dotyczące próbek obejmują:

• Paski prostokątne
• Jednolita grubość
• Gładkie krawędzie

Wymiary typowe (mogą się różnić w zależności od materiału):

• Szerokość: około 20-30 mm
• Długość: około 150-200 mm

Norma DIN 53362 stosowana jest w różnych sektorach:

• Przemysł tekstylny:
• Ocena układania się i faktury tkaniny.
• Kontrola jakości tkanin odzieżowych i obiciowych.
• Przemysł tworzyw sztucznych:
• Badanie folii i arkuszy z tworzyw sztucznych.
• Ocena elastyczności materiałów opakowaniowych.
• Przemysł motoryzacyjny:
• Badanie tkanin powlekanych
• Ocena skór syntetycznych na siedzenia i tapicerkę.
• Produkcja skóry sztucznej:
• Określanie miękkości i elastyczności materiałów stosowanych w tapicerce i obuwiu.

Stosowanie normy DIN 53362 wiąże się z szeregiem korzyści:

• Spójne procedury testowe
• Wiarygodne porównanie materiałów.
• Ulepszona kontrola jakości produktu.
• Lepsze przewidywanie wydajności końcowego zastosowania.

Producenci opierają się na tych testach, aby mieć pewność, że materiały spełniają wymagania funkcjonalne i zapewniają komfort, zanim zostaną wykorzystane w produktach finalnych.

Podsumowując, norma DIN 53362 określa metodę badania opartą na wspornikach, służącą do określania sztywności zginania folii z tworzyw sztucznych i tkanin tekstylnych. Poprzez pomiar rozciągnięcia materiału przed ugięciem pod własnym ciężarem, badanie dostarcza cennych informacji na temat elastyczności, układania się i właściwości mechanicznych materiału.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą DIN 53362.