Norma europejska „EN 22286 Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie właściwości rolek” opisuje metody określania właściwości rolek tkanin powlekanych gumą lub tworzywem sztucznym. Norma ta obejmuje metody określania długości, szerokości, masy netto, masy powierzchniowej i grubości rolek tkanin powlekanych. Długość rolki zazwyczaj przekracza 10 metrów. Rolki zazwyczaj nie są kondycjonowane w standardowej atmosferze, dlatego wyniki mogą być zaburzone przez zmiany w odzyskiwaniu wilgoci wynikające ze zmian warunków atmosferycznych.
Dla celów niniejszej normy szerokość użytkowa odnosi się do szerokości rolki ograniczonej do punktów, w których powlekana tkanina spełnia określone wymagania.
Do określania długości rolki stosuje się płaski stół o długości co najmniej 5 m i szerokości co najmniej takiej samej jak badana rolka. Na każdej podłużnej krawędzi stołu należy oznaczyć odcinki o długości 1 m, a co najmniej jeden z tych odcinków, najlepiej na jednym końcu stołu, powinien być podzielony na odcinki o długości 1 cm.
W razie potrzeby odcięty koniec rolki jest odcinany prostopadle do kierunku osnowy (wzdłużnego) rolki. To cięcie powinno być minimalne niezbędne do osiągnięcia tego celu. Odcięty koniec rolki jest wyrównany ze znakiem zerowym na stole, a materiał jest rozwijany wzdłuż stołu bez naprężenia. Po osiągnięciu limitu stołu, tył rolki jest oznaczany na obu krawędziach odpowiednią metodą, odpowiadającą znanemu fragmentowi długości. Zmierzony odcinek jest przewijany. Część niezmierzonej długości jest rozkładana, bez naprężenia i mierzona od oznaczonych krawędzi, jak poprzednio. Proces ten jest powtarzany, aż do osiągnięcia końca rolki, przycinając go jak poprzednio, jeśli to konieczne. Końcową długość mierzy się z dokładnością do 5 cm.
Alternatywą dla tej ręcznej techniki może być dowolna odpowiednia metoda pomiaru długości tkanin powlekanych mechanicznie, elektromechanicznie lub fotoelektrycznie, która zapewnia wyniki równoważne z uzyskanymi metodą opisaną powyżej. W przypadku braku porozumienia należy zastosować metodę opisaną powyżej. Powyższe alternatywne metody pomiaru mogą jednak nie być odpowiednie dla tkanin z rozciągliwymi powłokami, takich jak tkaniny z dzianinowymi podłożami.
Długość rolki podawana jest jako suma wszystkich pomiarów w metrach, zaokrąglona do najbliższego 0,1 m.
Do określania szerokości rolki stosuje się m.in.:
Powlekaną tkaninę mierzy się i rejestruje w odstępach co 10 metrów, za pomocą wagi, z rozwiniętą na stole i nienaprężoną tkaniną, z dokładnością do 5 mm. Wszystkie pomiary szerokości należy wykonywać prostopadle do kierunku wzdłużnego rolki. W przypadku rolek krótszych niż 20 metrów szerokość mierzy się w trzech punktach: blisko obu końców i w środku rolki.
Obliczana jest średnia z zarejestrowanych szerokości, a uzyskana wartość jest podawana jako średnia szerokość użytkowa z dokładnością do 0,005 metra. Podawana jest również minimalna zarejestrowana szerokość użytkowa.
Do określania masy netto i średniej masy na jednostkę powierzchni elementu, przekroju lub rolki stosuje się wagę z kalibrowaną skalą i dokładnością 0,10% odchylenia od pełnej skali. Rolkę materiału umieszcza się na środku szalki wagi lub innego elementu podtrzymującego. Rolka i jej element podtrzymujący nie mogą stykać się z innymi przedmiotami. Masę brutto określa się i rejestruje.
Masę rury lub formy, na którą nawinięty jest materiał, określa się i rejestruje, a następnie odejmuje od masy brutto. Otrzymaną wartość zapisuje się jako masę netto. Określa się długość i szerokość rolki. Zgodnie z powyższymi procedurami oblicza się średnią masę na jednostkę powierzchni w gramach na metr kwadratowy i zaokrągla do najbliższych 5 gramów.
Wszelkie szacunki średniej masy powierzchniowej tkaniny powlekanej, wyprowadzone na podstawie całkowitej masy netto rolki oraz jej znanej długości i szerokości, mogą być niedokładne, ponieważ cała rolka tkaniny powlekanej nie może być normalnie doprowadzona do stanu równowagi w standardowej atmosferze do obróbki cieplnej i badań. Takie niedokładności wynikają z nadmiaru lub niedoboru wilgoci odzyskanej z całej rolki.
Masę netto należy wyrazić w kilogramach, zaokrąglając do 0,10 kg. Średnią masę na jednostkę powierzchni należy wyrazić w gramach na metr kwadratowy, zaokrąglając do 5 gramów/m².
Do określania masy jednostkowej próbki stosuje się wagę o dokładności 0,005 g. Badany element powinien być kwadratowy lub okrągły i mieć powierzchnię 100 plus/minus 1 cm2.
Z próbki wycina się trzy próbki, jedną wyśrodkowaną, a dwie pozostałe symetrycznie. Zewnętrzne krawędzie tych próbek powinny znajdować się w odległości 5 do 15 cm od krawędzi próbki, wzdłuż końca tworzącego kąt 45 stopni z długością cylindra. Próbki suszy się do uzyskania stałej masy w temperaturze od 60°C do 70°C przy wilgotności względnej nie większej niż 10 procent. Powietrze o temperaturze 20°C i wilgotności względnej 65 procent będzie miało wilgotność względną około 5 procent po podgrzaniu do temperatury od 60°C do 70°C przy stałym ciśnieniu. Wyższe temperatury mogą powodować zmiany w niektórych powłokach. Próbki przygotowuje się zgodnie z procedurą opisaną w normie ISO 2231. Próbki waży się z dokładnością do 0,005 g, a masę na jednostkę powierzchni oblicza się w gramach na metr kwadratowy.
Masę na jednostkę powierzchni wyraża się w gramach na metr kwadratowy jako średnią obliczonych wartości i zaokrągla do najbliższych 5 g/m2.
Niniejsza procedura jest przeznaczona do stosowania w przypadku, gdy mała próbka jest wysyłana do laboratorium w celu przeprowadzenia badań. O ile strony nie uzgodnią liczby próbek i metod ich badania, wynik uznaje się za odnoszący się do próbki, a nie do elementu lub partii, z której pobrano próbkę. W takim przypadku każdą próbkę należy zbadać zgodnie z podaną procedurą, a wyniki uśrednić w celu uzyskania średniej masy na jednostkę powierzchni (w gramach na metr kwadratowy).
Ponieważ obecność resztkowego rozpuszczalnika może powodować kurczenie się próbek wyciętych podczas kondycjonowania, obszar ten należy sprawdzić natychmiast po kondycjonowaniu i ważeniu. Jeśli obszar ten różni się od obszaru uzyskanego w pierwotnym pomiarze, w obliczeniach należy zastosować tę drugą wartość.
Norma EN 22286 jest ważna, ponieważ określa sposób przygotowywania próbek tkanin powlekanych i ich wizualnej oceny w celu kontroli jakości i zgodności. Norma ta jest uważana za ważną z następujących powodów:
Norma ta pomaga producentom wykrywać wady powierzchni lub powłok na wczesnym etapie procesu produkcyjnego, zmniejszając ilość odpadów i gwarantując niezawodność produktu.
W rezultacie norma EN 22286 wspiera zapewnienie jakości, zgodność z przepisami i wydajność produktu, zwłaszcza w zastosowaniach o krytycznym znaczeniu dla bezpieczeństwa i wysokiej wydajności.
Norma EN 22286 zastępuje normę „DIN 53352 Badania sztucznej skóry i podobnych materiałów arkuszowych – Oznaczanie masy na jednostkę powierzchni”.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą EN 22286 „Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Określanie właściwości rolek”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
