CS 191-53 Palność tekstyliów odzieżowych

W niniejszym rozporządzeniu, opublikowanym w biuletynie technicznym CAL 117 wydanym przez stan Kalifornia w USA i zawierającym procedury dotyczące palności mebli tapicerowanych, opisano wymogi dotyczące określania właściwości powierzchni wypukłych oraz metodę badania.

W metodzie badawczej opisanej w niniejszej sekcji, zatytułowanej „CS 191-53 Palność tekstyliów odzieżowych”, próbkę umieszcza się w symulatorze krzesła i wystawia na działanie palącego się papierosa. Podczas tego testu próbkę o wymiarach 5 cm x 15 cm umieszcza się w urządzeniu testowym pod kątem 45 stopni. Do powierzchni próbki przykłada się na 1 sekundę cienki jak ołówek płomień o długości 1,5 cm. Wynik określa się jako „udany” (brak płomienia) lub „nieudany” (płomień).

Krótko mówiąc, norma CS 191-53 jest jedną z najważniejszych norm bezpieczeństwa tekstyliów w Stanach Zjednoczonych. Norma ta definiuje jednolitą metodę oceny palności tkanin odzieżowych. Natychmiast po jej opublikowaniu stała się ona podstawą techniczną Ustawy o Tkaninach Łatwopalnych (Flammable Fabrics Act) i przyczyniła się do zmniejszenia liczby obrażeń i zgonów spowodowanych przez odzież łatwopalną.

Mimo że norma CS 191-53 nie jest już stosowana w celach regulacyjnych, jej wymagania techniczne są nadal regulowane przez amerykańską Komisję ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (CPSC) w ramach normy „16 CFR część 1610 Palność tekstyliów odzieżowych”.

Główne cele normy CS 191-53 są następujące:

• Identyfikacja niebezpiecznie łatwopalnych tekstyliów odzieżowych przed wprowadzeniem ich na rynek.
• Ustanowienie znormalizowanej metody laboratoryjnej pomiaru rozprzestrzeniania się płomieni.
• Aby chronić konsumentów przed poważnymi oparzeniami spowodowanymi przez łatwopalne tkaniny.
• Zachęcanie producentów do wybierania bezpieczniejszych materiałów tekstylnych i wykończeń.
• W celu zapewnienia spójnej klasyfikacji palności produktów odzieżowych.

W latach 1940. XX wieku liczne wypadki z udziałem łatwopalnej odzieży wykonanej z luźno tkanych tkanin skutkowały poważnymi obrażeniami i ofiarami śmiertelnymi. Zaniepokojenie społeczne doprowadziło do opracowania normy CS 191-53 jako dobrowolnego standardu handlowego. Wraz z wejściem w życie późniejszej ustawy o tkaninach łatwopalnych (Flammable Fabrics Act), norma CS 191-53 została przyjęta jako obowiązkowa federalna metoda testowania w celu określenia, czy tekstylia odzieżowe są niebezpiecznie łatwopalne. Obecnie norma ta przekształciła się w przepisy federalne (16 CFR część 1610).

Norma CS 191-53 ma zastosowanie do następujących kwestii:

• Tkaniny odzieżowe
• Materiały tekstylne przeznaczone na odzież.
• Tekstylia odzieżowe importowane i produkowane w kraju

Niniejsza norma zasadniczo nie ma zastosowania do:

• Tkaniny przemysłowe
• Tkaniny tapicerskie
• Dywany
• Odzież ochronna objęta określonymi normami.
• Piżamy dziecięce podlegają osobnym przepisom dotyczącym palności.

Niniejsza norma określa, jak szybko tekstylia palą się po krótkotrwałym narażeniu na działanie kontrolowanego źródła zapłonu. Zasadniczo podstawowa procedura obejmuje:

• Kondycjonowanie próbek testowych w kontrolowanych warunkach środowiskowych.
• Próbkę umieszcza się w specjalnym uchwycie.
• Przyłożenie standardowego płomienia na krótki okres czasu.
• Pomiar rozprzestrzeniania się płomienia na określoną odległość.

Obserwacja procesu spalania obejmuje następujące elementy:

• zapłon
• Rozprzestrzenianie się płomienia
• Olśnienie powierzchni
• Spalanie materiału podeszwy
• Topienie się lub kapanie (jeśli występuje)

Zmierzony czas palenia służy do określenia klasy palności tkaniny.

Norma CS 191-53 dzieli tekstylia na trzy kategorie:

• Klasa 1 Normalna palność: Nadaje się do stosowania na odzieży.
• Klasa 2 Umiarkowana palność: Można stosować z ograniczeniami (tylko tkaniny tłoczone).
• Klasa 3: Szybkie i intensywne spalanie: Nie nadaje się do stosowania na odzież.

Tkaniny klasy 3 są uważane za niebezpiecznie łatwopalne i zgodnie z przepisami obowiązującymi w USA nie mogą być legalnie sprzedawane do użytku w odzieży.

Norma CS 191-53 ma zastosowanie do wielu rodzajów tekstyliów, w tym:

• Pamuk
• poliester
• nylon
• Sztuczny jedwab
• Wełna
• akryl
• Jedwab
• Tkaniny mieszane
• Tkaniny dzianinowe
• Tkaniny tkane
• Tkaniny o powierzchni szczotkowanej i tłoczonej.

Norma ta jest powszechnie stosowana w następujących sektorach:

• Producenci odzieży
• Fabryki tekstylne
• Marki modowe
• Dostawcy tkanin
• Laboratoria testowe
• Działy zapewnienia jakości w handlu detalicznym
• Importerzy
• Organy regulacyjne ds. bezpieczeństwa produktów konsumenckich

Norma CS 191-53 oferuje szereg istotnych korzyści:

• Zwiększa bezpieczeństwo konsumentów.
• Zmniejsza ryzyko oparzeń.
• Ustanawia spójne procedury testowe.
• Wspiera zgodność z obowiązującymi przepisami.
• Poprawia jakość produktu
• Zmniejsza odpowiedzialność producentów.
• Zwiększa międzynarodowe zaufanie do produktów tekstylnych.

Chociaż norma ta ma historyczne znaczenie, producenci obecnie zazwyczaj wykazują jej zgodność. Opracowano normę na podstawie 16 CFR Część 1610, która jest bezpośrednio oparta na normie CS 191-53, wraz z wyjaśnieniami i aktualizacjami administracyjnymi. Odpowiednie normy dotyczące palności to:

• 16 CFR Część 1610 Norma dotycząca palności tekstyliów odzieżowych
• Normy palności piżam dziecięcych określone w części 16 CFR 1615 i 1616
• Standardowa metoda badania palności tekstyliów odzieżowych ASTM D1230.

Normy te wzajemnie się uzupełniają i służą ocenie odporności ogniowej tekstyliów przeznaczonych do różnych kategorii produktów.

Podsumowując, norma CS 191-53 ustanowiła pierwszą uznaną w Stanach Zjednoczonych metodę oceny palności tekstyliów odzieżowych. Przyjęcie tej normy w ramach ustawy o tkaninach łatwopalnych stanowiło znaczący postęp w zakresie bezpieczeństwa produktów konsumenckich poprzez zmniejszenie ryzyka stwarzanego przez odzież niebezpiecznie łatwopalną. Chociaż została zastąpiona przez 16 CFR Część 1610, pierwotna norma nadal stanowi podstawę współczesnych amerykańskich przepisów dotyczących palności tekstyliów, a jej zasady nadal wpływają na testowanie tekstyliów i zgodność z przepisami bezpieczeństwa na całym świecie.

Główne powody, dla których norma CS 191-53 jest uważana za ważną, są następujące:

• Chroni konsumentów przed odzieżą, która jest łatwopalna i może się zapalić.
• Ustala jednolitą, powtarzalną metodę laboratoryjną pomiaru palności.
• Zapobiega wprowadzaniu na rynek niebezpiecznie łatwopalnych tkanin.
• Zapewnia zgodność z federalnymi przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi w USA.
• Pomaga producentom projektować bezpieczniejsze produkty tekstylne i zmniejszać odpowiedzialność za produkt.
• Zwiększa zaufanie konsumentów, zapewniając, że odzież spełnia uznane wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą CS 191-53.