ASTM D4355/D4355M-21 Standardowa metoda badania niszczenia geotekstyliów przez wystawienie na działanie światła, wilgoci i ciepła w aparacie ksenonowym typu łukowego

ASTM D4355/D4355M-21 Standardowa metoda badania niszczenia geotekstyliów przez wystawienie na działanie światła, wilgoci i ciepła w aparacie ksenonowym typu łukowego

Norma ASTM D4355/D4355M-21, opublikowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) , opisuje metodę badań służącą do określania degradacji wytrzymałości na rozciąganie geowłóknin pod wpływem promieniowania ksenonowego, wilgoci i ciepła. Badania te wykorzystują aparat do naświetlania światłem i wodą oraz źródło światła ksenonowego.

ASTM D4355/D4355M-21 Standardowa metoda badania niszczenia geotekstyliów przez wystawienie na działanie światła, wilgoci i ciepła w aparacie ksenonowym typu łukowego

Na potrzeby niniejszej normy termin geowłóknina odnosi się do przepuszczalnego materiału tekstylnego stosowanego w połączeniu z fundamentem, glebą, skałą lub jakimkolwiek innym materiałem związanym z inżynierią geotechniczną, który stanowi integralną część produktu, konstrukcji lub systemu wytworzonego przez człowieka. W przypadku definicji innych terminów związanych z geowłókninami stosuje się normę ASTM D4439, a w przypadku definicji terminów tekstylnych stosuje się normę ASTM G113.

Podczas wykonywania tego testu pięć próbek geowłókniny w kierunku maszynowym i w kierunku poprzecznym do maszyny naświetla się w urządzeniu z łukiem ksenonowym przez określony czas. Ekspozycja składa się ze 120-minutowych cykli w następujący sposób:

  • Tylko 65 stopni plus/minus, 3 stopnie temperatury nieizolowanego czarnego panelu i 50 procent plus/minus 5 minut światła przy 90 RH.
  • Następnie 30 minut światła i sprayu wodnego.

Po każdym okresie ekspozycji próbki poddawane są próbie rozciągania przy ścinaniu lub rozdzieraniu. Następnie porównuje się średnią wytrzymałość na zrywanie w każdym kierunku ze średnią wytrzymałością na zrywanie w każdym kierunku próbek kontrolnych. Procent zachowanej wytrzymałości wykreśla się jako wykres w funkcji czasu ekspozycji w celu wygenerowania krzywej degradacji dla próbek ze wszystkich kierunków.

Celem opisanej metody badawczej jest spowodowanie zmian właściwości związanych z warunkami użytkowania końcowego, w tym wpływem promieniowania słonecznego, wilgoci i ciepła. Zastosowany czas ekspozycji nie ma na celu symulacji degradacji spowodowanej lokalnymi zjawiskami pogodowymi, takimi jak zanieczyszczenie atmosferyczne, atak biologiczny i narażenie na słoną wodę.

Wśród licznych testów, pomiarów, analiz i ocen, które nasza organizacja oferuje firmom z różnych sektorów, oferujemy również standardowe usługi badawcze zgodne z normą ASTM D4355/D4355M-21, z wykorzystaniem aparatu ksenonowego, w celu oceny degradacji geowłóknin pod wpływem światła, wilgoci i ciepła. Osiągamy to dzięki wykwalifikowanej i doświadczonej kadrze oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu.

WhatsApp