ISO 12952 Tekstylia - Ocena palności materiałów pościelowych

ISO 12952 Tekstylia - Ocena palności materiałów pościelowych

Norma „ISO 12952 Tekstylia – Ocena palności materiałów pościelowych”, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem. Mianowicie,

ISO 12952 Tekstylia - Ocena palności materiałów pościelowych

  • Norma „ISO 12952-1 Część 1: Źródło zapłonu: Tlący się papieros” opisuje metody badań służące ocenie zapalności wszystkich rodzajów pościeli w przypadku wystawienia ich na działanie tlącego się papierosa. Norma ta dotyczy na przykład pościeli, która normalnie jest kładziona na materacu. Na przykład,
    • Pokrowce na materace
    • podstawki
    • Prześcieradła i podkłady na nietrzymanie moczu
    • Pościel
    • koce
    • Koce elektryczne
    • Kołdry i poszewki
    • Poduszki (bez względu na wypełnienie) i wałki
    • poszewki na poduszki

Jednakże materace, stelaże łóżek i podkłady pod materace nie są objęte zakresem tej normy.

Na potrzeby niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w normie ISO 4880, stosuje się następujące definicje:

    • Łóżko to materac położony na stelażu łóżka, bez żadnej dodatkowej pościeli.
    • Komplet pościeli to stos kolejnych warstw pościeli i różnych rodzajów pościeli, reprezentujący sekcję przebiegającą przez środek pościelonego łóżka, z poduszką i poszewką lub bez.
    • Stelaż łóżka to konstrukcja podtrzymująca materac.
    • Podkład to warstwa tekstylna umieszczona pomiędzy materacem a prześcieradłem.

Zasadniczo próbkę testową umieszczoną na podłożu testowym poddaje się działaniu tlącego się papierosa umieszczonego nad lub pod próbką testową. Obserwuje się stopniowe tlenie się lub płomień. Jeżeli znany jest faktycznie zastosowany materac, można nim zastąpić podkład testowy.

Kryteria zapłonu są następujące:

    • Postępujące spalanie tlące: Za postępujące spalanie tlące uważa się następujące typy zachowań:
      • Każda próbka testowa wykazująca wzmożone właściwości spalania, uniemożliwiające dalsze przeprowadzanie testów i wymagająca ugaszenia siłą.
      • Każda próbka testowa, która tliła się aż do znacznego wyczerpania po upływie 1 godziny od zapalenia tlącego się papierosa.
      • Każdy okaz testowy, który po 1 godzinie od przyłożenia tlącego się papierosa wytwarza zewnętrznie wykrywalną ilość dymu, ciepła lub żaru.
      • Każda próbka testowa wykazująca ślady aktywnego tlenia się podczas końcowej inspekcji.

W praktyce stwierdzono, że istnieje wyraźne rozróżnienie między materiałami, które mogą ulec zwęgleniu pod wpływem tlącego się papierosa, ale nie rozprzestrzeniają się dalej (nieprogresywne), a materiałami, w których tlenie rozwija się i rozprzestrzenia (progresywne).

    • Zapłon płomieniowy: Każdy płomień, który powstaje w wyniku tlącego się papierosa, jest uważany za zapłon płomieniowy.
  • „ISO 12952-2 Norma „Część 2: Źródło zapłonu: Ekwiwalent płomienia zapałki” opisuje metody badań stosowane do oceny palności wszystkich rodzajów pościeli poddanych działaniu ekwiwalentu płomienia zapałki. Norma ta dotyczy pościeli, która normalnie jest kładziona na materacu.
  • Zasadniczo próbkę testową umieszczoną na podłożu testowym poddaje się działaniu małego otwartego płomienia umieszczonego nad lub pod próbką testową. Obserwuje się stopniowe tlenie się lub płomień. Jeżeli znany jest faktycznie zastosowany materac, można nim zastąpić podkład testowy.

    Kryteria zapłonu są następujące:

      • Postępujący tlący się zapłon: Za postępujący tlący się zapłon uważa się następujące typy zachowań:
        • Każda próbka testowa wykazująca wzmożone właściwości spalania, uniemożliwiające dalsze przeprowadzanie testów i wymagająca ugaszenia siłą.
        • Każda próbka testowa, która tliła się aż do znacznego wyczerpania po upływie 1 godziny od zapalenia tlącego się papierosa.
        • Każdy okaz testowy, który po 1 godzinie od przyłożenia tlącego się papierosa wytwarza zewnętrznie wykrywalną ilość dymu, ciepła lub żaru.
        • Każda próbka testowa wykazująca ślady aktywnego tlenia się podczas końcowej inspekcji.

    W praktyce stwierdzono, że istnieje wyraźne rozróżnienie między materiałami, które mogą ulec zwęgleniu pod wpływem tlącego się papierosa, ale nie rozprzestrzeniają się dalej (nieprogresywne), a materiałami, w których tlenie rozwija się i rozprzestrzenia (progresywne).

      • Zapłon płomieniowy: Każdy płomień, który powstaje w wyniku tlącego się papierosa, jest uważany za zapłon płomieniowy.

    Za spalanie płomieniowe uważa się następujące typy zachowań:

        • Każdy okaz testowy wykazujący wzmożone zachowanie się w zakresie palenia, powodujące, że dalsze badania stają się niebezpieczne i wymagają wymuszonego ugaszenia.
        • Każde urządzenie testowe, które pali się aż do wyczerpywania się zapasów w okresie testowym.
        • Każda próbka testowa, która płonie przez ponad 120 sekund po usunięciu źródła zapłonu.
  • Norma „ISO 12952-3 Część 3: Ogólne metody badań zapalności przy użyciu małego otwartego płomienia” opisuje metody badań wspólne dla wszystkich artykułów pościelowych, służące do oceny ich zapalności po wystawieniu na działanie tlącego się papierosa. Norma ta dotyczy na przykład pościeli, która normalnie jest kładziona na materacu. Jednakże materace, stelaże łóżek i podkłady pod materace nie są objęte zakresem tej normy.
  • Zasadniczo próbkę testową umieszczoną na podłożu testowym poddaje się działaniu małego otwartego płomienia umieszczonego nad lub pod próbką testową. Obserwuje się stopniowe tlenie się lub płomień. Jeśli znany jest rzeczywisty materac, można nim zastąpić podkład testowy.

    • Norma „ISO 12952-4 Część 4: Szczegółowe metody badań zapalności małym otwartym płomieniem” opisuje szczegóły dotyczące wielkości próbki, procedur mycia, przygotowania próbek i lokalizacji źródeł zapłonu w celu badania materiałów pościelowych zgodnie z metodą opisaną w normie ISO 12952-3.

    Jako próbkę testową należy przyjąć materiały płaskie pocięte na kawałki o wymiarach 450 mm x 450 mm. W przypadku poduszek próbką testową powinien być produkt pełnowymiarowy. Poduszki należy przyciąć na długość maksymalną 450 mm. Kołdry należy przyciąć do rozmiaru 450 mm x 450 mm, w razie potrzeby podwinąć krawędzie. Próbki testowe muszą zawierać dwie oryginalne krawędzie.

    Pościel należy przetestować po pięciu cyklach czyszczenia, chyba że podano wyższą liczbę. Czyszczenie należy wykonywać zgodnie z metodą określoną przez producenta. Jeżeli nie określono żadnej metody, produkt należy prać zgodnie z metodą 26330A normy ISO 2, a próbek nie należy suszyć pomiędzy cyklami prania. Jeżeli wymagane jest czyszczenie na sucho, należy stosować normę ISO 3175.

    Źródło zapłonu należy trzymać poziomo i doprowadzić do jego kontaktu z powierzchnią próbki testowej, nie wywierając ani nie zwalniając nacisku.

    Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 12952 Tekstylia – Ocena palności materiałów pościelowych”.

    WhatsApp