
Norma „DIN 53356 Badanie sztucznej skóry i podobnych tkanin – Badanie propagacji rozdarcia”, opracowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), opisuje metodę badawczą służącą do oceny odporności próbki na rozdarcie. W tym celu wyznacza się siłę rozdarcia.

Opisana metoda badania ma zastosowanie do wszystkich produktów zgodnych z normą DIN 16922, z wyjątkiem folii i włóknin syntetycznych. Badanie propagacji rozdarcia przeprowadza się na foliach zgodnie z normą DIN 53363, a na włókninach syntetycznych zgodnie z normą DIN 53329.
Siła rozrywania zdefiniowana w niniejszej normie to siła niezbędna do spowodowania rozerwania próbki testowej przeciętej wzdłuż krawędzi i rozerwania jej wzdłuż linii cięcia.
Pobieranie próbek i wstępna obróbka muszą być przeprowadzone zgodnie z normą DIN 16906 „Badanie arkuszy i folii z tworzyw sztucznych – Próbka i próbka – Przygotowanie i kondycjonowanie”. Pięć próbek do badań (forma A), każda o szerokości 50 mm i długości 100 mm, pobiera się wzdłuż i w poprzek kierunku produkcji. W przypadku tkanej skóry syntetycznej próbki do badań należy pobierać z włóknami w linii prostej. Próbki są cięte 50 mm wzdłuż środka wąskiej krawędzi, prosto jak nić i równolegle do długiej krawędzi.
Produkty, w których podczas badania może dojść do rozciągnięcia gwintów (np. te o bardzo dużych porach), są testowane przy użyciu próbek o szerokości 150 mm i długości 200 mm (forma B). Próbki są odcinane na długości 100 mm wzdłuż środka jednej krawędzi.
Do przeprowadzenia tego badania należy użyć maszyny rozciągającej klasy 1, zgodnie z normą DIN 51221 „Maszyny rozciągające”. Urządzenie to działa na zasadzie stałej szybkości odkształcenia i rejestruje siłę rozciągającą działającą na próbkę w dowolnym momencie.
Badanie propagacji rozdarcia przeprowadza się w pięciu oddzielnych testach w kierunku osnowy (wzdłużnym) i wątku (poprzecznym) w standardowych warunkach, zgodnie z normą DIN 50014. Jeśli próbka rozerwie się w kierunku poprzecznym, pęknie równolegle do powierzchni lub nitki zostaną naciągnięte, badanie należy powtórzyć z inną próbką o tym samym kształcie. Jeśli takie samo zachowanie obserwuje się w przypadku kilku próbek w formie A, badanie należy powtórzyć z próbkami w formie B.
Nogi wyciętej próbki są zaciskane w zaciskach maszyny rozciągającej, tak aby ich podłużne krawędzie były równoległe do kierunku rozciągania, a środek wyciętego zacisku był równoległy do zacisku. Jeśli nogi próbki (na przykład w przypadku próbek typu B) są szersze niż zaciski maszyny rozciągającej, można je złożyć w kierunku karbu, tj. od zewnątrz do wewnątrz, równolegle do kierunku rozciągania.
Prędkość badania wynosi 100 plus/minus 10 mm/min (co odpowiada prędkości badania VI zgodnie z normą DIN 53455). Prędkość posuwu z wykresu należy dobrać tak, aby zapewnić jednoznaczną ocenę. Odległość między zaciskami wynosi 50 mm.
Podczas procesu oceny, pierwszy i ostatni kwadrant diagramu nie są uwzględniane w obliczeniach wytrzymałości na rozdzieranie. Pozostała część diagramu jest podzielona na dziewięć równych kwadrantów za pomocą 10 linii siatki. Do oceny wykorzystuje się siły odpowiadające tym przecięciom.
Opisana tutaj metoda oceny oblicza wytrzymałość na rozdarcie odpowiadającą średnim siłom rozciągającym działającym na próbki testowe w określonych momentach badania. Metoda ta umożliwia ocenę nawet wtedy, gdy diagramy nie wykazują wyraźnych pików, co jest częstą sytuacją w przypadku niektórych włóknin.
W przypadku produktów, których wykresy wytrzymałości na rozdarcie z natury wykazują okresowe lub prawie okresowe wahania, ocena musi zostać uzgodniona i zawarta w raporcie z badań. Wyniki uzyskane dla próbek testowych w formacie A i B mogą się od siebie różnić.
Wytrzymałość na rozdarcie, ustalona dla każdej z pięciu próbek testowych, jest uśredniana osobno dla kierunku wzdłużnego i poprzecznego i zaokrąglana do dwóch miejsc po przecinku.
Jeżeli wyniki testów oceniane są statystycznie, w raporcie z testów należy uwzględnić następujące informacje:
Norma DIN 53356 jest ważna, ponieważ określa znormalizowaną metodę badania odporności na rozdarcie sztucznej skóry i podobnych materiałów arkuszowych. Norma ta jest uważana za ważną z następujących powodów:
W rezultacie norma DIN 53356 jest istotna, ponieważ wspiera spójną wydajność, innowacyjność i kompatybilność w różnych sektorach, gwarantując jakość, trwałość i niezawodność skóry sztucznej i podobnych materiałów.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą DIN 53356 „Badanie sztucznej skóry i podobnych materiałów – Badanie propagacji rozdarcia”.
