ASTM B799-95 Standardowa metoda badania porowatości powłok ze złota i palladu z użyciem par kwasu siarkowego/dwutlenku siarki

W normie „ASTM B799-95 Standardowa metoda badania porowatości powłok ze złota i palladu z użyciem kwasu siarkowego / pary dwutlenku siarki” opublikowanej przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) określa się, że porowatość powłok ze złota i palladu , zwłaszcza galwanizacji i metali platerowanych stosowanych w stykach elektrycznych, określono sprzęt i metodę badania

Niniejsza metoda badania ma na celu wskazanie, czy poziom porowatości jest mniejszy czy większy niż wartość, którą użytkownik na podstawie doświadczenia uważa za akceptowalną dla zamierzonego zastosowania.

W praktyce istnieją inne metody badania porowatości. Na przykład „ASTM B735-16 Standardowa metoda badania porowatości w powłokach ze złota na podłożach metalowych za pomocą par kwasu azotowego”, „ASTM B741-95 Standardowa metoda badania porowatości w powłokach ze złota na podłożach metalowych za pomocą elektrografii papierowej”, „ASTM B798- 95 Żel – standardowa metoda badania porowatości powłok ze złota lub palladu na podłożach metalowych metodą elektrografii w masie” oraz „ASTM B809-95 Wilgotny Standardowa metoda badania porowatości powłok metalicznych z oparami siarki (wykwity siarki)”. Opublikowano także „B765-03 Standardowy przewodnik dotyczący wyboru testów porowatości i dużych defektów dla galwanizacji i pokrewnych powłok metalicznych” dotyczący wyboru testów porowatości dla galwanizacji i pokrewnych powłok metalicznych.

Wiele terminów stosowanych w tej metodzie badawczej zdefiniowano w normie „ASTM B542-13 Standardowa terminologia dotycząca styków elektrycznych i ich zastosowań”, a terminy związane z powłokami metalowymi zdefiniowano w normie „ASTM B374-21 Standardowa terminologia dotycząca galwanizacji”. Obowiązują następujące definicje specyficzne dla tego standardu:

• Produkty korozji to produkty reakcji powstające z porów wystających lub w inny sposób przyczepionych do powierzchni powłoki po wystawieniu na działanie pary.
• Obszar pomiarowy (lub powierzchnia znacząca) to powierzchnia badana pod kątem obecności porowatości. Istotne powierzchnie lub obszary pomiarowe badanej części należy wskazać na rysunku części lub poprzez dostarczenie odpowiednio oznaczonych próbek. Do celów specyfikacji znaczące powierzchnie lub obszary pomiarowe są ogólnie definiowane jako części powierzchni, które są ważne dla użyteczności lub funkcjonowania części, takie jak charakterystyka styku lub mogą być źródłem produktów korozji lub osadów plam zakłócających działanie część.
• Powłoki metaliczne obejmują powłoki lub inne warstwy metaliczne nałożone na podłoże. Powłoki mogą składać się z pojedynczej warstwy metalicznej lub kombinacji warstw metalicznych.
• Porowatość to obecność jakiejkolwiek nieciągłości, pęknięcia lub dziury w powłoce, która odsłania inny metal pod spodem.
• Płyta dolna to metaliczna warstwa powłoki pomiędzy dolną warstwą a najwyższą warstwą lub warstwami. Grubość płytki jest zwykle większa niż 0,8 µm (30 µin).

W metodzie badawczej wykorzystuje się stężony kwas siarkowy, który zgodnie z reakcją równowagową wydziela gazowy dwutlenek siarki. Czasy ekspozycji mogą się różnić w zależności od stopnia porowatości, która ma być narażona. W wyniku reakcji gazu z erozyjnym metalem nieszlachetnym w strefach porów powstają produkty reakcji, które pojawiają się w postaci dyskretnych plam na powierzchni złota lub palladu. Poszczególne plamki zlicza się za pomocą szkła powiększającego lub mikroskopu stereoskopowego małej mocy.

Niniejsza metoda badawcza jest odpowiednia dla powłok zawierających 95% lub więcej złota lub palladu na podłożach składających się z miedzi, niklu i ich stopów powszechnie stosowanych w stykach elektrycznych.

Ten test porowatości obejmuje reakcje korozyjne, podczas których produkty identyfikują wadliwe obszary powłok. Ponieważ skład chemiczny i właściwości tych produktów mogą nie być podobne do tych występujących w środowisku naturalnym lub usługowym, ta metoda testowa nie jest zalecana do szacowania parametrów elektrycznych styków, chyba że najpierw zostanie ustalona korelacja z doświadczeniem serwisowym.

Złote powłoki są często stosowane w przypadku styków odłączanych złączy elektrycznych i innych urządzeń. Elektroepozyty są formą złota najczęściej stosowaną w stykach, ale są również stosowane jako rdzeń lub metal powlekający oraz jako spoiny na powierzchni styku. Wrodzona szlachetność złota sprawia, że ​​jest ono odporne na tworzenie się izolujących warstw tlenkowych, które mogą uniemożliwiać niezawodne działanie styku.

Powłoki palladu są czasami określane jako alternatywa dla złota, zarówno jako osady elektrolityczne, jak i jako wkładka lub metal platerowany na stykach elektrycznych i podobnych powierzchniach elementów elektrycznych. Ta metoda badawcza jest szczególnie odpowiednia do określania porowatości powłok palladowych, ponieważ stosowana atmosfera reaktywna nie atakuje palladu, jeśli przestrzegane są określone warunki badania. Natomiast powłoki palladowe są atakowane przez kwas azotowy i inne silne środki utleniające, dlatego do określenia porowatości takich powłok nie można stosować normy ASTM B735-16.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, opracowała „Standardową metodę badania porowatości w powłokach złota i palladu ASTM B799-95 kwasem siarkowym/parami dwutlenku siarki”. Świadczy także usługi badawcze określone w „normach”.