Tekstylia ISO 105-X16 - Testy trwałości koloru - Część X16: Odporność kolorów na tarcie - Małe obszary

W normie „ISO 105-X16 Tekstylia – Badania trwałości kolorów – Część A opisano metodę służącą do określenia odporności innych materiałów na wycieranie i plamienie. Zgodnie z tą normą można przeprowadzić dwa testy, jeden przy użyciu suchej gąbki szorującej, a drugi przy użyciu mokrej gąbki szorującej.

Przy stosowaniu tych metod badawczych próbki wyrobów włókienniczych zasadniczo pociera się suchą szmatką szorującą i mokrą szmatką szorującą. Metody te są specjalnie zaprojektowane do małych obszarów tkanin zadrukowanych lub kolorowych w inny sposób, gdzie konieczne jest wybranie obszarów zbyt małych, aby można je było przetestować za pomocą standardowego urządzenia szorującego określonego w metodzie ISO 105-X12.

Sprzęt używany w tych testach obejmuje:

• Aparatura: Do określenia odporności koloru na tarcie stosowane w badaniach, przy działaniu siły skierowanej w dół 25 N plus/minus 0,1 N, przy pomocy naprzemiennego ruchu obrotowego i pojedynczego palca probierczego o średnicy 11,1 mm plus/minus 0,5 mm. Są to wygodne testery montowane na pionowo obciążonym pręcie, który obraca się o 405 stopni plus/minus 3 stopnie. Inne urządzenie ma palec probierczy o średnicy 16 mm plus/minus 0,1 mm z taką samą siłą skierowaną w dół. Odpowiednie urządzenie opisano w normie AATCC Test Method 116. Można zastosować inne urządzenia pod warunkiem uzyskania takich samych wyników jak urządzenie opisane powyżej. Nie jest znana korelacja wyników pomiędzy urządzeniem stosowanym w tej metodzie a obiema metodami opisanymi w normie ISO 105-X12.
• Bawełniana ściereczka do szorowania: zaklejona, bielona, ​​niepolerowana ściereczka pocięta na kwadraty wielkości palca 50 mm (plus/minus 2 mm).
• Siatka wykonana z wodoodpornego papieru ściernego o miękkim podłożu lub drutu ze stali nierdzewnej o średnicy 1 mm i szerokości oczek około 20 mm. Należy zwrócić uwagę na właściwości siatki lub papieru ściernego użytego do przytrzymania próbki, ponieważ mogą one pozostawić ślad na materiale tekstylnym, co może prowadzić do nieprawidłowej gradacji. Do testowania tkanin tekstylnych może być preferowane użycie papieru ściernego.
• Skala szarości do oceny rozmazywania zgodnie z normą ISO 105-A03. Weryfikację działania testu i urządzenia należy przeprowadzać rutynowo, a wyniki przechowywać w dokumentacji. Użyj wewnętrznej lub wbudowanej próbki tarcia i wykonaj trzy testy na sucho.

Jeżeli badanym materiałem tekstylnym jest tkanina, wymagane są próbki o wymiarach nie mniejszych niż 25 mm × 25 mm. Jeśli wymagana jest większa czułość, można zastosować dodatkowe próbki.

Jeżeli badana jest nić lub nić tekstylna, wplata się ją w tkaninę w celu uzyskania próbek o wymiarach co najmniej 25 mm × 25 mm lub tworzy się warstwę równoległych nitek poprzez owinięcie jej wzdłuż na tekturowy prostokąt o odpowiednich wymiarach.

Przed badaniem próbkę i ściereczkę szorującą poddaje się kondycjonowaniu przez co najmniej 139 godziny w atmosferze standardowej określonej w normie ISO 4. Alternatywne atmosfery standardowe określone w normie ISO 139 można zastosować tylko za zgodą stron i w tym przypadku należy zadeklarować zastosowaną atmosferę alternatywną. Kondycjonowanie odbywa się poprzez umieszczenie każdej badanej próbki i każdego kawałka ściereczki oddzielnie na sicie lub perforowanej kratce. Niektóre tkaniny, takie jak bawełna czy wełna, mogą wymagać dłuższego kondycjonowania. Aby uzyskać najlepsze wyniki, badania należy przeprowadzać w atmosferze standardowej stosowanej do testowania wyrobów tekstylnych.

Podczas testowania górna połowa obrotowej maszyny pionowej jest przechylana, aby otworzyć i odsłonić obracający się palec cierny. Próbkę mocuje się w miejscu styku pionowego pręta z podstawą, a na palcu umieszcza się kwadrat cierny. Górna połowa maszyny powraca do pozycji roboczej, a tkanina cierna na końcu wału styka się z badaną próbką. Do pionowego wału przykłada się ciężar, aby uzyskać siłę skierowaną w dół 11,1 N plus/minus 0,5 N.

W metodzie szorowania na sucho kondycjonowaną szmatkę szorującą umieszcza się płasko na końcu palca szorującego, a korba wykonuje 20 obrotów, wytwarzając 40 obrotów wału pionowego w ruchu posuwisto-zwrotnym. Korba obraca się z szybkością jednego obrotu na sekundę. Ramka testowa jest wyodrębniana i kondycjonowana.

W metodzie szorowania na mokro opracowano technikę przygotowania nakładki szorującej poprzez zważenie kondycjonowanego kawałka materiału, następnie dokładne namoczenie go w wodzie destylowanej i ponowne zważenie, aby zapewnić wchłonięcie od 95 do 100 procent. Wykonuje się standardowe etapy szorowania. Ponieważ poziom zwilżenia nakładki szorującej może znacząco wpływać na ocenę, można zastosować inne poziomy.

Wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, zapewnia „Wyroby włókiennicze ISO 105-X16 – Testy trwałości kolorów – Część X16: Trwałość kolorów na tarcie - Małe obszary Świadczy także usługi certyfikacyjne i badawcze określone w „normach”.