DVGW G 262 Wykorzystanie gazów ze źródeł odnawialnych w publicznych dostawach gazu

Norma „DVGW G 262 Wykorzystanie gazów ze źródeł odnawialnych w publicznych dostawach gazu” opracowana przez Niemieckie Stowarzyszenie Techniczno-Naukowe ds. Gazu i Wody (DVGW) opisuje wymagania dotyczące gazów ze źródeł odnawialnych dostępnych do użytku publicznego. Norma ta zawiera procedurę określającą jakość gazów odnawialnych dostarczanych do sieci. Norma ta dopuszcza obecnie w Niemczech maksymalne stężenie wodoru wynoszące zaledwie 10 procent.

Gaz regeneracyjny to część wysuszonego gazu, która po przejściu przez złoże regeneracyjne i przyjęciu zdesorbowanej wody zostaje schłodzona do temperatury otoczenia. Źródło tego gazu zależy od wymagań obiektu i dostępności odpowiedniego przepływu gazu. Gaz regeneracyjny musi być suchy, gdy wymagana jest niska zawartość wilgoci na ściekach (w zakresie 0,1 ppm).

W ostatnich latach zintensyfikowano badania nad zwiększeniem sprawności cieplnej. Zwiększenie sprawności cieplnej zmniejsza zużycie paliwa, co przekłada się na niższe koszty eksploatacji, a to z kolei zmniejsza emisję spalin (takich jak dwutlenek węgla, tlenek azotu i dwutlenek azotu) do środowiska. Dlatego też prowadzone są intensywne prace badawcze mające na celu poprawę sprawności cieplnej wytwarzania energii cieplnej w obiegach turbin gazowych i parowych. W celu zwiększenia sprawności cieplnej obiegów stosuje się różne metody. Przegrzewanie to jeden z procesów zwiększających sprawność cieplną obiegów turbin gazowych i parowych. Regeneracja to również proces zwiększający sprawność cieplną zarówno prostych obiegów turbin gazowych, jak i parowych.

Regeneracja to proces termiczny wykorzystujący resztkową energię cieplną gazów spalinowych z turbiny gazowej. Można tego dokonać poprzez wymianę ciepła pomiędzy gorącymi gazami spalinowymi z turbiny gazowej a sprężonym powietrzem ze sprężarki za pomocą płaszczowo-rurowego wymiennika ciepła.

Cykl regeneracyjny, w którym spaliny są wykorzystywane w wymienniku ciepła (regeneratorze) do wstępnego podgrzania powietrza wylotowego ze sprężarki przed wejściem do komory spalania, oraz cykl łączony, w którym spaliny są wykorzystywane w wytwornicy pary z odzyskiem ciepła do wytworzenia para do użytku w zakładach lub jako płyn rozprężny, to turbina parowa.

Cykl regeneracyjny jest metodą szeroko stosowaną i niezależną od zakresu temperatur. W cyklu regeneracyjnym pomiędzy pompą a parownikiem dodawany jest regenerator w celu ponownego wykorzystania ciepła odpadowego z niskociśnieniowego gazowego chłodziwa na wyjściu turbiny. Zatem temperatura czynnika chłodniczego na wlocie parownika wzrasta, a temperatura na wlocie skraplacza maleje, co może zmniejszyć różnice temperatur wymiany ciepła pomiędzy parownikiem a skraplaczem i skorzystać z ich sprzężenia termicznego.

Wraz z publikacją G 260 wycofano normę DVGW G 262, która określa jakość gazów odnawialnych dostarczanych do sieci. Użytkownicy nadal muszą jednak przestrzegać niemieckich przepisów dotyczących dostępu do sieci gazowej. Rozporządzenie to wymaga, aby biogaz zawierający legalnie wodór, pozyskiwany ze źródeł regeneracyjnych, spełniał warunki określone w normach DVGW G 260 i DBGW G 262 w miejscu podawania i podczas karmienia. W efekcie dotychczas dostarczane do sieci gazy regeneracyjne w dalszym ciągu muszą spełniać te normy.

Wymagania dotyczące jakości gazów palnych w publicznej sieci gazowniczej określone są w normie DVGW G 260.

Zgodnie z normą DIN EN 51624 w sieci gazu ziemnego dopuszczalna jest zawartość 2% wodoru. Ze względu na niebezpieczeństwo kruchości wodorowej zbiorników gazu ziemnego w samochodach osobowych, nie można zwiększać proporcji mieszania. W normach DVGW (w tym w normie G 262) określone są przepisy dotyczące stosowania gazów ze źródeł regeneracyjnych w publicznym zaopatrzeniu w gaz. Przepisy te dotyczą odmiennych warunków stosowania. Dlatego producenci ograniczają limit mieszania wodoru w turbinach gazowych do 5 procent objętościowych, a w niektórych przypadkach nawet 1 procent objętościowych. Inne regulacje normy G 262 stanowią, że do magazynowania wodoru nadają się wyłącznie magazyny jaskiniowe. Jeśli mieszanina zawiera nie więcej niż 1 procent objętościowy wodoru, można wykorzystać wszystkie urządzenia do przechowywania. Dodatkowo w miesiącach letnich spodziewane są niższe plony. W efekcie mieszanie wodoru z gazem ziemnym jest możliwe jedynie w ograniczonym zakresie, przez co mogą wystąpić wyższe stężenia wodoru. Zgodnie z przepisami DVGW w sieci gazu ziemnego dopuszczalne jest stężenie wodoru do 10% objętościowych, a przewiduje się wzrost do 20% objętościowych.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „DVGW G 262 Stosowanie gazów uzyskanych ze źródeł odnawialnych w publicznych dostawach gazu” przy pomocy przeszkolonych i ekspertów personel i zaawansowany sprzęt technologiczny.