ASTM D3278-21 Standardowe metody badania temperatury zapłonu cieczy przy użyciu aparatury w zamkniętym naczyniu o małej skali

Norma Amerykańskiego Towarzystwa Badań i Materiałów (ASTM) „ASTM D3278-21 Standardowe metody badania temperatury zapłonu cieczy za pomocą małego aparatu w zamkniętym naczyniu” opisuje metody badawcze, w których używa się małego aparatu w zamkniętym naczyniu do określania, czy materiał ulega zapłonowi w określonej temperaturze (metoda A zapłon/brak zapłonu) lub najniższej temperaturze końcowej, w której materiał ulega zapłonowi (metoda B). Niniejsze metody badawcze stosuje się do farb, emalii, lakierów, werniksów, rozpuszczalników i podobnych produktów o temperaturze zapłonu od 0°C do 110°C i lepkości mniejszej niż 25 15.000 mm2/s w temperaturze XNUMX°C.

Możliwe jest przeprowadzenie testów w wyższych lub niższych temperaturach, ale czułość nie została określona. Materiały o większej lepkości można badać zgodnie z załącznikiem standardowym (załącznik A4). Nadtlenki organiczne można badać zgodnie z załącznikiem do normy opisującym stosowne środki ostrożności (załącznik A59.

Departament Pracy Stanów Zjednoczonych (OSHA, Hazard Communications), Departament Transportu Stanów Zjednoczonych i Agencja Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA) akceptują normę ASTM D3278-21 w swoich opublikowanych przepisach jako jedną z kilku dopuszczalnych metod określania temperatury zapłonu cieczy.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• W metodach badania temperatury zapłonu równowaga odnosi się do sytuacji, w której para nad próbką testową i sama próbka mają taką samą temperaturę w momencie zastosowania źródła zapłonu. W praktyce może się to nie udać, ponieważ temperatura może nie być jednolita na całej powierzchni próbki testowej, a pokrywa testowa i przesłona urządzenia mogą być zimniejsze lub cieplejsze.
• Temperaturę zapłonu w metodach badawczych dostosowuje się w taki sposób, aby uwzględniała zmiany ciśnienia atmosferycznego od 101,3 kPa, czyli najniższej temperatury próbki testowej, przy której zastosowanie źródła zapłonu w określonych warunkach badania spowoduje zapalenie się oparów próbki testowej.

Podczas wykonywania metody A (test flash/no flash) próbkę testową o objętości 2 ml wprowadza się za pomocą strzykawki do naczynia testowego wybranego urządzenia, które następnie ustawia się i utrzymuje w określonej temperaturze testowej. Po upływie jednej minuty przykłada się źródło zapłonu i ustala, czy wystąpił błysk.

W przypadku stosowania Metody B (badanie skończonej lub rzeczywistej temperatury zapłonu) metoda ta zasadniczo powtarza Metodę A kilkakrotnie i iteracyjnie określa temperaturę zapłonu, zmieniając temperaturę badania i próbkę badawczą kilkakrotnie. Próbkę testową o objętości 2 ml wprowadza się do naczynia testowego wybranego urządzenia, utrzymując ją w oczekiwanej temperaturze zapłonu. Po upływie jednej minuty stosuje się źródło zapłonu i ustala, czy nastąpiło przeskok płomienia. Próbkę testową wyjmuje się z naczynia testowego, naczynie testowe i pokrywę czyści się, a temperaturę badania obniża się lub podnosi o 5 stopni w zależności od tego, czy nastąpiło już przeskok płomienia. Wprowadzono i przetestowano nową próbkę testową. Procedurę tę powtarza się aż do momentu, gdy temperatura zapłonu osiągnie wartość z dokładnością 5 stopni. Następnie procedurę powtarza się w odstępach 0,5 stopnia, aż do ustalenia temperatury zapłonu z dokładnością do 0,5 stopnia. Następnie wykonuje się drugie oznaczenie i średnią z obu oznaczeń zapisuje się jako temperaturę zapłonu.

Temperatura zapłonu jest miarą reakcji próbki testowej na ciepło i źródło zapłonu w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Jest to tylko jedna z wielu właściwości, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie ogólnego zagrożenia palnością materiału. Temperatura zapłonu jest wykorzystywana przez agencje regulacyjne do identyfikacji i klasyfikacji materiałów łatwopalnych i wybuchowych w przepisach dotyczących transportu i bezpieczeństwa. Dokładne definicje tych klas można znaleźć w odpowiednich przepisach. Temperatura zapłonu może wskazywać na możliwą obecność wysoce lotnych i łatwopalnych zanieczyszczeń lub substancji szkodliwych w danej cieczy, np. obecność resztek rozpuszczalników w olejach schnących rafinowanych rozpuszczalnikiem.

Te metody badania temperatury zapłonu w stanie równowagi wykorzystują mniejszą próbkę (56 ml) i krótszy czas badania (22 minuta) niż tradycyjne metody badań nierównowagowych, takie jak metody badawcze opisane w „ASTM D93-20 Standardowa metoda badania temperatury zapłonu z użyciem testera z zamkniętą etykietą” i „ASTM D2-1 Standardowe metody badania temperatury zapłonu z użyciem testera z zamkniętą tyglem Pensky’ego-Martensa”.

Metody badawcze opisane w normach „ASTM D3828-07 Standardowe metody badania temperatury zapłonu za pomocą małego testera w zamkniętym naczyniu”, „ASTM D8174-18 Standardowa metoda badania do określania skończonej temperatury zapłonu odpadów ciekłych za pomocą małego testera w zamkniętym naczyniu” i „ISO 3679 Określanie temperatury zapłonu - Metoda zapłonu-bez zapłonu i temperatury zapłonu za pomocą małego testera w zamkniętym naczyniu” są podobne i wykorzystują tę samą aparaturę.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowe zgodne z normą „ASTM D3278-21 Standardowe metody badania temperatury zapłonu cieczy za pomocą małoskalowego aparatu w zamkniętym naczyniu”.