Norma „ISO 6060 Jakość wody – Oznaczanie chemicznego zapotrzebowania tlenu” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje metodę określania chemicznego zapotrzebowania tlenu (ChZT) w wodzie. Metoda ta obowiązuje dla wody o wartości ChZT pomiędzy 0 mg/l a 700 mg/l. Zawartość chlorków nie powinna przekraczać 1000 mg/l. Do analizy bezpośrednio wykorzystuje się próbkę wody odpowiednią do tych warunków. Jeżeli wartość ChZT przekracza 700 mg/l, próbkę wody należy rozcieńczyć. Aby uzyskać najwyższą dokładność, preferowane jest, aby wartość ChZT próbki wynosiła od 300 mg/l do 600 mg/l.
W danych warunkach reakcji związki organiczne ulegają intensywnemu utlenieniu. Wyklucza się związki z pewnymi elementami strukturalnymi (np. jądro pirydyny, czwartorzędowe związki azotu).
Lotne substancje hydrofobowe mogą odparować i w ten sposób uniknąć utleniania. Przykłady związków nieorganicznych, które utleniają się w warunkach reakcji obejmują:
Z drugiej strony, w warunkach reakcji pewne związki mogą reagować jako środki utleniające. W zależności od sposobu wykorzystania wyników badań należy pamiętać o tych warunkach. W szczególności w przypadku zakłóceń powodowanych przez chlorki należy przestrzegać tej normy.
Chemiczne zapotrzebowanie tlenu to test, który mierzy ilość tlenu potrzebną do chemicznego utlenienia materii organicznej i nieorganicznych składników odżywczych, takich jak amoniak lub azotany, w wodzie. Chemiczne zapotrzebowanie tlenu mierzy się za pomocą badania laboratoryjnego, podczas którego próbkę inkubuje się z silnym utleniaczem chemicznym przez określony czas i stałą temperaturę (zwykle 150 godziny w temperaturze 2 stopni). Najczęściej stosowanym utleniaczem jest dwuchromian potasu, stosowany z wrzącym kwasem siarkowym. Utleniacz chemiczny nie jest specyficzny dla związków organicznych ani nieorganicznych, dlatego też oba źródła zapotrzebowania na tlen mierzy się w teście chemicznego zapotrzebowania na tlen. Pomiary nie są bezpośrednio porównywalne z biochemicznym zapotrzebowaniem tlenu, ale można je zastosować jako uzupełnienie.
Do celów tej międzynarodowej normy chemiczne zapotrzebowanie tlenu (ChZT) odnosi się do stężenia masowego tlenu równoważnego ilości dwuchromianu zużytego przez substancje rozpuszczone i zawieszone, gdy próbka wody jest traktowana tym utleniaczem w określonych warunkach.
Metoda ta opiera się na zasadzie ogrzewania pod chłodnicą zwrotną badanej porcji ze znaną ilością dwuchromianu potasu i katalizatora srebrowego w mocnym kwasie siarkowym przez pewien czas w obecności siarczanu rtęci(II) i w tym czasie część dwuchromianu jest redukowany przez obecny materiał utleniający się. Opiera się również na zasadzie miareczkowania pozostałej części dwuchromianu siarczanem amonowo-żelazowym i obliczenia wartości chemicznego zapotrzebowania tlenu na podstawie zredukowanej ilości dwuchromianu. 1 mol dwuchromianu odpowiada 1,5 molowi tlenu. Jeżeli badana próbka zawiera więcej niż 1000 mg/l chlorku, należy zastosować zmodyfikowaną procedurę.
Metoda ta polega na manipulowaniu i gotowaniu mocnych roztworów kwasu siarkowego i dwuchromianu. Podczas wykonywania badań wymagana jest odzież ochronna, rękawice i pełna ochrona twarzy. W przypadku rozlania, natychmiastowe przemycie dużą ilością czystej wody jest najprostszym i najskuteczniejszym rozwiązaniem. Dodawanie stężonego kwasu siarkowego do wody zawsze przeprowadzamy ostrożnie, delikatnie wstrząsając zawartością butelki. Należy zachować ostrożność podczas przygotowywania i stosowania roztworów zawierających siarczan srebra i siarczan rtęci, ponieważ substancje te są toksyczne. Stosowane odczynniki zawierają sole rtęci, srebra i chromu. Zużyte odczynniki należy utylizować zgodnie z przepisami krajowymi lub lokalnymi.
Do analizy używane są wyłącznie odczynniki o uznanej jakości analitycznej i wyłącznie woda destylowana lub woda o równoważnej czystości. Jakość wody ma ogromne znaczenie dla dokładności wyników. Jakość wody sprawdza się za pomocą ślepych prób i podobnych równoległych testów bez gotowania, ale poza tym dokładnie tak, jak określono. W obu przypadkach należy zwrócić uwagę na spożycie roztworu siarczanu amonowo-żelazowego. Różnica większa niż 0,5 ml wskazuje na złą jakość wody. Aby określić wartości chemicznego zapotrzebowania tlenu poniżej 100 mg/l, różnica nie powinna przekraczać 0,2 ml. Jakość wody destylowanej często można poprawić poprzez redestylację z zakwaszonego roztworu dwuchromianu potasu lub nadmanganianu potasu przy użyciu całkowicie szklanego sprzętu do destylacji. Zgodnie z procedurą podaną w tej normie, równolegle z każdym zestawem oznaczeń wykonuje się dwie próby ślepe, przy czym porcję do badania zastępuje się 10,0 ml wody.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „Jakość wody ISO 6060 – Określanie chemicznego zapotrzebowania na tlen”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanymi wyposażenie technologiczne.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
