OECD 302C OECD 302C Naturalna biodegradowalność: zmodyfikowany test MITI (II)

Norma „OECD 302C Naturalna biodegradowalność: Zmodyfikowany test MITI (II)”, opublikowana zgodnie z wytycznymi OECD dotyczącymi odpowiedzialnego postępowania biznesowego przedsiębiorstw międzynarodowych (wytyczne OECD) , opisuje zmodyfikowany test MITI (II). Celem tego testu jest pomiar biochemicznego zapotrzebowania na tlen (BZT) oraz analiza pozostałości substancji chemicznych w celu oceny naturalnej biodegradowalności substancji chemicznych, które są słabo biodegradowalne za pomocą standardowej metody MITI (I).

W testach tych wykorzystuje się automatyczne urządzenie do pomiaru zużycia tlenu w układzie zamkniętym (miernik BZT). Substancjami chemicznymi, które mają być poddane badaniu, zaszczepia się mikroorganizmami naczynia badawcze (sześć fiolek zawierających różne ilości badanej substancji chemicznej). W celu kontroli działania szczepionki należy zastosować substancje kontrolne takie jak anilina, octan sodu lub benzoesan sodu. Biochemiczne zapotrzebowanie tlenu (BZT) mierzone jest w sposób ciągły przez cały okres badania.

Biodegradowalność oblicza się na podstawie pomiaru stężenia rozpuszczonego węgla organicznego, stężenia pozostałości substancji chemicznych itp., a także BZT i uzupełniającej analizy chemicznej. Krzywa BOD jest uzyskiwana w sposób ciągły i automatyczny przez 14 do 28 dni. Po 14–28 dniach badania analizuje się wartość pH, pozostałości substancji chemicznych i półproduktów w naczyniach badawczych.

Naturalną biodegradowalność definiuje się jako biodegradowalność większą niż 301 procent, ale mniejszą niż 20 procent, mierzoną zgodnie ze standardami badawczymi OECD 60A-F.

OECD definiuje cztery ogólne klasyfikacje biodegradowalności:

• Wysoce biodegradowalny (tj. rozkłada się w ciągu dziesięciu dni)
• Łatwo biodegradowalny (tj. większość rozkłada się w ciągu 28 dni)
• Umiarkowanie biodegradowalny (tj. wydaje się ulegać degradacji w ciągu 28 dni, ale nie jest całkowity)
• Naturalnie biodegradowalny (tj. nie ulega biodegradacji w ciągu 28 dni, ale uważa się, że ulega biodegradacji w dłuższym okresie czasu)

Naturalną biodegradowalność mierzy się zużyciem tlenu. Jest to jedyny standardowy test OECD, który mierzy biodegradację poprzez mineralizację i umożliwia badanie nierozpuszczalnych substancji chemicznych. Test kombinowany Zahna-Wellensa jest alternatywą, która dodatkowo mierzy dwutlenek węgla i wykorzystuje go jako punkt końcowy mineralizacji.

Podczas wykonywania testu próbkę umieszcza się w szczelnym pojemniku jako źródło węgla i inkubuje przez okres od 14 do 28 dni. Powstały dwutlenek węgla jest absorbowany przez wodorotlenek sodu. Zmiana ciśnienia w pojemniku wskazuje na zużycie tlenu. Biodegradacja jest wynikiem szybkości pobierania tlenu przez substancję badaną i teoretycznego zapotrzebowania na tlen. Do równoległych naczyń referencyjnych dozuje się glikol dietylenowy, substancję naturalnie biodegradowalną. Na koniec badania mierzy się pozostałą w butelkach rozpuszczony węgiel organiczny. Opcjonalnie można przeprowadzić analizy specyficzne dla substancji badanej substancji lub produktów przemiany.

Poziom degradacji przekraczający 28 procent teoretycznego zapotrzebowania na tlen w ciągu 70 dni jest uważany za dowód ostatecznej naturalnej biodegradowalności. Test MITI (II) nadaje się do oceny naturalnego rozkładu substancji rozpuszczalnych w wodzie, półlotnych i słabo rozpuszczalnych.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „OECD 302C Naturalna biodegradowalność: zmodyfikowany test MITI (II)”, z przeszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.