ISO 105 G01 Tekstylia - Testy trwałości kolorów - Część G01: Odporność kolorów na tlenki azotu

W normie „ISO 105 G01 Tekstylia – Testy trwałości kolorów – Część G01: Odporność kolorów na tlenki azotu” opublikowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) stwierdza się, że jest ona odporna na działanie tlenków azotu powstających podczas spalania gaz, węgiel, ropa naftowa i podobne paliwa oraz gdy powietrze przepuszczane jest przez nagrzane włókna ciągłe. Opisano dwie metody określania odporności koloru tekstyliów wszelkiego rodzaju i postaci. Te dwa testy różnią się intensywnością, stosuje się jeden lub oba w zależności od uzyskanego wyniku.

Podczas wykonywania badań próbki tekstyliów poddaje się działaniu tlenków azotu w zamkniętym naczyniu, aż jedna lub trzy badane próbki kontrolne naświetlone jednocześnie z próbkami badanymi zmienią kolor w określonym stopniu. Zmiana koloru każdej próbki jest oceniana w skali szarości.

Sprzęt i materiały użyte w tych testach obejmują:

• Komora ekspozycyjna.
• Tlenek azotynu: Dostarczany z dostępnej w handlu butli lub generatora. Tlenek azotynu i inne tlenki azotu są toksyczne. Maksymalne stężenie w pomieszczeniu roboczym nie powinno przekraczać 5 części na milion.
• Kwas siarkowy: 1 100 g na litr (gęstość względna 1.603).
• Azotyn sodu: roztwór nasycony w wodzie klasy 3.
• Wodorotlenek sodu: Roztwór rozcieńczony (około 100 g na litr)
• mocznik
• Tkanina kontrolna do testów: Jest to tkanina kontrolna do testów przygotowana według wzoru podanego w normie. Barwienie rozpoczyna się w temperaturze 40 stopni, a w ciągu 30 minut temperaturę podnosi się do 80 stopni. Barwienie trwa kolejne 60 minut. Tkaninę płucze się w zimnej wodzie i suszy.
• Standard blaknięcia: Jest to tkanina barwiona w celu dopasowania do wyblakłej próbki kontroli testowej, przypominająca wyglądem tkaninę kontrolną.
• Strzykawka: Służy do wstrzykiwania tlenku do komory ekspozycyjnej. Do wstrzykiwania tlenku azotu najlepiej nadaje się strzykawka medyczna. W przypadku większej komory ekspozycyjnej gaz można również dozować i przenosić z komory gazowej do komory ekspozycyjnej za pomocą biurety gazowej.
• Tkanina niebarwiona z tego samego rodzaju włókna co próbka.
• Skala szarości do oceny zmiany koloru.

Do testowania tekstyliów do kondycjonowania i testowania stosuje się standardową atmosferę umiarkowaną, to znaczy wilgotność względną 65 procent plus/minus 2 procent i temperaturę 20 stopni plus/minus 2 stopnie.

Jeżeli badaną tkaniną jest próbka o wymiarach 40 mm x 100 mm, stosuje się próbkę o wymiarach 40 mm x 100 mm. Jeżeli badana jest przędza tekstylna, jest ona dziergana w tkaninę i wykorzystuje się kawałek o wymiarach 40 mm x 100 mm lub ciasno owinięty wokół ramy wykonanej ze sztywnego obojętnego materiału o wymiarach 40 mm x 100 mm, aby utworzyć warstwę zawierającą wyłącznie grubość przędzy z każdej strony. Jeżeli badany materiał tekstylny jest włóknem luźnym, jest on czesany i prasowany w wystarczającej ilości, aby utworzyć arkusz o wymiarach 105 mm x 40 mm, a arkusz ten zszywa się z sąsiednim kawałkiem tkaniny bawełnianej zgodnej z normą ISO 100-F w celu podparcia włókno. Z tkaniny kontrolnej do badania wycina się próbkę o wymiarach 40 mm x 100 mm, a z tkaniny niebarwionej próbki o wymiarach XNUMX mm x XNUMX mm.

W ramach obróbki wstępnej każdą próbkę mocuje się poprzez przymocowanie jej krótszego boku do promieniowego ramienia ramy aparatu za pomocą kleju lub klipsów. W przypadku stosowania kleju należy pozostawić go do odpowiedniego wyschnięcia.

W ten sposób do testu można zamontować do 40 próbek, każda o wymiarach 100 mm x 12 mm. Jeżeli do zbadania ma być mniej próbek, łącznie 12 próbek wypełnia się kawałkami wyciętymi z tego samego rodzaju niebarwionej tkaniny. Próbka kontroli testu jest zamocowana w uchwycie kontroli testu. Próbki i próbki kontrolne do badań kondycjonuje się przez co najmniej 12 godzin w atmosferze określonej w niniejszej normie.

Ramkę zawierającą próbki umieszcza się wewnątrz szklanego cylindra, a następnie na wierzchu umieszcza się piekielny słoik. Uchwyt zawierający badaną próbkę kontrolną przepuszcza się przez górny otwór zatyczki z boku i reguluje się wentylator. Częstotliwość obrotów wentylatora jest ustawiona na 200min-300min, a urządzenie jest chronione przed jasnym światłem. Na każdy litr pojemności komory ekspozycyjnej do piekielnego słoika wstrzykuje się 0,65 ml tlenku azotu.

Po wstępnym przygotowaniu stosuje się, w razie potrzeby, badanie jednocyklowe lub badanie trzycyklowe. Testy te przeprowadza się w atmosferze standardowej. Jeżeli komora kondycjonująca, w której można przeprowadzić cały test, nie jest dostępna, próbkę można kondycjonować w atmosferze standardowej do badania przy użyciu odpowiedniej aparatury i badać w temperaturze pokojowej.

Nasza organizacja, dysponująca wyszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań ewaluacyjnych, które wykonuje dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, definiuje także usługi testowania.