Test samoogrzewania

Testy bezpieczeństwa chemicznego i materiałowego

Test samoogrzewania

Specjalny typ urządzenia kalorymetrycznego służy do wykrywania szybkości samonagrzewania się substancji. Metoda ta nazywana jest kalorymetrią szybkości przyspieszania. Próbka jest podgrzewana krok po kroku do temperatury izotermicznej, stosując tak zwaną metodę ogrzewania-gotowości-przeszukiwania. Ogrzewanie-standby-search to metoda pomiarowa stosowana w urządzeniach kalorymetrycznych zgodnie z kalorymetrem przyspieszającym. Na każdym etapie izotermicznym szybkość zmian temperatury próbki jest monitorowana bez udziału grzałek kalorymetru. Wykrycie takiego wzrostu temperatury określa się jako samonagrzewanie się próbki. Gdy tylko szybkość samonagrzewania przekroczy próg egzotermiczny, wykrywana jest reakcja rozkładu.

Test samoogrzewania

Ogólnie rzecz biorąc, szybkość samonagrzewania jest obliczana jako różnica między maksymalną temperaturą po podgrzaniu a temperaturą pierwszego ogniwa podzieloną przez czas do osiągnięcia 5 stopni.

Analiza termiczna jest uznawana za wydajną metodę analizy reakcji degradacji termicznej różnych rodzajów materiałów. Ta technika jest szeroko stosowana w różnych dziedzinach. Wśród nich nauka o ogniu, w której materiały polimerowe są tak powszechne, ma szczególny problem ze względu na powtarzające się reakcje spalania w tych analizach. Analiza termiczna ma różne właściwości w zależności od badanego materiału. Na przykład materiały polimerowe podlegają różnym reakcjom degradacji, które w dużym stopniu zależą od definicji warunków granicznych analizy termicznej. Poniższe normy opublikowane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisują, jak ustawić te warunki brzegowe:

  • ISO 11358-1 Tworzywa sztuczne - Termograwimetria polimerów (TG) - Część 1: Ogólne zasady normy
  • ISO 11357-1 Tworzywa sztuczne - Różnicowa kalorymetria skaningowa (DSC) - Część 1: Ogólne zasady normy

Istnieją pewne niespójności między wzorcami, jeśli chodzi o początkową wielkość masy próbki. Na przykład normy zalecają masę próbki od 10 do 100 mg dla TG i od 2 do 40 mg dla DSC. Ta różnica powoduje różne wyniki testów. Wskazuje również wpływ na wyniki grubości próbek, gazu nośnego i szybkości nagrzewania w odniesieniu do termicznej i termooksydacyjnej degradacji polimerów. Nie analizuje jednak efektu samonagrzewania, jak ma to miejsce w przypadku materiałów niebezpiecznych.

Nasza organizacja świadczy również usługi testowania samonagrzewania z wyszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów.

WhatsApp